Kiedyś słyszałem, że miłość rodziców do dziecka jest stopniowym rozstaniem.Rzeczywiście, nie możemy towarzyszyć naszym dzieciom przez całe życie, ale wychowanie, które im zapewniamy, może kształtować je przez całe życie. Jak więc dokładnie powinniśmy je uczyć, aby jak najlepiej wykorzystać nasz ograniczony wspólny czas i wywrzeć na nie jak najlepszy wpływ?
Wychowywanie dzieci w ten sposób sprawia, że doskonałość jest niemal nieunikniona (Public Health Network)
1. Pozwól dzieciom robić rzeczy samodzielnie
Zazwyczaj dzieci powyżej pierwszego roku życia zaczynają wykazywać chęć samodzielnego wykonywania czynności.Na tym etapie mogą odrzucać pomoc rodziców, nalegając, aby samodzielnie jeść, ubierać się itp. Jednak ze względu na brak doświadczenia i słabą koordynację ruchową zadania, które wydają się proste dla dorosłych, mogą zajmować dzieciom dużo czasu, często powodując bałagan lub nieporządek.
Należy jednak pamiętać, że jest to niezbędny proces, w którym dzieci uczą się samodzielności i niezależności. Kiedy działają powoli, należy okazać im cierpliwość i dać im czas.a kiedy robią bałagan, pomagamy im posprzątać. W ten sposób dzieci zdają sobie sprawę, że potrafią osiągnąć wiele rzeczy, czują satysfakcję i stają się coraz bardziej pewne siebie. 2. Priorytetowe traktowanie potrzeb emocjonalnych dzieci Nasi pedagodzy z Waiwai Rabbit często podkreślają rodzicom, że kwestie emocjonalne dzieci należy zawsze traktować poważnie. Nigdy nie należy przyjmować postawy „wyrosną z tego” i ignorować ich błędów.Dzieci z natury nie potrafią regulować swoich emocji i nie mają odpowiednich środków, aby je wyrażać, dlatego wskazówki rodziców są niezbędne.
Na przykład, gdy dziecko jest sfrustrowane i zdenerwowane, ponieważ nie udaje mu się ułożyć klocków, należy je delikatnie przytulić i powiedzieć: „Jesteś jeszcze mały i dopiero się uczysz, więc nie ma nic złego w tym, że ci się nie udaje. Pomyślmy razem, jak to zrobić prawidłowo”.Kiedy dziecko płacze smutno po odebraniu mu zabawki, nie należy pośpiesznie karcić go słowami: „Idź odebrać swoją zabawkę, dlaczego płaczesz?”. Zamiast tego należy okazać zrozumienie i pocieszyć dziecko. Stopniowo dzieci rozwijają umiejętność regulowania swoich emocji, ucząc się pokojowego współistnienia ze swoimi uczuciami. Zapobiega to destrukcyjnym lub szkodliwym działaniom podczas wybuchów emocjonalnych.
3. Przyznanie dzieciom prawa do wyboru
Często spotykamy osoby dotknięte „paraliżem decyzyjnym” – osoby, które boją się dokonywać wyborów, spędzają nadmiernie dużo czasu na rozważaniu opcji, by ostatecznie podjąć arbitralną decyzję. Osoby takie pozostają w ciągłej niepewności co do swoich pragnień i mają trudności z zaakceptowaniem konsekwencji swoich działań.Oprócz wrodzonej niezdecydowania wynika to w dużej mierze z braku praktyki w podejmowaniu samodzielnych decyzji w dzieciństwie.
