Çocukların neden özdenetim eksikliği yaşadığını açıklayan nedenler
Encyclopedic
PRE
NEXT
Ev zaten oyuncaklarla doluydu, ancak Weiwei yine de tatmin olmamış, en son çıkan Barbie bebeğine takıntılıydı. Annesi ne kadar ikna etmeye çalışsa da Weiwei pes etmiyordu. Annesi onu almayı kabul etmezse, şüphesiz mağazada tantrum yapacaktı.Weiwei'nin de çok kötü bir mizacı vardır. Ne zaman mutsuz olsa, misafir olup olmadığına bakmaksızın elindeki kitabı veya oyuncağı fırlatır ve anne babasını çok utandırır.
Bu faktörler, çocuğun özdenetim eksikliğine katkıda bulunur (Halk Sağlığı Ağı)
Özdenetim gelişimi, sağlıklı bir karakter oluşturmak için çok önemlidir. Bu yetenek doğuştan gelen bir şey değildir; çocuğun çevresindeki bilişsel gelişim ve eğitimsel etkilerle gelişir.Amerikan araştırmaları, çocuklukta güçlü özdenetim sergileyen çocukların, yetişkinlikte bağımlılık geliştirme veya suç işleme olasılığının çok daha düşük olduğunu ve daha dürtüsel akranlarına göre daha sağlıklı ve zengin olma eğiliminde olduklarını göstermektedir.Peki, neden bazı çocuklar bu kadar güçlü bir özdenetime sahipken benim bebeğim zorlanıyor? Bir çocuğun özdenetim eksikliğinin altı temel nedenini inceleyelim!
1. Yaşa bağlı özellikler: olgunlaşmamış fiziksel ve zihinsel gelişim
0-2 yaş arası bebekler, beyin korteksinin inhibe edici işlevlerinin olgunlaşmamış olması ve uyarıcı süreçlerin baskın olması nedeniyle daha fazla dürtüsellik gösterir. Sonuç olarak, tekrarlayan durumlarla karşılaştıklarında daha önce vurgulanan kuralları göz ardı edebilirler.Bu nedenle, beklemek istememe, sabırsızlık, oyun kurallarını hiçe sayma veya huysuzluk gibi davranışlar, sadece yaşa bağlı özellikleri ve olgunlaşmamış fiziksel ve zihinsel gelişimi yansıtıyor olabilir.
Ebeveynler bunları kaçınılmaz yaş özellikleri olarak görmemeli ve görmezden gelmemelidir. Aslında, bu tam da ebeveynlerin çocuklarının özdenetimini geliştirmeye başlamaları gereken aşamadır.Bebeklik döneminde, ebeveynler bebeği sık sık kucaklayıp öperek kendi kendini sakinleştirmesine yardımcı olabilirler. Araştırmalar, kendi kendini sakinleştirme becerilerinin bağımsızlık gelişimi için çok önemli olduğunu göstermektedir. Çocuk büyüdükçe, ebeveynler günlük yaşamda ona aktif olarak rehberlik etmeli ve neyin izin verilebilir neyin izin verilemez olduğunu yavaş yavaş anlamasına yardımcı olmalıdır.Ebeveynler azarlamaları en aza indirgemeli, bunun yerine daha fazla güvence vermelidir. Sabırlı rehberlik de çok önemlidir!
2. Ebeveynlerin kendi özdenetim eksikliği ve öfkeli tavırları
Bazı ebeveynler doğuştan öfkeli bir mizaca sahiptir. Böyle bir etki altında, bebekler doğal olarak sabırsızlık, huzursuzluk ve sinirlilik geliştirir.Ebeveynlerin sözleri ve davranışları, çocuğun gelişim yıllarında bir model görevi görür. Ebeveynler küçük konularda sürekli şikayet eder, hatalarından dolayı çocuklarına öfkelenir veya bağırırsa ya da ev ortamı ebeveynlerin sık sık tartışması nedeniyle gerginse, çocuk uzun süreli güvensizlik yaşar. Ebeveynlerin rehberliği olmadan, çocukların sağlam bir özdenetim geliştirmeleri zorlaşır.
