Dom był już pełen zabawek, ale Weiwei nadal nie była zadowolona i uparła się na najnowszą lalkę Barbie. Bez względu na to, jak matka próbowała ją przekonać, Weiwei nie ustępowała. Jeśli matka nie zgodziła się jej kupić, bez wątpienia urządzała scenę w sklepie.Weiwei ma również okropny charakter. Kiedy jest niezadowolona, rzuca książką lub zabawką, którą trzyma w ręku, nie zważając na obecność gości, co sprawia, że jej rodzice czują się bardzo zawstydzeni.
Czynniki te przyczyniają się do braku samokontroli u dziecka (Public Health Network)
Rozwój samokontroli ma kluczowe znaczenie dla kształtowania zdrowego charakteru. Ta umiejętność nie jest wrodzona; rozwija się stopniowo poprzez rozwój poznawczy i wpływ edukacyjny w otoczeniu dziecka.Amerykańskie badania pokazują, że dzieci wykazujące silną samokontrolę w dzieciństwie są znacznie mniej narażone na uzależnienia lub zachowania przestępcze w wieku dorosłym i są zazwyczaj zdrowsze i bogatsze niż ich bardziej impulsywni rówieśnicy.Dlaczego więc niektóre dzieci wykazują tak silną samokontrolę, podczas gdy moje dziecko ma z tym trudności? Przyjrzyjmy się sześciu podstawowym przyczynom braku samokontroli u dzieci!
1. Cechy związane z wiekiem: niedojrzały rozwój fizyczny i umysłowy
Niemowlęta w wieku 0-2 lat wykazują zwiększoną impulsywność z powodu niedojrzałości funkcji hamujących kory mózgowej, w której dominują procesy pobudzające. W rezultacie mogą ignorować wcześniej podkreślane zasady w obliczu powtarzających się sytuacji.Zachowania takie jak niechęć do czekania, brak cierpliwości, lekceważenie zasad gry lub zły humor mogą więc po prostu odzwierciedlać cechy związane z wiekiem oraz niedojrzały rozwój fizyczny i umysłowy.
Rodzice nie powinni lekceważyć tych zachowań jako nieuniknionych cech wieku i po prostu pozwalać na nie. W rzeczywistości jest to właśnie etap, na którym rodzice powinni zacząć kultywować samokontrolę u swojego dziecka.W okresie niemowlęcym rodzice mogą często przytulać i całować swoje dziecko, aby pomóc mu się uspokoić. Badania wskazują, że umiejętność samodzielnego uspokajania się ma kluczowe znaczenie dla rozwoju niezależności. W miarę dorastania dziecka rodzice powinni aktywnie kierować nim w życiu codziennym, pomagając mu stopniowo zrozumieć, co jest dozwolone, a co nie.Rodzice powinni ograniczyć do minimum upomnienia, oferując zamiast tego większe wsparcie. Niezbędne jest również cierpliwe przewodnictwo!
2. Brak samokontroli i wybuchowość rodziców
Niektórzy rodzice mają z natury porywczy temperament. Pod wpływem takich rodziców dzieci mogą w naturalny sposób rozwinąć niecierpliwość, niepokój i drażliwość.Słowa i czyny rodziców służą jako wzór podczas procesu rozwoju i nauki dziecka. Jeśli rodzice mają zwyczaj narzekać na drobne sprawy, wpadają w gniew lub krzyczą ostro, gdy dziecko popełnia błędy, lub jeśli atmosfera w domu jest napięta z powodu częstych kłótni rodziców, dziecko będzie odczuwać długotrwałą niepewność. Bez wskazówek rodziców dziecku trudno jest rozwinąć zdrową samokontrolę.
Dlatego wzorzec zachowań rodziców ma ogromne znaczenie. W obliczu błędu dziecka rodzice powinni kontrolować własne emocje, unikać wybuchów gniewu i zamiast tego próbować spokojnie porozumieć się z dzieckiem, aby wspólnie przeanalizować i rozwiązać problem. Jeśli dziecko również wykazuje wybuchowy temperament i ma zwyczaj rzucać przedmiotami, gdy jest niezadowolone, radzimy rodzicom zastosować metodę „zimnego traktowania”: najpierw zignorować dziecko, oddalić się od niego, aż się uspokoi, a dopiero potem nawiązać z nim kontakt.
Kiedy dziecko wyraża frustrację poprzez niewłaściwe zachowanie, może to wynikać z niezdolności do skuteczniejszego wyrażania swoich uczuć. Rodzice mogą spróbować zrozumieć i zinterpretować myśli dziecka, pomagając mu w werbalizacji emocji. Czując się zrozumiane i wspierane, emocje dziecka naturalnie się uspokoją. Takie podejście stopniowo uczy dzieci odpowiednich sposobów wyrażania uczuć, zamiast uciekania się do rzucania przedmiotami jako sposobu na wyładowanie emocji.
3. Częste kłótnie rodziców
Niespokojna atmosfera w rodzinie sprawia, że dziecko żyje w ciągłym strachu i niepewności. Małe dzieci mają słabą zdolność oceny sytuacji; obserwowanie kłótni rodziców często prowadzi je do przekonania, że wynika to z ich własnych działań, a nawet do zwątpienia w miłość rodziców. Ponadto takie zachowanie stanowi dla dziecka szkodliwy przykład.Dzieci mogą dojść do wniosku, że kłótnia jest najlepszym sposobem rozwiązywania problemów i że nie trzeba powstrzymywać negatywnych emocji – że dopuszczalne jest wyładowywanie się słownie, gdy jest się niezadowolonym.
