Ósmy dzień pierwszego miesiąca księżycowego znany jest również jako Święto Ducha Ziarna lub Święto Podążania za Gwiazdami.
W okresie Wiosny i Jesieni starożytni wykorzystywali orbity Jowisza do oznaczania lat. Ponieważ Jowisz okrąża sferę niebieską w ciągu 11,86 lat – zbliżając się do dwunastu lat – starożytni podzielili sferę niebieską na dwanaście sekcji. Każdego roku Jowisz przemierzał jedną sekcję, z których każda nosiła określoną nazwę. W ten sposób Jowisz nazwano „Gwiazdą Roku”.Wraz z rozwojem taoizmu w Chinach, pod wpływem systemu kalendarzowego „Jie Nian”, zaczęto wierzyć, że każdy rok jest rządzony przez bóstwo o ogromnej władzy, znane jako Tai Sui. Zgodnie z sekwencją Dwunastu Gałęzi Ziemskich bóstwo to przechodziło przez dwanaście pozycji raz na dwanaście lat. Wiara ta rozprzestrzeniła się wśród zwykłych ludzi, ewoluując od przekonania, że „nie wolno zakłócać spokoju ziemi pod rządami Tai Sui” do idei, że Tai Sui jest panem ziemi, a co za tym idzie, władcą obfitości lub niedostatku plonów. W ten sposób podczas Święta Ziarna zwyczajem stało się odprawianie rytuałów czczenia gwiazd.
Ponadto ósmy dzień pierwszego miesiąca księżycowego jest tradycyjnie uważany w chińskim folklorze za dzień, w którym gwiazdy schodzą na ziemię. Na ich cześć wykonuje się i zapala małe lampki, co jest rytuałem znanym jako „Shunxing” (Podążanie za gwiazdami), zwanym również „Jixing” (Składanie ofiar gwiazdom) lub „Jiexing” (Witanie gwiazd).
W prowincjach Hunan i Hubei ósmy dzień obchodzony jest jako „Guday” (Dzień Ziarna), podczas gdy mieszkańcy Pekinu zwyczajowo odwiedzają świątynię Baiyun, aby złożyć hołd bóstwu gwiazd. Z biegiem czasu cel tego kultu rozszerzył się z ochrony urodzaju rolnego na ochronę dobra publicznego i dobrobytu.Zgodnie ze starymi zwyczajami, w tym dniu mnisi i kapłani taoistyczni wręczali sąsiednim gospodarstwom domowym pomyślne zwoje, a te z kolei składały ofiary w świątyniach i sanktuariach taoistycznych w ósmym dniu. Mnisi i kapłani odwdzięczali się wtedy ciastkami owocowymi. Do dziś niektórzy wyznawcy buddyzmu na górze Wutai nadal składają ofiary w ósmym dniu, modląc się o ochronę.
W Mongolii Wewnętrznej, Shanxi i innych regionach wymowa znaku oznaczającego „ósmy” (八) sprawiła, że ósmy dzień pierwszego miesiąca księżycowego stał się powszechnie znany jako Święto Ośmiu Nieśmiertelnych.
Ośmiu Nieśmiertelnych, znanych w folklorze, to Li Tieguai, Han Zhongli, Zhang Guolao, He Xiangu, Lan Caihe, Lü Dongbin, Han Xiangzi i Cao Guojiu. Legenda głosi, że bóstwa te przeciwstawiały się tyranii, wyrzekały się ziemskich bogactw i często pomagały zwykłym ludziom w trudnych czasach, zdobywając głębokie uczucie klasy robotniczej.W tym dniu zwyczajowo przygotowuje się dobre wino, przysmaki i świeże owoce, aby złożyć hołd tym dobrotliwym bóstwom. Każdego roku, ósmego dnia pierwszego miesiąca księżycowego, ludzie udają się na festyny świątynne lub targi, ciesząc się wycieczkami w przekonaniu, że „odwiedziny ośmiu nieśmiertelnych rozpraszają sto dolegliwości”.Jarmark świątynny w tym dniu jest naprawdę spektakularny, a jego atrakcją są tradycyjne występy, takie jak chodzenie na szczudłach, wyścigi łodzi lądowych, akrobatyczne wspinaczki na słupach, trzaskanie biczem i pokazy lampionów smoczych. Atmosfera jest żywa i gwarna, a bogactwo wrażeń wizualnych sprawia, że trudno oderwać wzrok. Uroczystości te uosabiają nadzieje ludzi związane z nowym rokiem.