Jestem 38-letnim urzędnikiem bankowym. Moje życie rodzinne jest stosunkowo beztroskie, ale presja w pracy jest ogromna. Jednego dnia są to oceny wyników, następnego dnia oceny – mój umysł i ciało są nieustannie w napięciu.Od początku tego roku czuję się jak zmieniona osoba. Boję się chodzić do pracy, trudno mi się do czegokolwiek zmobilizować i ciągle jestem rozdrażniona. Nawet najdrobniejsze sprawy mogą wywołać niekontrolowane wybuchy. Ostatnio mój nastrój jest stale obniżony. Mam problemy z zasypianiem w nocy, trudno mi wstać rano i odczuwam ciągłe napięcie mięśni, nie mam poczucia relaksu. Ciągle czuję ucisk w klatce piersiowej – naprawdę czuję się jakbym miała wypalenie zawodowe. Nie wiem, co mi dolega. Kilka razy byłam w szpitalu, ale lekarze nie stwierdzili żadnych problemów fizycznych.Jestem przerażony, nie wiem, na co mogę chorować. Interpretacja eksperta: Na podstawie opisu można stwierdzić, że prawdopodobnie cierpisz na zaburzenia lękowe. Zaburzenia lękowe należą do najczęstszych schorzeń psychicznych, dotykają osoby w każdym wieku, choć najczęściej występują u osób w średnim wieku – szczególnie w dzisiejszych czasach, gdy presja zawodowa jest coraz większa. Typowe objawy to nerwowość, niepokój, kołatanie serca, duszności, bezsenność i inne dolegliwości fizyczne.Zaburzenia lękowe są często wywoływane przez presję psychiczną i stresujące sytuacje, takie jak postępy w nauce, egzaminy, relacje międzyludzkie, presja zawodowa i finansowa lub problemy małżeńskie i seksualne. Mogą one jednak wynikać również z samych wyobrażeń lub przewidywania niebezpieczeństwa i zagrożeń.Twój stan wydaje się być związany z nadmierną presją w pracy. Media często omawiają „wypalenie zawodowe” – zasadniczo chroniczny stan lęku wynikający z przytłaczających wymagań zawodowych. Osoby dotknięte tym problemem często czują się fizycznie i psychicznie wyczerpane swoją rolą, stąd termin „wypalenie”.
Badania wskazują, że chroniczny lęk związany z pracą stał się powszechnym zagrożeniem zawodowym w Chinach, a niektóre zawody – charakteryzujące się długotrwałym przeciążeniem lub intensywną konkurencją – są szczególnie podatne na wypalenie.Autor przeprowadził wcześniej ankietę dotyczącą zdrowia fizycznego i psychicznego 100 kobiet wykonujących zawody związane z finansami, nieruchomościami oraz reklamą/mediami. Wyniki wykazały, że 66% respondentek wykazywało wiele objawów psychologicznych o umiarkowanym nasileniu lub większym, takich jak niepokój, depresja, tendencje obsesyjno-kompulsywne i zwiększona wrażliwość w relacjach międzyludzkich. Spośród nich 38% wykazywało poważne objawy znacznie odbiegające od normy.
W odniesieniu do Twojej sytuacji proponujemy następujące zalecenia:
1. Zacznij od zdobycia wiedzy na temat zdrowia psychicznego i fizycznego, zrozumienia związku między narządami ciała a stresem emocjonalnym/psychicznym. Uświadomienie sobie, że nie cierpisz na żadną chorobę fizyczną, może być bardzo pomocne w przełamaniu błędnego koła emocjonalnego cierpienia i presji.
2. Naucz się dostosowywać i relaksować swój stan umysłu w życiu codziennym i pracy, aby uwolnić się od presji. Korzystne mogą być takie czynności, jak ćwiczenia fizyczne, rozmowy, śpiewanie i głębokie oddychanie. Ćwiczenia fizyczne i śpiewanie uwalniają presję psychiczną, poprawiają dotlenienie mózgu, zwiększają satysfakcję z życia i wzmacniają zdolności regulacji psychicznej. Regularne rozmowy i zwierzenia się przyjaciołom i rodzinie pomagają zbudować solidny system wsparcia społecznego, umożliwiający terminowe uwalnianie stresu i negatywnych emocji, a tym samym łagodzenie napięcia i presji.
Głębokie oddychanie jest doskonałą techniką regulacji stresu psychicznego, którą można łatwo praktykować podczas codziennej pracy lub w przerwach w życiu. Każda sesja polega na powolnym wdychaniu powietrza do maksymalnej pojemności płuc, krótkim zatrzymaniu oddechu, a następnie całkowitym i stopniowym wydechu. Proces ten skutecznie równoważy układ współczulny i przywspółczulny, stopniowo rozluźniając napięte mięśnie.
3. Pojawienie się niektórych zaburzeń lękowych jest często związane z cechami osobowości i wzorcami myślenia. Pacjenci mogą mieć skłonność do nadmiernego zamartwiania się lub przyjmowania zbyt ostrożnego podejścia w pracy i życiu codziennym. Zajęcie się tymi tendencjami i dostosowanie ich jest niezbędne, aby naprawdę wyeliminować czynniki stresu psychicznego.
4. Jeśli objawy lęku utrzymują się pomimo stosowania tych technik samokontroli, konieczne staje się skorzystanie z pomocy psychologicznej i terapii, a nawet rozważenie zastosowania leków przeciwlękowych.
(Powyższa treść jest przeznaczona wyłącznie do użytku Family Doctor Online. Nieuprawnione powielanie jest zabronione).