Bu nedenle, ebeveynlerin rol modeli olması çok önemlidir. Hata yapan bir çocukla yüzleşirken, kendi duygularını kontrol etmek, öfkelenmekten kaçınmak ve bunun yerine sorunu birlikte analiz etmek ve çözmek için sakin bir iletişim kurmaya çalışmak gerekir. Çocuk da ateşli bir mizaç sergiliyor ve hoşnutsuz olduğunda sürekli bir şeyler fırlatıyorsa, ebeveynlere "soğuk muamele" yaklaşımını benimsemelerini öneririz: ilk olarak çocuğu görmezden gelin, sakinleşene kadar onun yanından uzaklaşın ve ancak o zaman onunla ilgilenin.
Bir çocuk, yaramazlık yaparak hayal kırıklığını ifade ediyorsa, bunun nedeni duygularını daha etkili bir şekilde ifade edememesi olabilir. Ebeveynler, çocuğun düşüncelerini anlamaya ve yorumlamaya çalışarak, duygularını sözlü olarak ifade etmesine yardımcı olabilir. Anlaşıldığını ve desteklendiğini hisseden çocuğun duyguları doğal olarak yatışacaktır. Bu tür yaklaşımlar, çocuklara duygularını ifade etmenin uygun yollarını öğretir ve eşyaları fırlatarak duygularını dışa vurma yöntemine başvurmalarını önler.
3. Ebeveynlerin sık sık tartışması
Uyumsuz bir aile ortamı, çocuğu sürekli korku ve güvensizlik içinde bırakır. Küçük çocuklar zayıf bir muhakeme yeteneğine sahiptir; ebeveynlerinin tartışmalarına tanık olmak, genellikle bunun kendi eylemlerinden kaynaklandığını düşünmelerine veya hatta ebeveynlerinin sevgisini sorgulamalarına neden olur. Dahası, tartışmak zararlı bir davranış örneği oluşturur.Çocuklar, tartışmanın sorunları çözmenin en iyi yolu olduğuna ve olumsuz duyguların bastırılmasına gerek olmadığına, yani mutsuz olduklarında sözlü olarak saldırgan davranmanın kabul edilebilir olduğuna inanmaya başlayabilirler.
Çocukların ebeveynlerinin sevgisini ve sıcaklığını tam olarak hissedebilecekleri sıcak ve hoş bir aile ortamı yaratmak, onların sağlıklı bir şekilde gelişmeleri için temel önemdedir. Bu, iyi karakter ve davranış alışkanlıklarının temelini oluşturur. Ebeveynler çocuklarının önünde tartışmamak için gerçekten çaba gösteriyorlarsa, çocuklarının huzurunda barışmalıdırlar. Daha sonra, tartışmanın nedenlerini çocuğa açıkça açıklamalı ve dürtüsel davranışları için affedilmeyi istemelisiniz.Ebeveynler ayrıca çocukları duygularını ifade etmeye teşvik etmeli ve bastırılmış duyguların psikolojik yük haline gelmesini önlemelidir.
4. Ebeveyn ihmali ve iletişim eksikliği
Bir çocuğun özdenetimi, ebeveynlerin günlük rehberliği ve eğitimine bağlıdır. Ebeveynler kayıtsız bir tutum sergiler, kural ihlallerine müdahale etmeden devam etmelerine izin verir ve iletişim kurmazlarsa, çocuklar sağlıklı bir özdenetim geliştirmekte zorlanırlar.
Düzenli iletişim, ebeveynlerin çocuklarının psikolojik gelişimini ve duygusal ihtiyaçlarını anlamalarını sağlar ve karakter ve alışkanlıkların şekillenmesinde daha iyi rehberlik yapmalarını mümkün kılar. Erken çocukluk döneminde, uyanma ve uyku saatlerinde dakiklik, düzenli yemek saatleri ve seçici yemekten kaçınma gibi günlük davranışlara ilişkin beklentiler belirleyerek tutarlı rutinler oluşturun.
