Badania wskazują, że młodzi profesjonaliści na stanowiskach kierowniczych, zarabiający średnio ponad 7000 juanów, znajdują się pod ogromną presją. Grupa ta podzieliła się na dwie odrębne grupy: pierwsza doświadcza wypalenia zawodowego i zmęczenia pracą, co objawia się częstymi zmianami pracy i stagnacją kariery. Druga grupa natomiast rozwija się pod identyczną presją, ciesząc się płynnym postępem kariery i stając się kandydatami o wysokim potencjale do awansów na wyższe stanowiska.
Dlaczego wśród menedżerów poddanych podobnej presji pojawiają się tak diametralnie różne wyniki? Co odróżnia te dwie grupy?
Analiza ich metod pracy ujawnia kluczową wadę młodych profesjonalistów: brak umiejętności ustalania priorytetów i odpowiedzialności zawodowej.Często można spotkać pracowników umysłowych z nienagannym makijażem, eleganckim zachowaniem i nienagannym ubiorem, ale jest to tylko pozory. Stan pracy osób dotkniętych przepracowaniem i neurastenią można opisać jako całkowicie rozczochrany. Rozumiemy, że sprawy, z którymi borykamy się na co dzień, można podzielić na cztery poziomy w zależności od pilności i ważności: sprawy, które są zarówno ważne, jak i pilne; sprawy, które są ważne, ale niepilne; sprawy, które są pilne, ale nieistotne; oraz sprawy, które nie są ani pilne, ani istotne.Nie należy zakładać, że sprawy pilne są z natury ważne. W rzeczywistości pilność zadania często dyktowana jest priorytetami innych osób. Specjaliści, którzy nie potrafią tego dostrzec, będą nieustannie kierowani przez innych. Spośród ankietowanych osób młodzi menedżerowie mają nadmierną wiarę we własne możliwości, nie doceniają zasad i procedur oraz całkowicie odrzucają ustalone wzorce pracy. W rezultacie wielu z nich działa w sposób chaotyczny.Mogą osiągać krótkoterminowe sukcesy, ale pod presją pracy ich niezdolność do rozwijania długoterminowej konkurencyjności ujawnia fundamentalne braki w ich profesjonalizmie.
Profesjonalizm nie mierzy się pracą w biurowcu, zatrudnieniem w dużej korporacji, nienagannym wyglądem i eleganckim strojem. Polega on na zaangażowaniu w odpowiedzialność – czy profesjonalista potrafi dostosować swoją pracę do misji organizacji i zintegrować swoją karierę z przyszłością firmy.Ten brak jest również widoczny w niedociągnięciach chińskiej profesjonalnej kadry umysłowej w zakresie nowoczesnego zarządzania przedsiębiorstwem i rozwoju kariery.
Znany guru zarządzania Peter Drucker zaobserwował w wyniku szeroko zakrojonych badań, że osoby, które są nieustannie zajęte, ale nieefektywne, zazwyczaj poświęcają 90% swojego czasu na pilne i naglące sprawy, próbując rozwiązać pozornie niekończące się kryzysy. Pozostałe 10% marnują na zadania, które nie są ani pilne, ani ważne.Ich zachowanie stanowi wyraźny kontrast w stosunku do osób osiągających wysokie wyniki. Osoby takie prowadzą zasadniczo nieodpowiedzialne życie, nie wywiązując się ze swoich obowiązków zarówno wobec organizacji, jak i wobec samych siebie. Łatwo przewidzieć, że w miarę rozwoju kariery taka nieodpowiedzialna postawa nieuchronnie przyniesie gorzkie konsekwencje. Rozwój kariery przebiega etapowo; im wyżej się wspina, tym większa staje się odpowiedzialność i presja.Młodzi profesjonaliści często popadają w błędne przekonanie, że młodość jest ich największym atutem, zamiast skupiać się na kompetencjach zawodowych i umiejętnościach zarządzania karierą. W obliczu wyzwań w miejscu pracy mogą instynktownie uciekać się do nadgodzin, próbując złagodzić presję poprzez wydłużenie czasu pracy. Nie mają nic przeciwko nadgodzinom samym w sobie, pod warunkiem, że rozwiązują one problemy i przynoszą rezultaty, zamiast szukać rozwiązań poprzez poprawę wydajności lub udoskonalenie metodologii. W obliczu nieustannej presji w pracy nawyk przedłużania nadgodzin staje się głęboko zakorzeniony, prowadząc do chronicznego przepracowania.
Główną przyczyną tych dwóch skrajności jest brak planowania kariery, co skutkuje brakiem rozróżnienia między poziomami rozwoju zawodowego i osobistego. Rozwój kariery przebiega etapami, a osiągnięcie jakościowego postępu zajmuje różną ilość czasu. Młodzi profesjonaliści często nie są świadomi tych cykli ani odpowiedniego momentu na awans. Postrzegają awanse jako coś, czym należy „zarządzać” – uważają, że jeśli czują się zasłużeni na awans, a nie uda im się go uzyskać, to uzasadnia to zmianę pracy.W rzeczywistości ich zgromadzone doświadczenie i kompetencje zawodowe mogą nie osiągnąć jeszcze krytycznego progu niezbędnego do awansu; po prostu nie jest to odpowiedni moment. Inni przypisują szybki awans zwykłemu szczęściu lub sprytnym taktykom, co nie jest prawdą.Rosnąca presja wynika z obaw związanych ze zmianą pracy, niepewnych perspektyw awansu i powierzchownego zrozumienia rozwoju kariery. Takie osoby mają trudności z wygenerowaniem gwałtownego impetu. Co więcej, ich pragnienie sukcesu i rosnąca presja finansowa uniemożliwiają im znalezienie wytchnienia, które pozwoliłoby im uwolnić się od tego napięcia. Jest to podstawowa przyczyna rosnącej niezdolności wielu zapracowanych profesjonalistów do relaksu i wynikającego z tego zaburzenia ich stylu życia.Z kolei osoby, które skrupulatnie planują swoją karierę z wyprzedzeniem, posuwając się krok po kroku zgodnie z przemyślaną strategią, odkrywają, że każdy etap refleksji przynosi przełomowe zmiany i skoki w rozwoju zawodowym. Ta zgromadzona energia ostatecznie przekształca się w siłę wybuchową, napędzającą ich karierę niepowstrzymaną dynamiką.