Gerçekten Önem Verenler Genellikle Hiçbir Şey Söylemez
 Encyclopedic 
 PRE       NEXT 
Cumartesi akşamı Nanjing'e döndüğümde, bekleme salonunda bir grup bisiklet tutkunu gördüm. Profesyonel kıyafetler, ayakkabılar ve pantolonlar giymişlerdi, bisikletlerini ön tekerleklerinden taşıyorlardı, sohbet edip gülerek hareketli bir konvoy halinde ilerliyorlardı.
Hızlı trene bindikten sonra, genç kadınlardan biriyle sohbet etmeye başladım. Nanjing'den Zhenjiang'a bisikletle gittikten sonra trenle geri dönüyorlardı. Bu onlar için sadece bir hafta sonu gezisiydi; Shandong, Henan, Zhejiang ve Anhui'ye de seyahat etmişlerdi.
Kızın güneşten kızarmış yanaklarını ve hafif kaslı uyluklarını görünce kıskançlık duydum ve "Vay canına, sizler harikasınız! Çok kıskandım!" diye haykırdım. O gülümsedi ve "Bunun nesi zor ki? Sen de yapabilirsin!" diye cevap verdi.
"Bisikletim yok" dedim.
Yanındaki uzun boylu delikanlıyı işaret etti:Şuna bak, Dawei. O da bisiklet alacak parası yok, bu yüzden başkalarınınkini ödünç alıyor."
"Öyle mi? Bu işe yarıyor mu?" diye sordum.
Gülümsedi. "Neden yaramasın ki? Herkes her turda katılmıyor, o da katılmayanlardan bisiklet ödünç alıyor. İyi bir bisiklet binlerce liraya mal oluyor ve o hala öğrenci, gizlice para biriktiriyor!"
"Ben doğru düzgün antrenman yapmadım. Dayanamam!" dedim.
O da "Bugün yola çıktığımızda yirmiden fazla kişiydik. Birkaç kişi yolun bir kısmını otobüsle döndü. Yaklaşık on iki kişi bisikletle Zhenjiang'a ulaştı ve birkaç kişi de Nanjing'e bisikletle döndü. Dayanamayacağını düşünenler trene bindi. Karayolu ulaşımı artık çok kolay. Devam edemezsen, trene atla ve geri dön." dedi.
Onun bu sözlerini duyunca, gerçekten imkansız diye bir şey aklıma gelmedi.
Jiangsu'nun kuzeyindeki bir köyden Pekin'e gelen bir arkadaşım var. Ayda 6.000 yuan kazanan bu arkadaşım, sabahları metroda e-kitap okuyarak, akşamları ise Dota oynarken hazır erişte yiyerek geçiriyor. Dört yıl sonra otuz yaşına girecek. Bana sık sık şikayet eder ve her zaman aynı cümleyle bitirir: "Lanet olsun, lanet Pekin'de geçinmek hiç değmez. En iyisi köye geri dönelim.Memleketimizde iki katlı Batı tarzı bir evimiz var. En azından yemekler taze ve yaşam rahat!"
Ben de "O zaman geri dön!" derdim.
O da "Nasıl yapabilirim ki?" diye cevap verirdi.
Ben de "Neden olmasın? Yarın istifanı ver, tren bileti al ve geri dön." derdim.
Ama o her zaman "Hadi ama, şaka yapma." derdi.
Şaka mı yapıyordum? İstifanı ver, tren bileti al — bu şaka gibi mi geliyor?
Üniversitedeki oda arkadaşım bir keresinde bir seyahat dergisinde bir fotoğraf görmüştü: Paris'teki bir kafede yoldan geçenlerin portrelerini çizen bir kadın sanatçı. Fotoğrafa bayılmış, onu kesip yatağının üzerine asmış ve her gün bize Fransa'ya gidip sanatçı olacağını söylüyordu.