Çocuklar olgunlaştıkça, özdenetim eğitiminin odak noktası sosyal etik ve sorumluluğa kayar. Bu, onlara grup kurallarını ve kolektif ortamlarda disiplini gözetmeyi ve başkalarının çıkarlarını keyfi olarak ihlal etmekten kaçınmayı öğretmeyi içerir. Ebeveynler, çocuğun yetiştirilme süreci boyunca bu standartları ve ilkeleri tutarlı bir şekilde savunmalı, hoşgörü gösterilmemeli veya keyfi değişiklikler yapılmamalıdır. Çocuklar yavaş yavaş kendilerini düzenlemeyi ve dizginlemeyi öğreneceklerdir.
5. Ebeveynlerin hoşgörüsü: çocukları evin merkezi olarak görmek
Li Tianyi olayı da gösterdiği gibi, aşırı hoşgörü ebeveynlikte yapılan en büyük hatalardan biridir. Modern ailelerde, özellikle tek çocuklu ailelerde, ebeveynler genellikle çocuklarını evin merkezi olarak görür ve her isteğini sorgusuz sualsiz yerine getirir. Bu, bencillik ve kibirli bir tavır geliştirir.Bir çocuk oyuncak veya şeker istediğinde, gözyaşları içinde yalvarması genellikle ebeveynleri yumuşatır ve istediklerini yapmalarına neden olur. Aslında ebeveynler kararlı olmalı, çocuklara "hayır"ın hayır anlamına geldiğini ve öfke nöbetlerinin hiçbir şeye yaramadığını öğretmelidir.
Ebeveynler çocuklara dikkatlerini başka yöne çevirmeyi ve sabırlı olmayı öğretebilir. Bir çocuk parkta salıncakta oynamak isterken başka bir çocuk salıncakta oynuyorsa, anne önce kaydıraktan oynamasını ve sonra sırasının geleceğini söyleyebilir.
Ebeveynler, özdenetim becerisini geliştirmek için gecikmeli ödüllendirme yöntemini de kullanabilirler. Örneğin, oyuncak satın alırken, çocuğun biriktirdiği "yıldızları" istediği oyuncaklarla değiştirebileceğini önceden kararlaştırın. Bu "yıldızlar", iyi davranışların ödülü olarak verilir ve genellikle beş veya on tane biriktirildiğinde bir dilek yerine getirilir.Bu "ödülleri" kazanma süreci, doğası gereği beklemeyi içerir. 6. Tutarsız ebeveynlik yaklaşımları Modern aileler genellikle "4-2-1" yapısını izler; bu yapıda, büyükanne ve büyükbabaların eğitim felsefeleri, genç ebeveynlerin felsefelerinden keskin bir şekilde farklıdır. Örneğin, anne atıştırmalıkları kısıtlarken, büyükanne hemen ikramlar sunar. Çelişkili beklentiler arasında kalan çocuklar, kimin rehberliğini takip edecekleri konusunda kararsız kalırlar.
Çocuk yetiştirme konusunda, yalnızca bir dizi ilke benimsenmeli ve tutarlı bir şekilde uygulanmalıdır. Aile üyeleri, öncelikle eğitim yaklaşımları konusunda iletişim yoluyla fikir birliğine varmalıdır. Çocukları disipline ederken, zorlama yoluyla kurallar dayatmaktan kaçının. Bunun yerine, olumlu bir atmosfer yaratın ve elverişli koşullar sağlayın. Çocuğunuzla işbirliği yaparak, herkesin uyacağı, karşılıklı olarak kabul edilen "ev kuralları" belirleyin. Ebeveynler, çocuklarını gönüllü ve bilinçli olarak iyi alışkanlıklar geliştirmeye teşvik ederken, davranışlarıyla örnek olmalıdır.
Ebeveynler, tutarlı olumlu davranışları teşvik etmek için ödül sistemleri de oluşturabilirler. Örneğin, bir anne, çocuğuyla bir hafta içinde beş veya daha fazla kez zamanında kalkmayı başarırsa, ona en sevdiği pastayı ödül olarak vereceğini kararlaştırabilir. Böyle bir "aile kodu"nun "ödül sistemi" ile birlikte uygulanması, aile üyeleri arasında ebeveynlik yaklaşımlarındaki tutarsızlıkları önemli ölçüde azaltabilir.
PRE
NEXT