Şok edici gerçekler: Kadınların karşılaştığı beş yıkıcı doğum sonrası durum
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
Çocuk sahibi olmadan önce, insanların şöyle dediğini duyardım: "Doğum, kadının bağışıklığını güçlendirir; bir çocuk sahibi olmak, ömrünü on yıl uzatır!" O zamanlar, annelik bana oldukça muhteşem, hatta uzun ömür vaat eden bir şey gibi gelirdi! Koşullar elverirse, birkaç çocuk sahibi olmak beni kesinlikle saygıdeğer bir yaşlıya dönüştürecekti... Ancak doğum yaptıktan sonra bunun hiç de öyle olmadığını anladım. O "on yıl daha fazla ömür" saçmalığı mı? Tamamen saçmalık!Doğumdan sonra bir kadının durumu tarif edilemez...
Kadınların Doğumdan Sonra Karşılaştığı Beş Şok Edici Durum (Halk Sağlığı Ağı)
1. Doğumdan Sonra Hastalıklara Yatkın Hale Gelme
Günlerdir serum takılıyken, serum şişesinin yanında çaresizce oturup kadın doktorla sohbet ediyorum: "Neden sürekli serum takılması gerekiyor?Eskiden ilaç almadan bile soğuk algınlığını yenerdim. Şimdi ise serum ve iğneler. Yarım ay oldu ve hala bu durumdayım! Yaşlandığım için mi böyle? Doktor sözlerime çok sinirlendi: "Daha 80 yaşında bile değilsin! 70'lerde doğmuş birine 'yaşlanmak' ne demek?"
Meğer bunun yaşla hiçbir ilgisi yokmuş.Kadın doktor iki çocuk doğurmuştu. Özellikle ikinci çocuğundan sonra sağlığının belirgin şekilde kötüleştiğini söyledi. Belirgin bir nedeni olmadan sürekli hastalanıyordu ve bir kez hastalandığında, bu durum uzun süre devam ediyordu. Sanki vücudu artık onun kontrolünde değilmiş gibi hissediyordu. Benim gibi birinin oldukça şanslı olduğunu söyledi; çocuğumu doğurduğumda çok yaşlı değildim ve sadece bir çocuğum vardı. Benim durumum onunkinden çok daha iyiydi, özellikle de ileri yaşta çocuk sahibi olan ve genellikle bir dizi sağlık sorunu yaşayanlara kıyasla.
Tanrım! Çocuk sahibi olmak size on yıl daha mı kazandırıyor? Kim söylüyor bunu? Bu tamamen yanıltıcı!
İkincisi, doğumdan sonra soğuğa karşı aşırı duyarlı hale geldim. Kışın kendimi bir paket gibi sarardım, ama yine de sokakta buz gibi rüzgâr estiğinde kontrolsüz bir şekilde titriyordum.
Minimal giysiler giyen şık genç kadınlar yanımdan geçerken kıskançlıkla onları izler ve içimden "Hmph! Soğuk algınlığı olana kadar bekle!" diye mırıldanırdım. Sonra hüzünle hatırlardım: Ben de eskiden onun gibi soğuğa dayanıklıydım (o zamanlar gerçekten dayanabiliyordum)!
Bir Sevgililer Günü'nü hatırlıyorum (tabii ki çocuklarım olmadan önce), yakın bir arkadaşımla "güzelce donmak" için giyinip karla kaplı sokaklarda dolaşıyorduk. Yakındaki dükkanlardan çalan "Sevgilisi Olmayan Sevgililer Günü" şarkısını dinliyorduk, ikimiz de elimizde kocaman, buhar çıkan dondurma külahları tutuyorduk...Şimdi, o sahneyi her hatırladığımda, titremekten kendimi alamıyorum: Çok soğuktu! Genç halime gerçekten hayranım: Kışın, neredeyse hiç uzun içlik giymeme gerek kalmazdı, kazaklarım asla çok kalın olmazdı ve yastıklı paltom ultra ince olmalıydı, aksi takdirde çok sıcak hissederdim...
Tanrım! Sadece bir bebek sahibi olmak mı diyorsun? Öncesi ve sonrası arasındaki fark nasıl bu kadar büyük olabilir?
III. Doğumdan Sonra Daha Unutkan Olmak Kabul etmek istemem ama bu yadsınamaz bir gerçek.
Bir süreliğine, demans olduğumu hissettim — hafızam çok güvenilmezdi. Bir şeyi ararken, nerede olduğunu belli belirsiz hatırlardım ama o anı bir anda kaybolurdu. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, hiçbir iz kalmazdı.Bu durum nesneler ve düşünceler için de geçerliydi. Bu tür unutkanlıklar günlük hayatımda sıkça yaşanmaya başlayınca düşünmeye başladım: Bu ne zaman başladı? Beynimde bir sorun mu var?