Tabii ki hepimiz ona gülüp, hayal kurduğunu söyledik. Ona, bizim bildiğimizden daha iyi bildiği gerçekleri hatırlatıp durduk: Ailen işçi sınıfı, yurt dışına gitmek çok pahalı;sanat konusunda resmi bir eğitimin yok; Fransızca öğrenmesi çok zor bir dil ve sen 'r' harfini bile doğru telaffuz edemiyorsun; Fransa'ya gitsen bile kalacağın garanti yok, geri dönmek zorunda kalabilirsin... O bizi dinlemedi. Hepimiz mezuniyet projelerimizi hazırlamakla meşgulken, o Fransızca derslerine yazıldı.
Bir keresinde kütüphanede bütün gece çalıştık; ben storyboardlar hazırlarken, o Fransızca ders kitabını inceliyordu.Yorgunluktan gözlerim bulanıklaşmışken başımı kaldırıp masanın karşısındaki ona baktım: solunda, sadece lise öğrencilerinin kullandığı türden kocaman bir okul çantası, bir sırt çantası; sağında, okulun bit pazarından aldığı elektronik bir sözlük; önünde, iki ya da üç sözlük ve Fransızca ders kitabı yığını. Kendi kendine mırıldanıyor, bir şeyler karalıyor ve çiziyordu, kaşları hafifçe çatılmış, sırtı kamburlaşmıştı.O anda, onun başarısına ikna olmuş, ondan çok etkilenmiştim.
Geçen yıl düğünüm için aceleyle geri döndü ve bana çizdiği küçük bir eskiz verdi. Resepsiyon sırasında, biraz hava almak için dışarı çıktık. Uzun, perma yapılmış saçları beline kadar uzanıyordu ve parlak kırmızıya boyanmış parmakları arasında uzun bir kadın sigarası tutuyordu. O zamanlar kitapların arasında sözlüklere gömülmüş kitap kurdu kızdan eser yoktu.
"Kütüphanede bütün gece kitaplara gömülüp çalıştığımız zamanı hatırlıyor musun? Storyboard'larına konsantre olmuş halin çok yakışıklı görünüyordu. Neredeyse tereddüt edip Çin'in film endüstrisinde seninle birlikte kalmak istedim, ha! Neyse ki..."Cümlesini tamamladım: "Neyse ki kararından vazgeçmedin!"
Bana artık fotoğrafçı olduğunu, ara sıra meydanda portre çizdiğini söyledi. Avrupa'daki ekonomik krizin onu eve dönmeyi düşünmeye ittiğini belirtti. Fransızca trillini hala öğrenemediğini itiraf etti. Hepimizin evlendiğini, kendisinin ise hala başıboş dolaştığını söyledi... Ayrılmadan önce ikimiz de ağladık. Geri dönmeyi çok istediğini söyledi, tıpkı yıllar önce tahmin ettiğimiz gibi.
Ama biliyorum ki gerçekten geri dönmeyecek. Çünkü gerçekten geri dönmek isteseydi, şu anda internette en ucuz uçuşu arıyor olurdu — tıpkı o zamanlar, hiç düşünmeden tüm ev arkadaşlarından borç alıp Fransızca derslerine kaydolduğu gibi. Onun hayatı bizimkinden temelden farklı.
Hayatın sıkıcılığından şikayet ederken, harekete geçenleri kıskanıyoruz. Her gün sis içinde geçiyor, en büyük çabamız öğle yemeğinde domatesli yumurtalı pilav mı yoksa kızarmış pirinç eriştesi mi yiyeceğimiz. Sonra, gece geç saatlerde, her şey sessizleştiğinde, o kadar derin bir pişmanlıkla kendimize soruyoruz ki, o anda ölmek istiyoruz ve yarın mutlaka şunu ya da bunu yapacağımıza yemin ediyoruz.
Sanırım "Şunu ya da bunu yapmak istiyorum" dediğimizde, bunu gerçekten kastetmiyoruz. Sadece öyleymiş gibi görünmek istiyoruz. Gerçekten harekete geçmek isteyenler hiçbir şey söylemezler. Sadece dönüp bir bisiklet ödünç alırlar ve yola çıkarlar.
 PRE       NEXT 

rvvrgroup.com©2017-2026 All Rights Reserved