Sama myśl o pójściu do pracy wywołuje we mnie ogromną niechęć. Kiedy uwolnię się od tej harówki? Zaledwie kilka miesięcy po rozpoczęciu kariery zawodowej 25-letnia Juanzi już głęboko znienawidziła swoją pracę.W sierpniu ubiegłego roku, świeżo po ukończeniu prestiżowej uczelni, Juanzi znalazła pracę jako urzędniczka w dużym przedsiębiorstwie państwowym. Stanowisko wydawało się dość proste: zajmowała się codziennym przyjmowaniem i wysyłaniem dokumentów, a od czasu do czasu uczestniczyła w wydarzeniach firmowych.Początkowo pełna entuzjazmu, przedstawiła swoim przełożonym kilka pomysłów dotyczących poprawy wydajności i usprawnienia procedur. Jednak większość z tych sugestii spotkała się z milczeniem. Jednocześnie wyczuwała, że jej koledzy zaczynają traktować ją w określony sposób, co głęboko ją zaniepokoiło.Monotonna i słabo płatna praca sprawiła, że stopniowo dostosowała się do kultury miejsca pracy, milcząc i sumiennie wykonując swoje obowiązki. To, co inni postrzegali jako łatwą pracę, w oczach Juanzi stawało się coraz bardziej monotonne i nużące.Gdyby chodziło tylko o nudę pracy, Juanzi mogłaby to znieść. Jednak po miesiącu skromna pensja wynosząca nieco ponad tysiąc juanów okazała się nie do zniesienia. Zwłaszcza podczas spotkań klasowych, kiedy wszyscy nieuchronnie chwalili się swoimi zarobkami – ja byłam najgorzej opłacana spośród nich! Pamiętajcie, że zawsze należałam do najlepszych uczniów w klasie! Zmęczona pracą, kilkakrotnie rozważała zmianę zawodu, ale spotkała się z jednogłośnym sprzeciwem rodziny.Matka nieustannie przypominała jej, że jest zbyt ambitna, nalegając, aby nie rezygnowała z pracy, o którą inni zabijaliby się. Monotonia pracy, brak zrozumienia ze strony współpracowników w połączeniu z niewielkim wynagrodzeniem sprawiały, że Juanzi nie była w stanie wykrzesać z siebie entuzjazmu do swojej pracy. W końcu, jak sądziła, mogła po prostu wykonywać minimum obowiązków, nie rzucając się nikomu w oczy. Ale czy tak miało wyglądać jej życie na zawsze? Takie myśli sprawiały, że czuła się zagubiona i bezradna.Porada eksperta: zmiana nastawienia Każdy nowicjusz doświadcza początkowego okresu izolacji po rozpoczęciu pracy. Ci, którzy szybko się dostosowują, mogą uznać, że minie on w ciągu miesiąca; w przypadku osób dostosowujących się wolniej może to potrwać pół roku. Niektóre osoby napotykają jednak w tej fazie bariery psychologiczne i traumę, rozwijając niechęć do pracy lub inne szkodliwe stany psychiczne.Aby zmienić tę sytuację, należy zacząć od siebie. Wykorzystaj swój entuzjazm do pracy, aby zainspirować współpracowników, bądź proaktywny, nie spiesząc się z osiągnięciem rezultatów, pozytywny, ale nie apodyktyczny. Nawet jeśli codziennie musisz wykonywać nieciekawe zadania, staraj się je wykonywać dobrze, ponieważ nikt nie znajduje idealnej pracy od samego początku. Jeśli brak zainteresowania wynika z nieznajomości, rozwijaj zainteresowanie poprzez samą pracę.Na przykład zagłębianie się w nudne dane z arkusza kalkulacyjnego może wzbudzić zainteresowanie odpowiednim oprogramowaniem. Jeśli wykonywane zadanie pozostaje nieciekawe i nie jest doceniane przez innych, rozważ alternatywne metody motywacji. Zaplanuj przyjemną aktywność bezpośrednio po zakończeniu nudnego zadania; stworzy to impuls do wykonania bieżącego zadania.