„Kobiety wysokiej klasy” to kobiety sukcesu posiadające wysokie kwalifikacje, znaczne dochody i zajmujące wysokie stanowiska. Psychologowie zauważyli, że te postrzegane przez społeczeństwo jako „kobiety wysokiej klasy” coraz częściej doświadczają kryzysów psychologicznych. Do najczęstszych należą „zespół uzależnienia od pracy”, „skłonności obsesyjno-kompulsywne” i „emocjonalne wyobcowanie”. Kryzys pierwszy: zespół uzależnienia od pracy Czym jest „zespół uzależnienia od pracy”? Wynika on z długotrwałego narażenia na dużą presję w pracy i napięcie psychiczne, co prowadzi do poczucia dyskomfortu poza środowiskiem pracy.Weźmy na przykład Xiao Li: praca stała się jedynym centrum jej życia. W momencie, gdy dzwoni telefon, jej ciało instynktownie reaguje, pędząc, aby podnieść słuchawkę – nawet w domu. Widok osiągających sukcesy kolegów motywuje ją do potajemnego dążenia do nadrobienia zaległości. W rzadkie dni wolne od pracy porządkuje w domu dokumenty klientów i pozostaje rozkojarzona podczas spotkań z przyjaciółmi. Jest to uosobienie „zespołu uzależnienia od pracy”.Często czują się sobą tylko podczas pracy. Kryzys drugi: zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne W wieku 32 lat Zhao Jing awansowała na stanowisko kierownicze w międzynarodowej korporacji. Stawia sobie wyjątkowo wysokie wymagania, graniczące z nierozsądkiem. Pewnego razu, po wysłaniu dokumentu, odkryła literówkę. Wywołało to u niej tak wielki niepokój, że przez cały tydzień nie mogła spać i nie miała apetytu, czując się nieswojo za każdym razem, gdy przychodziła jej do głowy ta myśl.Stan Zhao Jing można zaklasyfikować jako „zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne”. W praktyce odmawia sobie prawa do popełniania błędów, nie potrafi tolerować pomyłek w życiu zawodowym. Kryzys trzeci: izolacja emocjonalna Wiele kobiet ukrywa swoją wrażliwość i niepokój, aby zachować wizerunek niezależności lub jako formę samoobrony. Same dźwigają ogromne brzemię, zdobywając zdalny podziw lub szacunek innych, zapominając o własnej potrzebie wsparcia.Ich wysoka pozycja często utrudnia znalezienie powierników, którym mogłyby się zwierzyć lub poprosić o pomoc, pozostawiając je przez większość czasu w stanie „izolacji emocjonalnej”. Negatywne emocje stają się trudne do rozwiązania, a samotność i ucisk w nich narastają i rozprzestrzeniają się z dnia na dzień.