Jako malarz odniósł już spory sukces. Jego wystawy podróżowały po całym świecie, jego obrazy sprzedawały się jeden po drugim, a jego agent darzył go wielkim szacunkiem. Jednak nadal czuł, że nie osiągnął wystarczająco dużo. Nie był najsłynniejszym malarzem, a jego prace nie osiągały najwyższych cen; jego cele pozostawały odległe. Jego ambicją było stać się najbardziej znanym malarzem swoich czasów, a każde jego płótno osiągało najwyższą możliwą cenę.Tego dnia podzielił się swoimi przemyśleniami z agentem, pytając, czy chwyt marketingowy mógłby zwiększyć jego rozpoznawalność. Agent wyjaśnił, że malarze, w przeciwieństwie do gwiazd filmowych, zazwyczaj nie mogą polegać na takich taktykach, aby zwiększyć swoją rozpoznawalność, choć istnieją pewne metody. Słysząc to, ożywił się i natychmiast zapytał, jakie to są metody. Agent zasugerował, aby udawać własną śmierć, aby zwiększyć sławę i podnieść wartość swoich obrazów. Wydawało się to realnym podejściem.W świecie sztuki śmierć wydawała się lepsza od życia. Malarze, którzy odeszli, niezmiennie zyskiwali większą sławę, a ich dzieła stawały się bardziej wartościowe. W końcu, gdy artysta odchodził, jego twórczość ustawała – naturalne było więc, że jego obrazy zyskiwały na wartości. Zgodził się na ten plan. Wyjechał więc wraz z agentem w podróż, po której pozostał w odległych górach. Agent wrócił i poinformował rodzinę malarza o jego śmierci. Po usłyszeniu tej tragicznej wiadomości ogarnął ich smutek.Wkrótce wieść o jego tragicznej śmierci rozeszła się daleko i szeroko. Z dnia na dzień jego obrazy stały się rzadkością, a kolekcjonerzy walczyli o ich zdobycie. Zarówno agent, jak i rodzina wzbogacili się dzięki rosnącej wartości jego dzieł. A on? Pozostał sam w górach, nie mogąc malować, a jego życie było pozbawione radości.Z upływem dni nie był już w stanie znosić takiego życia. Doszedł do wniosku, że skoro inni uważają go za zmarłego, jego sława wzrosła, a jego obrazy stały się cenne, postanowił po cichu wrócić do domu. Tak też zrobił. Jego rodzina była zaskoczona jego widokiem. Dowiedziawszy się o przyczynie, powiedzieli mu: „Nie możesz mieszkać w domu ani ponownie malować”.„Jeśli zostaniesz tu wystarczająco długo, ludzie cię odkryją. Wtedy nie tylko twoja reputacja zostanie zrujnowana, ale twoje obrazy staną się bezwartościowe. Nie możesz też malować. Jeśli stworzysz zbyt wiele obrazów, wzbudzisz podejrzenia, co ostatecznie przyniesie kłopoty”. Jego rodzina nie chciała go przyjąć do domu, a nawet wyrzekła się go jako członka rodziny, co złamało mu serce i zmusiło go do ponownej ucieczki.Nie miał ochoty wracać do odległych gór; samotne życie tam wydawało mu się gorsze niż śmierć. Mógł tylko chodzić z pochyloną głową po mieście, żyjąc w wstydzie, pośpiesznie unikając znajomych. Pewnego dnia, nie mogąc tego dłużej znieść, szukał schronienia w stacji telewizyjnej. Tego dnia sfilmowano go, a wieczorem wyemitowano materiał. Z dnia na dzień wszyscy dowiedzieli się o jego inscenizowanej śmierci.Wszyscy go potępili. Od tego momentu jego obrazy straciły wszelką wartość, a jego reputacja została zrujnowana, ale mógł znów malować i stawić czoła światu. W ten sposób odnalazł szczęście. Później, zapytany, czy żałuje, że wystąpił publicznie, odpowiedział: „Ani trochę. Jako malarz mogę znieść zszarganą reputację i bezwartościowe obrazy, ale nie mogę znieść tego, że nie maluję”.Dla malarza brak malowania jest prawdziwą śmiercią. Jego słowa przyniosły nagłą jasność, ujawniając, dlaczego odważył się wystąpić. Człowiek może naprawdę żyć tylko w ramach swojego powołania. Jeśli nie może realizować tego, co kocha, lub nie znajduje radości w tym, co kocha, jest już martwy.