Çocuklara bu şekilde öğretmek, onların başarılı olmamalarını zorlaştırır.
Encyclopedic
PRE
NEXT
Bir keresinde, ebeveynlerin çocuklarına olan sevgisinin kademeli bir ayrılık olduğunu duymuştum.Gerçekten de, çocuklarımızın tüm hayatları boyunca onlara eşlik edemeyiz, ancak onlara verdiğimiz eğitim onları ömür boyu şekillendirebilir. Peki, birlikte geçirdiğimiz sınırlı zamanı en iyi şekilde değerlendirmeleri için onlara nasıl öğretmeliyiz?
Çocukları Bu Şekilde Yetiştirmek Mükemmelliği Kaçınılmaz Kılar (Halk Sağlığı Ağı)
1. Çocuklara bağımsız olarak bir şeyler yapma gücü verin
Genellikle, bir yaşın üzerindeki çocuklar bir şeyler kendileri yapmak istemeye başlarlar.Bu aşamada, yardım elinizi itip, kendileri yemek yemeyi, giyinmeyi vb. ısrarla isterler. Ancak, deneyim eksikliği ve motor koordinasyonlarının zayıf olması nedeniyle, yetişkinlere basit görünen görevleri tamamlamak çocukların oldukça uzun zamanını alabilir ve genellikle dağınıklık ve düzensizlikle sonuçlanır.
Yine de, bunun çocukların özbakım ve bağımsızlıklarını geliştirmeleri için gerekli bir süreç olduğuna inanın. Yavaş hareket ettiklerinde, onlara sabır ve zaman tanıyın;ve dağınıklık yarattıklarında, onlara temizlemelerine yardım ederiz. Bu şekilde, çocuklar birçok şeyi başarabileceklerini fark ederler, tatmin olurlar ve giderek daha fazla özgüven kazanırlar. 2. Çocukların Duygusal İhtiyaçlarına Öncelik Verin Waiwai Rabbit'teki ebeveynlik eğitimcilerimiz, ebeveynlere çocukların duygusal sorunlarının her zaman ciddiye alınması gerektiğini sık sık vurgular. Asla "büyüdükçe geçer" tavrını benimsemeyin ve hatalarını görmezden gelmeyin.Çünkü çocuklar doğal olarak duygularını kontrol edemezler ve bunları uygun şekilde ifade etme becerisine sahip değildirler, bu nedenle ebeveynlerin rehberliği çok önemlidir.
Örneğin, bir çocuk blokları üst üste koyamayınca sinirlenip üzüldüğünde, ona nazikçe sarılın: "Sen daha küçüksün ve öğrenme aşamasındasın; başaramasan da sorun değil. Nasıl doğru şekilde yapabileceğimizi birlikte düşünelim."Bir çocuk oyuncağı elinden alındığında üzülerek ağladığında, "Git oyuncağını geri al, neden ağlıyorsun?" diyerek onu azarlamaktan kaçının. Bunun yerine, onun duygularını anlayın ve onu teselli edin. Çocuklar yavaş yavaş duygularını kontrol etme becerisi geliştirir ve duygularıyla barış içinde yaşamayı öğrenir. Bu, duygusal patlamalar sırasında yıkıcı veya zararlı davranışları önler.
3. Çocuklara Seçim Hakkı Tanımak
Sık sık "karar verme felci"nden muzdarip kişilerle karşılaşırız – seçim yapmaktan korkan, seçenekleri tartmak için aşırı zaman harcayan ve sonunda keyfi kararlar veren kişiler. Bu tür insanlar, arzularından sürekli olarak emin olamazlar ve eylemlerinin sonuçlarını kabul etmekte zorlanırlar.Bu durum, sadece doğuştan gelen kararsız bir mizaçtan değil, daha çok çocuklukta yetiştirilme sürecinde özerkliğin eksikliğinden kaynaklanır.
