Niniejszy artykuł nie jest raportem z badania ilościowego, ale raczej podsumowaniem jakościowym opracowanym na podstawie dogłębnych indywidualnych konsultacji z klientami podczas sesji planowania kariery. Stanowi on stosunkowo kompleksowe odzwierciedlenie wewnętrznych przemyśleń osób aktywnych zawodowo. Błędy opisane w niniejszym artykule dotyczą prawdopodobnie ponad 90% osób.
Błąd pierwszy:Nie ma potrzeby się spieszyć; zajmij się problemami, gdy się pojawią.
Wiele osób rozpoczynających pracę zawodową nie dostrzega zbliżającego się kryzysu lub, mimo że ich obecna praca zapewnia względną stabilność, pozostają niepewni co do przyszłości. Jednak przynajmniej na razie ich zatrudnienie zapewnia im środki do życia, gwarantując podstawowe przetrwanie. Nie mają jasnej wizji tego, gdzie powinni być za pięć lat, ani nie chcą o tym myśleć – takie myślenie wydaje się wyczerpujące. Ich obecna rola zapewnia im rok względnego spokoju i nie zastanawiają się nad tym, co może przynieść następny rok.Trzymają się przekonania, że młodość jest po to, aby się nią cieszyć, aby nie zmarnować najlepszych lat życia. Nawet gdy pojawiają się problemy, lekceważą je: „Nie ma potrzeby się spieszyć, zajmiemy się problemami, gdy się pojawią”.
Kiedyś spotkałem się z taką sytuacją: 35-letni mężczyzna z 12-letnim stażem pracy, żoną i dziećmi, ale bez stabilnej pracy. W ciągu tych 12 lat zmieniał pracę średnio mniej niż raz w roku.Teraz, będąc starszym i mając większe obowiązki rodzinne, szukał długoterminowej stabilizacji, ale nie mógł jej znaleźć. Kiedy zapytałem go, dlaczego nie pomyślał o tym wcześniej, odpowiedział, że w młodości był nierozsądny. Teraz, zdając sobie sprawę ze swojego błędu, stanął przed przeszkodami nie do pokonania i głęboko żałował, że nie zaplanował tego wcześniej.
Czy stoisz teraz przed podobnymi wyzwaniami? Czy marnujesz swoją młodość w zamieszaniu i niepewności? Czy w porównaniu z rokiem temu osiągnąłeś postęp, czy tylko powtarzasz te same wysiłki? Czy Twoja obecna rola naprawdę Ci odpowiada? Czy rozumiesz ścieżkę rozwoju swojej kariery? Czy masz cel, do którego warto dążyć przez co najmniej pięć lat? Czy wyobrażasz sobie, jak będziesz się rozwijać za rok i jak będziesz się rozwijać za pięć lat?Czy wiesz, jak osiągnąć te cele? Co ważniejsze, czy nadal masz podejście typu „zobaczymy później”? Czy po przeczytaniu tego artykułu zareagujesz natychmiastowym działaniem, czy po prostu będziesz postępować tak jak dotychczas?
Jeśli wszystkie te pytania zostaną odłożone na „później”, mogę Cię zapewnić, że w ciągu maksymalnie pięciu lat staniesz przed problemami, których nie da się rozwiązać!Aby je rozwiązać, zapłacisz znacznie wyższą cenę!
Błąd drugi: Niektóre rzeczy trzeba doświadczyć na własnej skórze, aby je zrozumieć
Niektórzy pokornie uczą się na doświadczeniach i lekcjach innych, obawiając się, że mogą zboczyć z właściwej drogi; inni twierdzą, że muszą popełniać własne błędy i znosić niepowodzenia, aby uzyskać jasność.Na pierwszy rzut oka osoby te wydają się odporne, gotowe hartować się w przeciwnościach losu i czerpać z nich korzyści. Jednak podświadomie celowo unikają one uznania popełnianych błędów i stojących przed nimi wyzwań, zasadniczo opierając się akceptacji lub zmianie swojej obecnej rzeczywistości. Takie uparte, samowolne osoby, niechętne do słuchania rad innych, często wielokrotnie potykają się na swojej drodze.
Rzeczywiście, zmaganie się z trudnościami i niepowodzeniami sprzyja rozwojowi osobistemu. Jednak nie każda przeciwność losu wymaga bezpośredniej konfrontacji. Po co upierać się przy sprawdzaniu każdej przeszkody, skoro istnieją rozsądne środki ostrożności? Często ludzie nie chcą dostrzec rozsądku, dopóki nie nadejdzie trumna. Wtedy łzy wylewane z żalu nie mają już większego znaczenia.
Dla młodych ludzi „metoda prób i błędów” jest w rzeczywistości najbardziej nierozsądnym podejściem. Nawet jeśli czujesz, że jesteś jeszcze młody i masz przed sobą wiele możliwości, czas nie jest tak obfity, jak ci się wydaje. Weźmy na przykład pracę w Pekinie. Załóżmy, że kończysz studia w wieku 23 lat i planujesz kupić dom i ożenić się przed 30. rokiem życia. Nie potrzebujesz niczego ekstrawaganckiego, ale w Pekinie nawet skromna nieruchomość kosztuje co najmniej milion juanów. Biorąc pod uwagę gwałtowny wzrost cen nieruchomości, jest to już najbardziej konserwatywne oszacowanie.200 000 juanów na kaucję, 20 000 na remont, 20 000 na sprzęt AGD, 30 000 na ślub i 30 000 na nieprzewidziane wydatki – to daje łącznie 300 000 juanów. Jeśli Twoja roczna pensja wynosi 100 000 juanów, po odliczeniu czynszu, kosztów utrzymania, rachunków telefonicznych, wydatków towarzyskich i innych wydatków, możesz zaoszczędzić 70 000 juanów rocznie. Oznacza to, że potrzebujesz co najmniej czterech lat. Jednak dla nowicjusza na rynku pracy uzyskanie miesięcznej pensji w wysokości 100 000 juanów jest mało prawdopodobne bez co najmniej trzyletniego doświadczenia.Dlatego nawet bez zbędnych komplikacji, od ukończenia studiów do zawarcia małżeństwa, musisz działać jak precyzyjny mechanizm zegarowy na pełnych obrotach. Nie ma miejsca na lenistwo ani potknięcia. Jeśli zboczysz z kursu nawet na rok lub dwa (co dla wielu jest całkowicie normalne), zakup domu może doprowadzić cię na skraj bankructwa.
Jeśli nadal będziesz rozważać podjęcie prób i popełnianie błędów, których można było uniknąć, Twoja kariera nieuchronnie poniesie znacznie większe koszty.
Błąd trzeci: Kiedy napotkam problemy, po prostu zajmę się planowaniem kariery
Wiele osób rozważa planowanie kariery dopiero wtedy, gdy osiągną punkt, w którym nie widzą już nadziei. Podobnie jak w przypadku pierwszego błędu wymienionego powyżej.Ale powiem jasno: planowanie kariery nie jest ostatnią deską ratunku, gdy nie masz już innych opcji!
Istotą skutecznego planowania kariery jest pomoc w określeniu kierunku rozwoju zawodowego i budowaniu kluczowych kompetencji związanych z tą ścieżką, aby zapewnić stały rozwój w jej ramach. Oba elementy są niezbędne. Samo określenie kierunku bez uwzględnienia jego praktycznej wykonalności w miejscu pracy sprawia, że takie planowanie jest bezsensowne.Aby zagwarantować wykonalność ścieżki kariery, należy wziąć pod uwagę zewnętrzne, obiektywne czynniki. Presja rodziny, różnice wieku, zaburzenia równowagi psychicznej wynikające z frustracji w miejscu pracy... wszystko to może mieć wpływ na optymalną realizację planu kariery. Przypomina to leczenie choroby przez lekarza: jeśli stan jest już terminalny, nawet najbardziej wykwalifikowany lekarz może być bezsilny, aby go odwrócić.
W przypadku studentów ustalenie kierunku przed trzecim rokiem studiów i wykorzystanie pozostałego czasu na zbudowanie podstaw wiedzy pozwala na zapewnienie sobie odpowiedniego zatrudnienia po ukończeniu studiów. Dla osób już pracujących określenie kierunku w ciągu pierwszych trzech lat — choć wiąże się to z poświęceniem i kosztami — nadal stanowi realną ścieżkę do udanej zmiany.Jeśli ktoś znosi niestabilność zatrudnienia przez trzy lata lub dłużej, planowanie kariery staje się znacznie trudniejsze. Nie tylko ponosisz większe straty i wyższe koszty alternatywne, ale poważna nierównowaga psychiczna wynikająca z niepewności zatrudnienia staje się największą przeszkodą w rozwoju zawodowym. Weźmy za przykład średnio dwa lata spędzone na zboczeniu z drogi: zmiana kariery po dwóch latach stawia cię na tej samej linii startowej co innych, co oznacza, że twoja poprzednia praca została w dużej mierze zmarnowana.Jeśli miesięczne wynagrodzenie wynosi 250 funtów, bezpośrednia strata finansowa w ciągu dwóch lat wynosi 6000 funtów. Strata ta stanowi co najmniej 60-120-krotność inwestycji wymaganej do planowania kariery (która, gdyby została podjęta wcześniej, kosztowałaby nie więcej niż jedno- lub dwutygodniowe wynagrodzenie).Jednocześnie tracisz dwa lata możliwości rozwoju – czas, którego nigdy nie odzyskasz. Jednocześnie Twoje nastawienie staje się głęboko negatywne, co utrudnia Ci pozytywne zaangażowanie się w nowe role. Ten niematerialny koszt jest nie do oszacowania. Co najważniejsze, gdy przyzwyczaisz się do niepewności lub częstych zmian pracy, strata ta wzrasta do ponad 200-krotności inwestycji w planowanie kariery!
Wiele osób, które pracowały przez lata, ale nadal nie mają kierunku, zwraca się do nas o poradę. Po ocenie ich sytuacji, jeśli stwierdzę, że naprawdę niewiele mogę zrobić, aby zapewnić im pomoc, na jaką zasługują, mówię im: „Przykro mi, nie możemy rozwiązać twojego problemu”. Chociaż takie trudne przypadki są rzadkie, najlepiej jest, aby wszyscy wzięli sobie do serca: planujcie z wyprzedzeniem i nigdy nie czekajcie, aż naprawdę nie będziecie mieli już pomysłu, jak rozwiązać problem.Wtedy może być już naprawdę za późno.
Błąd czwarty: mylenie oceny osobowości z planowaniem kariery
Kiedyś, podczas rozmowy z przyjacielem, studentem uniwersytetu, zapytałem go, czy planował swoją karierę. Odpowiedział, że tak.Następnie zapytałem, jakie są jego cele zawodowe i jak zamierza je osiągnąć. Odpowiedział, że nie wie. Byłem zaskoczony: „Ale przecież już zaplanowałeś swoją karierę? Jak możesz nie wiedzieć tych rzeczy?”. Następnie przesłał mi stos dokumentów, które okazały się różnymi raportami z ocen. Kiedy zapytałem, skąd je wziął, odpowiedział, że ze strony internetowej swojej uczelni. Zapytałem, czy rozumie wyniki. Przyznał, że nie.