Dikkatlice düşündüğümde, bunun bebek doğduktan sonra olduğunu fark ettim! Çocuk sahibi olmadan önce hafızam aslında oldukça iyiydi.Sadece çocuk sahibi olduktan sonra, yeni doğmuş bir bebeğe bakmaya alışmak için geçen uzun ve kaotik dönemden sonra işler değişti. Şimdi, bir şeyi bulmam gerektiğinde, içgüdüsel olarak paniğe kapılıyorum: "Nerede? Nerede?" Ve sonra gerçekten nerede olduğunu hatırlayamıyorum... Bir, iki, üç kez, sayısız kez böyle olaylar yaşadıktan sonra, isteksizce şunu kabul etmek zorunda kalıyorum: "Beynim eskisi gibi değil. Aptallaştım!"Çocuk sahibi olduktan sonra başka bir söz daha duydum: "Bir çocuk sahibi olursan, üç yıl boyunca aptal olursun!" Bunu daha önce duysaydım, belki...
Dört: Çocuk sahibi olduktan sonra çekingen olmak. Önceden de tam olarak cesur sayılmazdım, ama şimdikinden kesinlikle daha cesurdum. Gerçekten.
Oğlumla karşıdan karşıya geçerken, her zaman elini sıkıca tutar ve sürekli "Çabuk, çabuk! Arabalar geliyor, acele et!" diye uyarırım. Onun sıyrık veya çarpma riskine girmesindense onu kucağımda taşımayı tercih ederim; onunla bisiklet sürerken sürekli arkama bakıp onu uyarırım:Kıpırdama! Ayaklarını yukarıda tut! Kıpırdamayı kes, kalp krizi geçireceğim!" Televizyonda çocuk kaçırma haberleri yayınlandığında, derin bir nefes alıp, insan tacirlerine karşı nefretle doluyorum. Sonra kabuslar başlıyor: oğlum ortadan kayboluyor ve ben o kadar korkmuş bir şekilde uyanıyorum ki yastığım sırılsıklam oluyor...
Ah!Çocuğum olduğundan beri cesaretim azaldı. Sürekli bir şeylerden korkuyorum, eskisi gibi olmaktan giderek uzaklaşıyorum!
V. Yorgun bir ev hanımı olmaya doğru ilerlemek Evlenmeden önce, "yorgun ev hanımı" olarak nitelendirilen kadınları tamamen hor görürdüm.Bir de şuna bakın: vücudu tamamen bozulmuş, eski püskü giysiler giymiş, hırsız kovalıyormuş gibi sürünerek yürüyor — kadınsı zarafetin en ufak bir izi bile yok.Sonra pazarda birkaç kuruş için pazarlık edenler, süpermarkette bir iki poundluk indirimli ürünleri kapmak için kuyrukta bekleyenler vardı... O zamanlar şöyle düşünüyordum: Kadın olmak bu seviyeye düşmek demekse, ne anlamı var ki? Bu yüzden kendime defalarca uyarıda bulundum: Asla, asla öyle bir kadın olma! Dağınık bir ev hanımı olmayı reddediyorum!
Ama bir şeyi ancak yaşadıktan sonra gerçekten anlayabilirsin.Çocuklarım olduktan sonra anladım: pijamalarıyla dışarı koşan kadın, unutulan okul çantasını götürmek için acele ediyordu; vücudu bozulmuş, eski püskü giysiler giymiş, kaçak bir hırsız gibi aceleyle yürüyen kadın, muhtemelen çocuğunu okuldan almaya yetişemeyeceğinden korkuyordu;Ve birkaç kuruş için pazarlık eden, indirimli ürünleri kapmak için kuyrukta bekleyen kadınlar... Onlar kuruş kuruş yaşıyorlar, kaba görünebilirler, ama bu kabalık ve zarafet eksikliği sayesinde ailelerinin mutlu gülümsemelerini kazanıyorlar.
Kısacası, özetlemek gerekirse.
Doğumdan sonra, bir kadının vücudunun her parçası eskisi gibi olmaz! Çocuk mu istiyorsunuz? Bedeli çok büyük! Doğumdan sonra, değişiklikler çok belirgindir! Bunu duyan, çocuk sahibi olmayı planlayanlar veya yakında çocuk bekleyenler bir anlık korku hissedebilirler mi? Gerçekten, korkmaya gerek yok, "Çocuk sahibi olmak bu kadar kötü bir anlaşma mı?" gibi sorular üzerinde kafa yormaya da gerek yok.
Tüm bu değişiklikler, tüm emekler, tüm fedakarlıklar... Küçük çocuğunuz size geniş, salya akıtan bir gülümsemeyle, kollarını açarak "Anne" diye seslendiği anda, hepsi önemsiz hale gelir...
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved