Günümüzde birçok insan temel maddi ihtiyaçlarını karşılamış durumda ve ruhsal sağlık ve zihinsel sağlığa giderek daha fazla önem veriliyor. Ancak ne yazık ki, birçok yetişkin hala bazı uygunsuz davranışlar sergiliyor. Bu kişiler çocukluklarında ailevi sıcaklık veya sevgi eksikliği yaşamış olabilir ve bu da şimdiki kişiliklerini şekillendirmiş olabilir. Aşağıdaki belirtiler, sevgisiz bir çocukluk geçirdiğinizi gösterebilir.
Hangi yetişkin davranışları sevgiden yoksun bir çocukluğu gösterir?
İlk olarak, artan duygusal duyarlılık
Yeterli sevgi görmeden büyüyen kişiler genellikle çok duyarlı bireylerdir. Başkalarının duygularından kolayca etkilenirler, oysa duygusal olarak biraz kalın derili olanlar kendi sevgi eksikliklerini fark etmeyebilirler.Sevgiden mahrum kalan duyarlı bir birey, genellikle ifade edemediği bastırılmış duygular barındırır. Sevgi ve destekten mahrum kalan bu kişiler, incinmeye karşı savunmasız hale gelir ve başkalarına sevgilerini ifade ederken aşırı düşünme eğiliminde olurlar. İkincisi, arkadaşlık ile romantik ilişkiyi ayırt etmekte zorluk çekmek. Çocukluklarında sevgiden mahrum kalanların belirleyici bir özelliği, en ufak bir sıcaklık gösterildiğinde bile aşırı derecede nezaketle karşılık verme eğilimidir. Belki de içlerindeki sevgi özlemi o kadar derindir ki, iyi niyetli davranışları reddetmeyi imkansız bulurlar.Sonuç olarak, başkalarının ifadelerini sıklıkla yanlış yorumlarlar. Sadece nezaketen yapılan bir karşılık, genellikle romantik bir sevgiyle karıştırılır ve gerçek arkadaşlık ile aşk arasındaki çizgi bulanıklaşır. Bu karışıklık, yanlış anlamalara ve hatta kendine zarar vermeye yol açabilir.Çocukluklarında sevgiden mahrum kalanlar tam da bundan yoksundur. Çeşitli nedenlerle, sevdiklerinden çaresizce ihtiyaç duydukları ilgiyi, takdiri ve teşviki alamamışlardır. Yetişkin olarak, sosyal talepleri yerine getirmek için, çatışmalardan ve reddedilme korkusundan kaçınmak için ilkelerinden vazgeçebilirler.
Dördüncüsü, yakın ilişkiler kurmada zorluk
Sevmek ve sevilmek temelde karşılıklı bir alışverişdir. Çocukluklarında sevgi görmüş olanlar, bu onlar için ikinci bir doğa olduğu için başkalarının sevgisini kolayca kabul ederler. Tersine, sevgiden mahrum kalanlar yalnızlığa alışmışlardır. Sonuç olarak, sık sık yakın bağlar kurmakta zorlanırlar, başka biriyle yaşamaya uyum sağlamakta zorlanırlar ve giderek sevgisiz hale gelirler, bu da bir kısır döngü yaratır.