Stworzenie ciepłej i przyjemnej atmosfery w rodzinie, w której dzieci w pełni doświadczają rodzicielskiej miłości i ciepła, ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienia im zdrowego środowiska do rozwoju. Stanowi to podstawę do kształtowania zdrowego charakteru i pozytywnych nawyków behawioralnych. Jeśli rodzice naprawdę mają trudności z unikaniem kłótni w obecności dziecka, powinni wynagrodzić mu to w jego obecności. Następnie muszą jasno wyjaśnić dziecku przyczyny kłótni, prosząc je o wybaczenie za impulsywne zachowanie.Rodzice powinni również zachęcać dzieci do wyrażania swoich uczuć, zapobiegając gromadzeniu się emocji, które mogą stać się psychicznym obciążeniem.
4. Zaniedbania rodzicielskie i brak komunikacji
Samokontrola dziecka zależy od codziennych wskazówek i wychowania rodziców. Jeśli rodzice przyjmują obojętną postawę, pozwalając na łamanie zasad bez interwencji i nie komunikując się, dzieci będą miały trudności z rozwijaniem zdrowej samokontroli.
Regularna komunikacja pozwala rodzicom zrozumieć rozwój psychiczny i potrzeby emocjonalne dziecka, umożliwiając lepsze kierowanie nim w kształtowaniu charakteru i nawyków. We wczesnym dzieciństwie należy ustalić spójne rutyny, określając oczekiwania dotyczące codziennych zachowań, takich jak punktualność w budzeniu się i kładzeniu spać, regularne posiłki i unikanie wybredności w jedzeniu.
W miarę dojrzewania dzieci nacisk w nauce samokontroli przesuwa się w kierunku etyki społecznej i odpowiedzialności. Obejmuje to nauczanie ich przestrzegania zasad grupowych i dyscypliny w środowisku zbiorowym oraz powstrzymywania się od arbitralnego naruszania interesów innych osób. Rodzice muszą konsekwentnie przestrzegać tych standardów i zasad przez cały okres wychowania dziecka, unikając pobłażliwości lub arbitralnych zmian. Stopniowo dzieci nauczą się regulować i powstrzymywać swoje zachowanie.
5. Rozpieszczanie dzieci przez rodziców: traktowanie dzieci jako centrum rodziny
Nadmierne rozpieszczanie jest poważną pułapką w wychowywaniu dzieci, czego przykładem jest incydent z Li Tianyi. We współczesnych rodzinach, zwłaszcza tych, które mają tylko jedno dziecko, rodzice często stawiają swoje potomstwo w centrum rodziny, spełniając każde jego życzenie, gdy tylko jest to możliwe. Sprzyja to egocentryzmowi i aroganckiemu zachowaniu.Kiedy dziecko domaga się zabawki lub słodyczy, często wystarczy łzawe błaganie, aby rodzice ulegli i spełnili jego prośbę. W rzeczywistości rodzice powinni pozostać nieugięci, ucząc dzieci, że „nie” oznacza „nie”, a napady złości nic nie dają.
Rodzice mogą nauczyć dzieci przekierowywania uwagi i ćwiczenia cierpliwości. Jeśli maluch upiera się, aby pobawić się huśtawką w parku, podczas gdy korzysta z niej inne dziecko, matka może zasugerować, aby najpierw pobawił się na zjeżdżalni, a huśtawką później.
Rodzice mogą również stosować odraczanie gratyfikacji, aby kultywować samokontrolę. Na przykład przy zakupie zabawek należy wcześniej uzgodnić, że dziecko musi wymienić zgromadzone „gwiazdki” na pożądane przedmioty. Te „gwiazdki” służą jako nagroda za dobre zachowanie i zazwyczaj można je wymienić po zebraniu pięciu lub dziesięciu, aby spełnić życzenie.Proces zdobywania tych „nagród” z natury wiąże się z oczekiwaniem.
6. Niespójne filozofie wychowawcze wśród członków rodziny
W nowoczesnych strukturach rodzinnych typu „4-2-1” podejście do wychowania między dziadkami a młodszymi rodzicami często znacznie się różni. Na przykład, podczas gdy matka ogranicza przekąski, babcia może szybko oferować smakołyki. Znajdując się między sprzecznymi oczekiwaniami, dzieci nie są pewne, kogo mają słuchać.
W kwestii wychowania dzieci należy ustalić tylko jeden zestaw zasad i konsekwentnie ich przestrzegać. Członkowie rodziny muszą najpierw osiągnąć konsensus poprzez komunikację na temat podejścia do wychowania. Podczas dyscyplinowania dzieci należy unikać narzucania zasad poprzez przymus. Zamiast tego należy stworzyć pozytywne środowisko i sprzyjające warunki. Należy współpracować z dzieckiem, aby ustalić wspólnie uzgodnione „zasady domowe”, których wszyscy będą przestrzegać. Rodzice powinni dawać przykład zachowania, jednocześnie zachęcając dzieci do dobrowolnego i świadomego rozwijania dobrych nawyków.
Rodzice mogą również ustanowić system nagród, aby zachęcić dzieci do konsekwentnego pozytywnego zachowania. Na przykład matka może uzgodnić z dzieckiem, że jeśli uda mu się wstać o czasie pięć lub więcej razy w ciągu tygodnia, nagrodzi je ulubionym ciastem. Wdrożenie takiego „kodeksu rodzinnego” wraz z „systemem nagród” może znacznie zmniejszyć nieporozumienia między członkami rodziny dotyczące wychowania dziecka.