Przed urodzeniem, w łonie matki, dziecko doświadcza otaczającej je obecności ciała matki. Po urodzeniu podobne poczucie intymności zapewnia uścisk rodziców, który wzmacnia poczucie bezpieczeństwa dziecka. Wspominając swoje dzieciństwo, Li Ka-shing, najbogatszy człowiek Azji, powiedział kiedyś z głębokim wzruszeniem: „Najbardziej niezapomniane są dla mnie uściski mojego ojca.Do dziś doskonale pamiętam, jak mój stateczny, kulturalny ojciec, dzieląc się takimi intymnymi chwilami, często mocno mnie obejmował i podnosił wysoko...”. Przed urodzeniem, w łonie matki, dziecko czuje otaczającą je obecność ciała matki. Po urodzeniu uścisk rodziców pozwala dziecku doświadczyć tego samego poczucia bliskości, pomagając w budowaniu poczucia bezpieczeństwa.
Psychologia uznaje termin znany jako głód skóry, odnoszący się do ukrytej potrzeby uczucia, troski i komfortu, która często rozwija się u dorosłych, którzy w dzieciństwie otrzymywali niewiele uścisków od rodziców. Kiedy tęsknota ta staje się nadmiernie intensywna, może przejawiać się jako patologiczna zależność emocjonalna.Z drugiej strony, dzieci, które od niemowlęctwa doświadczają obfitego kontaktu skórnego, zazwyczaj lepiej radzą sobie w dorosłym życiu – wykazują większą równowagę emocjonalną, pewność siebie i zdolność do troski o innych. Ponadto przytulanie służy jako naturalny środek łagodzący stres. Badania przeprowadzone przez Emory University w Stanach Zjednoczonych wskazują, że częste przytulanie w dzieciństwie pozwala osobom dorosłym lepiej radzić sobie ze stresem. Włoskie badania ujawniają ponadto, że dzieci regularnie przytulane przez rodziców wykazują mniejszą podatność na depresję i większą pewność siebie w pokonywaniu wyzwań.Amerykański psycholog dr Harold Fosdick zauważył, że przytulanie zwiększa odporność psychiczną dzieci, wzmacniając ich siłę. Dzieci szczególnie potrzebują rodzicielskiej miłości w następujących momentach:
1. Bezpośrednio po urodzeniu. Międzynarodowe badania wskazują, że matki powinny trzymać noworodki w ciągu pierwszej godziny po porodzie, nawiązując bliski kontakt skóry z skórą. Zmniejsza to reakcje stresowe niemowląt, minimalizuje płacz, sprzyja zasypianiu i wspiera zdrowy rozwój.Oddzielne badania wskazują, że niemowlęta poddane terapii dotykowej między urodzeniem a drugim miesiącem życia wykazują o 7,4 punktu wyższy wskaźnik rozwoju umysłowego (MDI) niż dzieci, które nie były poddane takiej stymulacji. 2. Podczas płaczu. Płacz jest podstawowym instynktem człowieka, kryjącym złożone emocje — strach, ból, głód lub frustrację.Ponieważ zdolności ekspresyjne dzieci są słabo rozwinięte, rodzicom trudno jest szybko i trafnie rozpoznać prawdziwą przyczynę ich płaczu. Kiedy niemowlę płacze, opiekunowie powinni najpierw sprawdzić, czy nie ma ono potrzeb fizjologicznych, takich jak głód lub brudna pielucha. W przypadku starszych dzieci rodzice powinni zapytać je o ich potrzeby. Jeśli dziecko czuje się pokrzywdzone, przytulenie go w pozycji kucającej może zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa.
3. Po przebudzeniu. Podobnie jak dorośli doświadczają „porannej otępiałości”, dzieci mogą czuć się zdezorientowane po przebudzeniu, odczuwając zagubienie, ponieważ znane im otoczenie wydaje się obce. W takich momentach rodzice mogą nosić dziecko na rękach, aby mogło oglądać otoczenie, pomagając mu szybko pozbyć się senności po przebudzeniu.
4. Kiedy jest sfrustrowane.Kiedy niemowlęta są zaskoczone głośnymi dźwiękami, potykają się podczas chodzenia lub kiedy małe dzieci napotykają trudności w nauce lub interakcjach społecznych, uścisk rodzica stanowi dla nich ostateczne schronienie emocjonalne. Koi ich delikatne serca, pomagając im szybko zapomnieć o niedawnych nieprzyjemnościach. Bez odpowiedniego pocieszenia dzieci muszą samodzielnie stawić czoła przytłaczającej presji. Z czasem może to sprzyjać rozwijaniu się niepożądanych cech, takich jak obojętność lub egoizm.
5. Kiedy spotykają się z nieznanym otoczeniem. W wieku około sześciu miesięcy dzieci zaczynają odczuwać lęk przed nieznajomymi, opierając się nieznanym osobom lub środowiskom. Dla dzieci, które mają rozpocząć naukę w przedszkolu, zmierzenie się z nowym otoczeniem, rówieśnikami i rutyną może być jak „próba ognia”. W takich sytuacjach rodzice powinni trzymać dziecko w ramionach, zachęcając je do opuszczenia uścisku dorosłego dopiero wtedy, gdy oswoi się z otoczeniem.
6. Podczas rozłąki. Mobilność współczesnego życia nieuchronnie wiąże się z okresami rozłąki między rodzicami a dziećmi, zarówno krótkimi, jak i długotrwałymi. Sytuacje takie jak podróże służbowe rodziców lub praca jednego z rodziców w czasie wakacji wymagają rozłąki. Z psychologicznego punktu widzenia rozłąka stanowi dla dzieci poważne wyzwanie emocjonalne. Nieprawidłowe postępowanie może wywołać lęk przed rozłąką i sprzyjać problemom z zaufaniem w późniejszym życiu. Podczas rozstania rodzice powinni serdecznie przytulić dziecko.