Bu nedenle, çocuklar büyüdükçe, ebeveynler onlara yaşlarına uygun seçimler yapma özgürlüğü vermelidir. Küçük çocuklar için bu, bu gecenin yatmadan önce okunacak hikayesini, yarın giyecekleri kıyafeti veya kahvaltı seçeneklerini seçmek olabilir. Büyüdükçe, oyun arkadaşlarını ve etkinliklerini kendileri seçebilirler.Ayrıca, çocuklar seçimlerinin sonuçlarına katlanmalı ve sonuçların sorumluluğunu üstlenmelidir. 4. Çocuğun gözyaşlarından korkmayın Birçok ebeveyn, çocuğun ağlamasını dayanılmaz bulur. Gözyaşlarına tanık olmak genellikle sinir bozucu olur ve ebeveynleri ya çocuğu sakinleştirip şımartarak taleplerini yerine getirmeye ya da sabrını yitirip sert bir şekilde azarlamaya ya da hatta öfke nöbetini tamamen görmezden gelmeye yöneltir. Ancak, bu yaklaşımların hiçbiri ideal değildir. Çocuk ya gözyaşlarını kullanarak istediğini elde etme alışkanlığı geliştirebilir ya da duygularını tamamen bastırmayı öğrenebilir, bu da bastırılmış duyguların sonunda patlak vermesine yol açar.Her iki yaklaşım da ideal değildir. Çocuklar ya gözyaşlarını kullanarak istediklerini elde etme alışkanlığı geliştirebilir ya da duygularını bastırmayı öğrenebilir, bu da daha sonra patlamalara yol açabilir.
Waiwai Rabbit tüm ebeveynlere şunu hatırlatır: çocuğunuzun gözyaşlarından korkmayın. Bir çocuk ağladığında, bunun her zaman bir nedeni vardır. Onları anlamaya çalışın, üzüntülerinin nedenini belirleyin ve sonra onlara rehberlik edin. Onların duygusal çöküntüden çıkmalarına yardımcı olun ve ağlamanın tamamen normal olduğunu onlara güvence verin. Bu duyguları serbest bırakmanın uygun yollarını öğretin ve kendilerini kabul etme cesaretini aşılayın.
5. Çocuğunuza hayır demeyi öğrenmek
Reddetme sanatını ustalaşmak, ebeveynlerin çocuklarının yetiştirilmesinde net sınırlar belirleyip belirlemediklerini yansıtan hayati bir beceridir. Akşam yemeği vakti yaklaşırken çocuğun ısrarla atıştırmalık istediği, reddedilince çığlık atarak tantrum yaptığı bir senaryoyu düşünün. Ya da çocuk, önceki gece özellikle istediği haşlanmış yumurtayı kahvaltıda ısrarla isterken, ertesi sabah kızarmış yumurta talep ettiği bir senaryoyu düşünün.
Bu tür senaryolar çok yaygındır. Bu durumlarda ebeveynler ilkelerinden taviz vermemelidir. Çocuğunuz ağlıyor diye pes etmeyin. Bazı isteklerin yerine getirilemeyeceğini açıkça belirtin: "Bunu gerçekten istediğini biliyorum, ama şimdi atıştırmalık yersen, annenin senin için hazırladığı güzel yemeği yiyemezsin. Öğleden sonra atıştırmalık yiyebiliriz."Çocuk hala tepki vermezse, ebeveynler tutumlarını kararlı bir şekilde yinelemeli ve istekleri reddedildiği için hayal kırıklığıyla ağlamasına bir süre izin vermelidir. Ayrıca, gerekli sınırları ve ilkeleri korumak, ebeveyn otoritesine daha fazla saygı duyulmasını sağlar ve çocukların rehberliğe daha açık olmasını sağlar.
6. Çocuklar hayatınızın tamamı değildir
Yetişkinliğe doğru büyüyen benzersiz bireyler olarak, çocuklar sonunda ebeveynlerinin bakımından ayrılıp daha geniş dünyayla bağımsız olarak yüzleşeceklerdir. Ebeveynler, özellikle de ev hanımı anneler, çocuklarına aşırı enerji harcarlarsa, çocuk kendi kendine yetme becerisini geliştirmekte zorlanabilir ve başkalarına aşırı bağımlı hale gelebilir. Aşırı ilgi ve kısıtlamalar da isyankar davranışları teşvik edebilir.
Doğru yaklaşım, çocuğunuz anaokuluna başladığında, eski yolunuza dönüp istediğiniz şeyi takip etmektir. Bu, iş hayatına yeniden girmek veya kendi işinizi kurmak anlamına gelebilir. Önemli olan, zevk aldığınız ve sizi tatmin eden aktiviteler bulmaktır. Ebeveynlerin bu tutumu çocukları etkiler, onlara çalışmanın başarı ve mutluluk getirdiğini öğretir ve onları anne ve babaları gibi hayallerinin peşinden giden bireyler olmaya teşvik eder.
Her ebeveyn, çocuğu için bir ayna görevi görür; onları nasıl eğittiğiniz, onların büyümesini şekillendirir. Bu nedenle, çocuk yetiştirirken, bu eğitim ilkelerini kararlılıkla savunmalı ve eylemlerimizle küçüklerimizin parlak bir geleceği inşa etmeliyiz!
PRE
NEXT