İşyerindeki Frustrasyonları Nasıl Dökersiniz?
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
Danışmana öfkeyle gittim. Benim gelmemden hiç şaşırmamış gibiydi. "Bu değerlendirme," diye açıkladı, "sadece akademik performansı değil, aynı zamanda günlük davranışları, özellikle de kişinin tutumunu da değerlendirir. Birçok sınıf arkadaşın, senin aşırı derecede sızlanıp şikayet ettiğini bildirmiş – bu, örnek bir öğrenciye yakışmayan bir davranış. Komitenin görüşmesi sonucunda, burs hakkın iptal edilmiştir..."
Sözleri kalbime yıldırım gibi çarptı.Önce şaşkınlık, sonra öfke, ardından utanç... Yüzüm dalgalar halinde yandı, sonra olabildiğince aşağıya çöktü. Danışman omzuma hafifçe vurdu ve içtenlikle, "Git ve bunu bir düşün. Eminim ki gelecek yıl bu bursu tekrar kazanacaksın" dedi.
Tek kelime etmeden danışmanın odasından çıktım. O anda, tüm dünyanın benimle alay ettiğini ve beni küçük düşürdüğünü hissettim. Danışmanın sözlerini çürütemedim, çünkü gerçekten de dedikleri gibi, sızlanmaya ve şikayet etmeye meyilliydi. Sınıf arkadaşlarım bana "Sızlanan" lakabını takmışlardı.
Şikâyet etmek gerçekten bu kadar sorunlu bir şey miydi? Bu soru bütün gün aklımdan çıkmadı. Sızlanmanın gelecekteki umutlarımı tehlikeye atabileceğini hiç fark etmemiştim. O akşam, akşam yemeğini atlayıp yatağıma uzandım ve acı dolu düşüncelere daldım.Sınıf arkadaşlarım beni gerçekten nasıl görüyorlardı?
Yoksul bir aileden geldiğim için hayatın adaletsizliğinden sık sık şikayet ettiğimi hatırladım; sınıf etkinlikleri düzenlendiğinde, bu tür saçmalıkların derslerimi engellediğinden şikayet ederdim;Okuldaki her şeyden şikayet ederdim: öğretmenin işleri kötü yönetmesi, sınıf başkanının yanlış şeyler söylemesi, sınıf arkadaşlarımın derslerde düzgün not almaması, hatta tuvaletlerin kirli olması, yemeğin berbat olması, kampüsün çok izole olması...
Ulusal meselelerden günlük ihtiyaçlara kadar, işbirliği yapmayan, küçümseyen ve hoşnutsuz bir tavır sergiledim. Nereye gidersem gideyim, yatakhanede, sınıf toplantılarında, yemek sırasında, hatta ders çalışırken bile sızlanıp şikayet ederdim. Şikayetlerim benim sürekli arkadaşımdı.Bunu düşünerek, uyuyamadan bir o yana bir bu yana döndüm. Böyle bir insan olduğumu, bu kadar sızlanmaya meyilli olduğumu fark etmemiştim. Sınıf arkadaşlarım bunu nasıl bu kadar uzun süre tolere etmişlerdi?
>

Ertesi sabah, kalkmaya utandım. Yorganın altında saklanarak öğlene kadar uyudum. Uyandığımda karar verdim: bugünden itibaren tamamen değişecektim.
Ağzımı sıkı sıkı kapatıp boş boş konuşmaktan kaçınacağıma yemin ettim. İtiraf etmeliyim ki, bu daha çok inatçı bir başkaldırı gibiydi. İlk birkaç gün oldukça zorlu geçti; tek bir şikayet bile kaçırmamaya kararlıydım, sık sık dişlerimi ağrıyana kadar sıktım. Doğal olarak partilerin neşe kaynağı olma eğilimim olduğu için, bu benim için tam bir işkenceydi.