Dlatego też, gdy dzieci dorastają, rodzice powinni regularnie proponować im decyzje odpowiednie do ich wieku. W przypadku młodszych dzieci może to obejmować wybór bajki na dobranoc, stroju na następny dzień lub opcji śniadaniowych. Starsze dzieci mogą decydować o wyborze towarzyszy zabaw i zajęć.Ponadto dzieci muszą ponosić konsekwencje swoich wyborów i brać odpowiedzialność za ich skutki. 4. Nie bój się łez dziecka Wielu rodziców nie może znieść płaczu dziecka. Widok łez często wywołuje irytację, co prowadzi do tego, że albo ulegają żądaniom dziecka, uspokajając je i rozpieszczając, albo tracą cierpliwość, uciekając się do surowych reprymend, a nawet całkowicie ignorując napady złości. Jednak żadne z tych podejść nie jest idealne. Dziecko może albo wyrobić sobie nawyk używania łez, aby osiągnąć swój cel, albo nauczyć się całkowicie tłumić emocje, co prowadzi do wybuchowych wybuchów, gdy stłumione uczucia w końcu wybuchają.Żadne z tych podejść nie jest idealne. Dzieci mogą albo wyrobić sobie nawyk używania łez, aby osiągnąć swój cel, albo nauczyć się tłumić swoje emocje, co może prowadzić do wybuchów w późniejszym okresie.
Królik Waiwai przypomina wszystkim rodzicom: nie bójcie się łez swojego dziecka. Kiedy dziecko płacze, zawsze jest ku temu powód. Starajcie się je zrozumieć, zidentyfikować przyczynę jego cierpienia, a następnie pomóc mu przez to przejść. Pomóżcie mu wyjść z emocjonalnego dołka, zapewniając je, że płacz jest całkowicie normalny. Nauczcie je odpowiednich sposobów uwalniania tych uczuć, wzmacniając w nim odwagę do akceptacji samego siebie.
5. Naucz się mówić dziecku „nie”
Opanowanie sztuki odmowy jest niezbędną umiejętnością, odzwierciedlającą to, czy rodzice ustalają jasne granice w wychowaniu dziecka. Rozważmy następujące scenariusze: kolacja jest już prawie gotowa, ale dziecko nieustannie domaga się przekąsek. Odmawiasz, a ono krzyczy i płacze w niebogłosy. Albo dziecko poprzedniego wieczoru nalegało, że chce na śniadanie jajka na twardo, a następnego dnia rano domaga się jajek sadzonych.
Takie scenariusze są powszechne. W takich przypadkach rodzice muszą trzymać się swoich zasad. Nie należy ulegać żądaniom dziecka tylko dlatego, że płacze. Należy jasno dać do zrozumienia, że niektórych próśb nie można spełnić: „Wiem, że bardzo tego chcesz, ale jeśli zjesz teraz przekąskę, nie będzie cię już miejsce na pyszny posiłek, który przygotowała dla ciebie mama. Zamiast tego możemy zjeść przekąskę po południu”.Jeśli dziecko nadal nie reaguje, rodzice powinni stanowczo powtórzyć swoje stanowisko, pozwalając dziecku przez chwilę płakać ze smutku, ponieważ jego prośba została odrzucona. Ponadto utrzymanie niezbędnych granic i zasad sprzyja większemu szacunkowi dla autorytetu rodziców i sprawia, że dzieci są bardziej otwarte na wskazówki.
6. Dzieci nie są całym twoim życiem
Jako wyjątkowe osoby dorastające do dorosłości, dzieci w końcu opuszczą opiekę rodziców, aby samodzielnie stawić czoła szerszemu światu. Jeśli rodzice poświęcają dziecku zbyt wiele energii – szczególnie matki pozostające w domu – dziecko może mieć trudności z rozwijaniem samodzielności, stając się nadmiernie zależne od innych. Nadmierna uwaga i ograniczenia mogą również sprzyjać buntowniczym zachowaniom.
Prawidłowe podejście jest następujące: gdy dziecko rozpocznie naukę w przedszkolu, należy powrócić do pierwotnej ścieżki i realizować swoje pragnienia. Może to oznaczać powrót do pracy lub rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej. Najważniejsze jest, aby znaleźć coś, co sprawia przyjemność, i nauczyć się wzbogacać siebie. Takie podejście rodziców do życia będzie miało wpływ na dziecko, które zacznie postrzegać pracę jako źródło osiągnięć i radości. Będzie ono aspirować do bycia takim jak mama i tata – kimś, kto dąży do realizacji swoich marzeń.
Każdy rodzic jest dla swojego dziecka lustrem; sposób, w jaki je wychowujesz, kształtuje jego rozwój. Dlatego wychowując dzieci, musimy konsekwentnie przestrzegać tych zasad wychowawczych, wykorzystując nasze działania do budowania świetlanej przyszłości dla naszych najmłodszych!