W praktyce klinicznej często spotykam pacjentów z zaburzeniami żucia lub problemami trawiennymi. W takich przypadkach zalecam spożywanie określonego produktu spożywczego — skrobi z korzenia lotosu.
Proszek z korzenia lotosu to drobno zmielona substancja pochodząca z korzenia lotosu. Jest bogaty w składniki odżywcze i węglowodany, łatwo przyswajalny i trawiony, dzięki czemu szczególnie nadaje się dla osób z zaburzeniami żucia lub połykania lub osób z wyjątkowo słabą funkcją przewodu pokarmowego. Jego indeks glikemiczny wynosi zaledwie 32,6 — mniej niż w przypadku wielu produktów pełnoziarnistych i roślin strączkowych — więc ma minimalny wpływ na poziom cukru we krwi, dzięki czemu diabetycy mogą go spożywać bez obaw.
Niektórzy uważają, że skrobia z korzenia lotosu jest trudna w przygotowaniu, więc oto przydatna wskazówka: najpierw należy ją stopniowo rozpuścić w niewielkiej ilości schłodzonej przegotowanej wody, aż uzyska gładką konsystencję. Następnie dodać wrzącą wodę lub gorące mleko, ciągle mieszając podczas nalewania. Zapobiega to tworzeniu się grudek. Konsystencja – rzadka lub gęsta – zależy wyłącznie od ilości dodanego płynu. Aby wzbogacić smak i właściwości zdrowotne, można dodać miód, kwiaty osmantusa, sfermentowane wino ryżowe, posiekane orzechy lub rodzynki.
Skrobię z korzenia lotosu można również mieszać z mąką pszenną do wypieku bułeczek na parze. Badania przeprowadzone przez Akademię Nauk Rolniczych w Shandong wykazały, że bułeczki wypiekane z określonym stosunkiem skrobi z korzenia lotosu i mąki pszennej mają czysty aromat, miękką konsystencję i indeks glikemiczny o 30,6% niższy niż standardowe bułeczki.
Warto zauważyć, że wiele dostępnych w handlu proszków z korzenia lotosu nie tylko zawiera nadmierne ilości sacharozy, ale niektóre zawierają również skrobię z manioku i sztuczne aromaty, maskujące naturalny delikatny zapach proszku z korzenia lotosu. Przy wyborze należy zwrócić szczególną uwagę na listę składników i w miarę możliwości wybierać czysty proszek z korzenia lotosu.