Toen Miao Miao een paar maanden oud was, ontdekte haar moeder het concept van waarderend ouderschap.Toen ze terugdacht aan haar eigen opvoeding, vond Miao Miao's moeder deze aanpak zeer effectief. Tijdens Miao Miao's ontwikkeling overlaadde ze haar dochter voortdurend met complimentjes: "Miao Miao is zo mooi", "Miao Miao is de beste", "Miao Miao's tekeningen zijn echt prachtig". Dergelijke bevestigingen begeleidden de groei van haar dochter. In deze stimulerende omgeving bloeide de vierjarige Miao Miao op tot een slim, levendig en vrolijk kind.Geleidelijk aan merkte Miao Miao's moeder echter dat haar dochter alleen lof kon verdragen en niet tegen de minste kritiek kon. Toen Miao Miao's tekening op een keer niet meteen door haar moeder werd geprezen, werd ze plotseling woedend en gooide ze alle kleurpotloden die ze vasthield op de grond.
Dergelijke incidenten komen maar al te vaak voor, waardoor veel ouders perplex staan. Was het doel niet om je kind te waarderen? Werd er niet gezegd dat goede kinderen door lof worden gevormd? Waarom vertonen deze kinderen dan nog steeds zulke problemen?
Waarderinggerichte opvoeding is niet de enige vorm van opvoeding
Professor Yang Baozhong is van mening dat waarderinggerichte opvoeding moet worden gecombineerd met andere opvoedingsmethoden, zoals straf, om echt effect te hebben.Lange tijd werd waarderinggerichte opvoeding door veel ouders beschouwd als de definitieve leidraad voor het opvoeden van kinderen. Maar na verloop van tijd zijn de nadelen ervan steeds duidelijker geworden: kinderen kunnen zelfs de geringste kritiek of onrechtvaardigheid niet meer verdragen, ontwikkelen egocentrische neigingen waarbij niemand hen nog kan begeleiden, en reageren op uitdagingen in het beste geval met tranen en in het slechtste geval door van huis weg te lopen.
Professor Yang merkt op dat opvoeding in de Chinese cultuur van oudsher gekenmerkt wordt door strengheid, waarbij genegenheid op subtiele wijze wordt uitgedrukt en discipline vaak gepaard gaat met lijfstraffen. Naarmate incidenten als gevolg van dergelijke straffen steeds problematischer werden, ontstonden er nieuwe opvoedingsfilosofieën. In het begin van de jaren negentig werd het concept van waarderinggerichte opvoeding voorgesteld, maar dit slaagde er niet in om mainstream te worden. Later bracht een ouder genaamd Zhou Hong waarderinggerichte opvoeding onder de aandacht, waardoor het voor veel ouders het enige theoretische kader werd.Waarderinggericht onderwijs heeft inderdaad een positieve waarde, maar overmatig gebruik ervan kan tot extremisme leiden. Vermijd generalisering van waardering De nadelen van waarderinggericht onderwijs komen voort uit twee bronnen: ten eerste de unieke structuur van Chinese gezinnen, waar kinderen al centraal staan in het dagelijks leven; overmatige nadruk op lof kan bij jongeren een "lofverslaving" in de hand werken. Ten tweede hebben ouders de neiging om hun waardering te generaliseren.Waardering is niet iets dat zomaar bij elke gelegenheid moet worden gegeven; het werkt volgens bepaalde principes en is aangepast aan de leeftijd. Bepaalde handelingen zijn gewoon plichten en verantwoordelijkheden die kinderen moeten vervullen, maar toch prijzen ouders hen daarvoor. Hierdoor verschuift de motivatie van het kind om vooruitgang te boeken naar een motivatie die uitsluitend wordt gedreven door het verlangen naar lof.
Straf is niet hetzelfde als lijfstraf
Zonder passende straffen zal het uitsluitend vertrouwen op waardering geen goede opvoedingsresultaten opleveren.Professor Yang benadrukt dat straf nooit lijfstraffen mag omvatten. Het mag kinderen niet het gevoel geven dat ze vernederd of minderwaardig zijn, maar moet hen leren verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden en fouten. Straf kan vele vormen aannemen: een enkele zin, een blik of een gebaar. Een leven zonder kritiek en straf is ondenkbaar, en een leven waarin men niet op de juiste manier met kritiek en straf kan omgaan, is evenmin gezond.
Belangrijkste principes voor het disciplineren van kinderen
1. Leg altijd de reden voor de straf uit voordat u deze oplegt. Concentreer u bij het uitleggen uitsluitend op het specifieke incident; haal geen fouten uit het verleden aan.Vermijd vooral het straffen van kinderen in het openbaar.
Ten derde: troost het kind na de straf. Zorg ervoor dat het begrijpt dat de liefde van de ouders onveranderd blijft, maar dat het gedrag zelf afkeuring verdient. Leg uit dat correctie gewenst is om de ouderlijke genegenheid te verdiepen.
Ten vierde: wees consistent in woorden, daden en houding met betrekking tot straffen. Dit is vooral cruciaal tussen grootouders en ouders, en tussen moeders en vaders onderling.