Bir ay sonra, sonunda sessiz kalabileceğimi hissettim.Söylenmeyi bıraktığımda, zihnimi serbest bırakıp çevremdeki dünyayı gözlemleyebileceğimi keşfettim. Bu da bana, her şeyin şikayet ederek çözülemeyeceğini fark ettirdi. Söylenmek, olumsuz duyguları dışa vurmanın bir yoludur ve sadece hoşnutsuzluğu artırır. Çözüm aramak, gerçekten yapıcı bir yaklaşımdır. Şikayetleri sağlıklı bir şekilde nasıl dışa vuracağımı düşünmeye başladım.Problem çözme zihniyetini benimsediğimde, şikayet edecek çok az şey kaldığını fark ettim. Memnuniyetsizlikle karşılaştığımda, artık aceleyle fikirlerimi dile getirmiyordum. Bunun yerine, önce şunu düşünüyordum: Bu şikayet etmeye değer mi? Konuşmak neyi değiştirecek? Eğer sadece duygularımı dışa vurmaksa, hemen susuyordum. Eğer dile getirmek bir iyileşmeye yol açacaksa, sorunu çözebilecek kişileri arıyordum.
Bu yaklaşım oldukça etkili oldu. Yavaş yavaş, pozitif ve iyimser bir insana dönüştüm. Eskiden sürekli olumsuzluk yayan ve sürekli şikayet eden kişi ortadan kayboldu.
Çalışmaya başladıktan sonra da bu iyi alışkanlığımı sürdürdüm. İş arkadaşlarım benden nadiren şikayet veya şikâyet duydular. Nadiren eleştiri dile getiren çalışkan bir iş arkadaşı gördüler. Dürüstlüğümle ün kazandım ve iş arkadaşlarımla ilişkilerim sürekli güçlü kaldı.Kısa sürede, bana daha büyük sorumluluklar verildi.
Şimdi düşününce, olumlu bir zihniyet doğuştan gelen bir şey değildir; her inci parlamadan önce uzun süre cilalanmalıdır. Hayat bana dersler verdi, ama aynı zamanda ödüllendirdi de.
>

Bu Sızlanma Şekli
Günlük yaşamda, genellikle bu doğrudan yaklaşıma başvururuz ve sızlanmalarımızı ve şikayetlerimizi hiç düşünmeden dökülürüz.Acil durumlarda, sert sözler kaçınılmazdır. Sonuç olarak, bazıları şikayetlerinizden şaşkınlık duyabilir, hatta rahatsız olabilir, ancak sizi kışkırtan kişi hiç etkilenmeyebilir. Dertlerinizi döktükten sonra, her şey eskisi gibi devam eder. Şikayet etmenin bir sanatı olduğunu pek fark etmezler. Şikayetlerinizin ağırlık taşımasını istiyorsanız, şu uzman önerilerini dikkate alın:
1. Fikrinizi aceleyle dile getirmekten kaçının;
2. Zaman ve yer fark etmeksizin gelişigüzel öfkenizi dışa vurmaktan kaçının;
3. Neden öfkenizi dışa vurduğunuzu düşünün: bu, sorunu çözecek mi yoksa öfkenizi daha da derinleştirecek mi?
4. Sadece duygusal olarak rahatlamak istiyorsanız, öfkenizi dışa vurmak veya şarkı söylemek için özel bir yer bulun;
5. Sorunu çözmek için, kilit kişiyi belirleyin ve sorunu sakin bir şekilde sunarak çözüm isteyin;
6. Bir konu hakkında zaten hoşnutsuzluğunuzu dile getirip dikkat çektiyseniz, konuyu tekrar gündeme getirmekten kaçının;
7. Şikayetlerinizi yüzünüzde göstererek değil, sözlü olarak ifade edin;
8. Alaycı veya şikayetçi bir üslup kullanmaktan kaçının; bunun yerine, şikayetlerinizi yapıcı önerilere dönüştürmek için nazik ve danışmacı bir üslup kullanın.Örneğin, "Neden ayağını masama koyuyorsun?" yerine, "Ayağını masadan indirir misin lütfen?" deyin.
Not: Uygun şekilde, doğru kişiye ve doğru zamanda dertlerinizi dökün. Şikâyet etmeyi asla bir alışkanlık haline getirmeyin. Doğru zamanda dertlerinizi dökmek size sevgi kazandırabilir; sürekli şikâyet etmek ise herkesin sizden uzak durmasına neden olur.
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved