Bu çağda bedensel cezanın çocuklar üzerinde ne gibi olumsuz etkileri vardır?
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
Bazı ebeveynler şöyle yakınıyor: Günümüzde çocuklar neden fiziksel ceza ile disipline edilemiyor? Hepimiz iyi bir dayakla yetiştirilmedik mi? Eski bir Çin atasözü şöyle der: "Çocuğu itaatkar yapan sopadır." Fiziksel ceza, uzun zamandır disiplin için kullanılan bir yöntemdir. Ancak günümüzde, çocuklara vurmamaya yönelik mesajlarla bombardımana tutuluyoruz – oysa bu yöntem işe yarıyor.
Bedensel cezanın bu çağdaki çocuklar üzerinde ne gibi olumsuz etkileri vardır? (Halk Sağlığı Ağı)
Sorun, nesillerin değişmiş olması ya da çocukların aşırı hassas olup disipline edilemeyecekleri değildir. Aksine, bedensel cezanın zararı birçok kişinin korktuğu kadar ciddi olmasa bile, şefkatimizden dolayı çocuklarımızı bizim yaşadığımız travmaya maruz bırakmamalıyız.
Fiziksel ceza çocuklara ne gibi olumsuz etkiler yapabilir?
İlk olarak, çocuklar vurulduklarında bunun gerçek nedenini anlayamazlar. Ancak daha sonra kendi başlarına araştırmaya çalıştıklarında endişe duyarlar ve bu da olgunlaştıkça araştırma ruhlarını zayıflatır. Ebeveynler genellikle çocuk psikolojisini yeterince anlamazlar. Bu bilgisizlik beceriksizliğe, beceriksizlik ise hayal kırıklığına, hayal kırıklığı da sabırsızlığa yol açar. Ancak ebeveynler her zaman anında çözüm ararlar.Bir davranışı durdurmanın en hızlı yolu korku aşılamak değil midir?
Çocuğunu döven her ebeveyn, davranış psikolojisinin ceza ilkesini anlıyor gibi görünüyor: belirli bir davranış ortaya çıktığında ceza verin, böylece sonraki her seferinde çocuk korku duysun ve korku nedeniyle o davranıştan kaçınsın.
Merak, çocuklarda doğuştan gelen bir özelliktir ve bunun bir tezahürü de keşfetme sevgisidir. Bu keşfetme eğiliminin sonucu, yaramazlık yapma eğilimidir.Çocuklar böyledir, ancak ebeveynler genellikle beklentilerini karşılamayan davranışlara odaklanırlar. Bunu otoritelerine bir meydan okuma olarak yorumlarlar ve cezalandırırlar. Alternatif çözümler bulamadıkları için (çocukluklarında kendilerinin maruz kaldıkları dayak veya büyüklerinin kendi çocuklarını dövdüklerini görmeleri dışında disiplin konusunda başka deneyimleri olmadığı için) çocuklarını döverek korku yoluyla kontrol etmeye çalışırlar.
Korku, sürekli bir gölge haline gelir. Çocuk sakinleşebilir, ancak artık korkar ve bir daha "yeni dünyayı keşfetmeye" cesaret edemez.
Dahası, cezanın aşağılayıcı niteliği kaçınılmaz olarak çocuğun özgüvenine darbe vurur.Küçük çocuklar, başkalarının kendilerine nasıl davrandığına göre kendi değerlerini ölçerler. Dayak yemek, onların yaramaz çocuklar olduklarını gösterir; azarlanmak ise bu inancı pekiştirir. Ceza, kendilerini yetersiz hissetmelerine neden olur. "Yaramaz çocuk" etiketi içselleştirildiğinde, çocuk kendini yok edici hale gelebilir, hiçbir şeyi doğru yapamadığına ikna olabilir ve bu nedenle hiçbir şeye cesaret edemez.
Dahası, bazı çocukların her dayakla birlikte giderek daha itaatsiz ve sorunlu hale gelmelerinin, diğerlerinin ise hiç dayak yemeden iyi davranmaya devam etmelerinin nedeni, fiziksel cezanın çocuklarda kolayca düşmanlık ve kin beslemesine yol açmasıdır. Bu, ebeveyn-çocuk ilişkisini bozar ve basit düşmanlığı açık bir isyana dönüştürür. Çocuk isyankar hale geldiğinde, günlük yaşamlarında olumlu rehberlik ve yapı sağlamak son derece zorlaşır.Dahası, bu tür davranışları zorla bastırmak, olumsuz eylemleri gizli hale getirebilir ve ebeveynlerin gözetiminden daha da uzaklaşmasına neden olabilir. Tüm bu "casusluk oyunu" gerçekten zorlu bir çaba haline gelir.
Son olarak, saldırgan davranışlar futbol topunun ileri geri tekmelenmesi gibidir – biri bana tekmeliyor, ben de ona tekmeliyorum. Bir çıkış yolu bulması gerekir. Çocuklar kaçınılmaz olarak taklit ederek öğrenir ve başkalarına karşı misilleme yapma ihtiyacı geliştirir.Gerçekten de, bir çocuğu cezalandırdığınızda, doğal olarak öfke duyar ve misilleme ihtiyacı geliştirir. Ceza gördükten sonra, çocuk yanlış bir şekilde "yumruklar mantıktan daha etkilidir" sonucuna varırsa, bu sorun yaratır. Anne ve babalarının güçlü rol modellerinden saldırganlığı öğrenebilirler ve bu da bir kısır döngüyü sürdürür.
Görünüşte, çocukları dövmek kötü davranışları anında durduruyor gibi görünür ve bu da birçok kişinin cezanın etkili olduğuna inanmasına neden olur. Ancak, fiziksel cezanın dört zararlı sonucunu daha önce özetlemiştik.Hala çocukları dövmenin onların iyiliği için olduğunu savunan ebeveynler varsa, belki de şu ebeveynin hikayesini dikkate almalılar:
"Bir zamanlar çocuğunu sık sık döven bir anne tanıyordum. Başlangıçta çocuk direnemeyecek kadar küçüktü, ama sonunda karşılık verdi. Annesine, 'Seni dövmek istemedim. Sadece dövülmenin nasıl bir şey olduğunu hissetmen için yaptım' dedi. Şimdi, oğlumun bir gün beni dövme düşüncesi bile dayanılmaz geliyor. Bu yüzden şimdi kendimi düzgün bir şekilde kontrol etmeliyim."
Elbette bu, ebeveynleri çocuklarını dövmenin yetişkinlikte misillemeye yol açacağına inandırmak için korkutmak değildir. Aksine, ebeveynlerin çocuklarının bakış açısını dikkate almaları gerektiğini önermektir.
Sık sık empati hakkında konuşuruz. Peki, eğer biz o çocuk olsaydık, dövülmek ister miydik?
O halde, çocuklarımızı dövmeye devam etmeli miyiz?
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved