Çocuğunuzun sorularını yanıtlamanın en sevgi dolu yolu
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
Dikkatli bir şekilde gözlemlerseniz, bebeklerin belirli bir dönemde tüm nesneleri canlı, duygusal ve irade sahibi olarak algıladıklarını fark edeceksiniz. Bu nedenle, bu aşamadaki çocukların sık sık yastıklarla "samimi sohbetler" yaptıklarını veya bebekler, ayıcıklar ve diğer yumuşak oyuncaklarla "konuştuklarını" görürüz...
Ünlü İsviçreli psikolog Jean Piaget, küçük çocuklar, özellikle üç veya dört yaşındaki çocukların genellikle animizm olarak bilinen benzersiz bir psikolojik fenomen sergilediklerini öne sürmüştür.Animizm, bu aşamadaki çocukların her şeyi niyetleri olan canlı varlıklar olarak algılama eğilimini ifade eder.
Bu animist zihniyet, aile eğitimimizi olumlu yönde etkileyebilir, ancak aynı zamanda önemli bir zorluk da oluşturur. Genç ebeveynler hangi stratejileri benimsemelidir?
Strateji Bir: Çocukların "zor sorularını" yanıtlamak için kişileştirme yöntemini kullanın
Çocuklar doğaları gereği meraklıdır.İkinci yaşlarının ikinci yarısından itibaren bebekler her türlü soruyu sormaya başlarlar. Bazı cevaplar onların mevcut psikolojik kavrayışlarının ötesinde olabilir, ancak sorularına cevap vermekten kaçınamayız. Bunu yapmamak, onların soru sormasını azaltabilir, hatta doğal meraklarını köreltebilir. Bu soruları, gelişim aşamalarına uygun kişileştirme yöntemini kullanarak dolaylı olarak ele alabiliriz.
Soru 1: "Ay neden beni takip ediyor?"
"Belki de ay seni seviyor, o yüzden seni takip ediyor." Böyle bir cevap, çocuğun bilgiye olan susuzluğunu, "Baban açıklasa bile bunu anlamak için henüz çok küçüksün" demekten çok daha etkili bir şekilde giderir.
Soru 2: "Balıkların neden pulları var?"
"Sen yüzmek için mayo giydiğin gibi, balıklar da suda yüzmek için mayoya ihtiyaç duyarlar; pulları onların mayolarıdır."
Soru 3: "Güneş neden batar?"
Bunu güneş ve Dünya arasındaki ilişkiyi kullanarak açıklamanız veya dinamiklere dayalı bilimsel olarak doğru bir cevap vermeniz, bu yaştaki çocukların bunu gerçekten anlamasını sağlamayacaktır. Bunun yerine, "Akşam olduğunda hayvanlar evlerine gidip uyurlar ve güneş de dağların arkasında uykuya dalar" diyebilirsiniz. Bu cevap, çocuğa yine de psikolojik tatmin sağlayacaktır.
İkinci Strateji: Çocuğunuzda Şefkat ve Empatiyi Geliştirme
Ebeveynler, çocukların animistik eğilimlerini teşvik etmek, empatiyi geliştirmek ve uygun alışkanlıklar edinmelerine yardımcı olmak için nesneleri kişileştirebilirler. Örneğin, çocuklara duvarları kirletmemelerini veya küçük tabureleri kırmamalarını öğretirken şöyle diyebilirsiniz:Küçük tabure devrilirse, kesinlikle incinir; ayakları kırılırsa, yürümesi ne kadar rahatsız olur!" Bunu duyduktan sonra, çocuk kesinlikle çok dikkatli olacak, hatta tabureyi silip duvarları tozlayacaktır. Bu şekilde, eşyalara özen gösterme ve çevre hijyenini koruma gibi iyi alışkanlıklar kolayca oluşturulabilir.Benzer şekilde, çocuklara bitkileri, hayvanları ve akranlarını sevmeyi öğretirken, onların animistik eğilimlerinden yararlanabiliriz. Bu, başkalarına ve nesnelere karşı empatiyi geliştirir ve onları kendileri gibi önemsemeleri için teşvik eder.
Not: Çocuklara korkutucu hikayeler anlatmaktan veya onları korku filmleri veya programlarına maruz bırakmaktan kaçının.Bu aşamadaki çocuklar animizme çok yatkındır ve gerçek ile kurguyu ayırt etmekte zorlanırlar. Resimli kitaplarda, filmlerde ve hikayelerde tasvir edilen doğaüstü varlıkları, vahşi hayvanları veya robot karakterleri genellikle gerçek hayatla karıştırırlar. Korkutucu görüntüleri işleme analitik kapasitesinden yoksun oldukları için, bu tür yaratıkların gerçek dünyada gerçekten var olduğuna inanabilirler, bu da gereksiz korkulara ve bazen hatta halüsinasyonlara yol açabilir.Bu nedenle, dil ve görüntülerden korku veya sıkıntıya neden olabilecek içerikleri kaldırmanın yanı sıra, çocukları korkutucu sahneler içeren film veya televizyon programlarına maruz bırakmaktan da kaçınmalıyız. Bu yaklaşım, çocuklarda cesaret, cüretkarlık ve korkusuzluk gelişimini teşvik ederek sağlıklı psikolojik gelişimlerine katkıda bulunacaktır. Not: Bir çocuğun animistik eğilimlerini kasıtlı veya kasıtsız olarak, onun kötü davranışlarının sorumluluğunu ortadan kaldırmak için kullanmayın.Uygulamada, bir çocuğun tahta bir kalasın üzerinde tökezlediği senaryolara sık sık rastlarız. Yanındaki yetişkin genellikle çocuğu teselli ederken, aynı zamanda düşmesine neden olan kalası "vurmasını" veya "azarlamasını" yönlendirir veya ona yardım eder. Animizmin etkisiyle, çoğu çocuk kalası "cezalandırdıktan" ve "intikamını aldıktan" sonra yavaş yavaş duygusal dengesini yeniden kazanır.Bu yaklaşım aslında yanlıştır. Bu yaklaşım, çocuğu sorumluluktan kurtararak sorumluluk bilincinin gelişmesini engeller. Gerçekte, çocuğun düşmesi "engelleyici tahta"dan değil, kendi dikkatsizliğinden kaynaklanmıştır. Suçlu tahta değil, çocuktur.
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved