„Udawanie” to umiejętność, którą nabywa się z czasem. Kiedy zaczynałem pracę, byłem człowiekiem o silnym charakterze. Mówiąc pozytywnie, miałem silną osobowość i mówiłem to, co myślałem; mówiąc negatywnie, brakowało mi taktu i nie zawsze rozumiałem sytuację. Kiedy byłem nowicjuszem w miejscu pracy, mój szef wydawał mi się osobą o niewielkich umiejętnościach, ale z dużym temperamentem. Nie podobało mi się wszystko, o co mnie prosił.Kiedyś, gdy zlecił mi zamiatanie ulic w imieniu departamentu, wyrzuciłem z siebie sfrustrowany: „Dlaczego nigdy nie dostaję dobrych zadań?”. Po kilku zmianach pracy nauczyłem się „udawać”. Niezależnie od moich wewnętrznych odczuć, najpierw wykonywałem zadanie, a dopiero potem zastanawiałem się nad nim. Stopniowo zacząłem czerpać z tego przyjemność. Z pewnej perspektywy „udawanie” jest w rzeczywistości formą profesjonalizmu.Każdy doświadcza chwil zmęczenia, wątpliwości, dezorientacji, a nawet gniewu wobec niektórych osób lub sytuacji. Ale jeśli często okazujesz swoje prawdziwe uczucia, to w końcu to ty znajdziesz się w niekorzystnej sytuacji. Oczywiście „udawanie” musi mieć swoje granice. Jeśli ostatecznie prowadzi to do tłumienia wszystkiego w sobie, aż doprowadzi cię to do choroby, lub jeśli zraża do ciebie współpracowników i szefów, to lepiej po prostu być sobą.