Rozszerzony politetrafluoroetylen (ePTFE) jest obecnie najbardziej idealnym substytutem tkanki biologicznej. Charakteryzuje się doskonałą biokompatybilnością i unikalną mikroporowatą strukturą, jest wolny od toksyczności, rakotwórczości i alergizujących skutków ubocznych. Komórki tkanki ludzkiej i naczynia krwionośne mogą wrastać w jego mikroporowatą strukturę, tworząc połączenia tkankowe podobne do tkanki autologicznej. Jego zastosowanie w plastyce nosa daje bardzo zadowalające wyniki. Jednak plastyka nosa z użyciem ePTFE oferuje mniejszą elastyczność rzeźbienia niż silikon, a usunięcie może okazać się trudne, jeśli wyniki są niezadowalające.
Silikon pozostaje najczęściej stosowanym materiałem do plastyki nosa w praktyce klinicznej. Charakteryzuje się dobrą elastycznością, miękkością w dotyku i łatwością formowania. Nie wykazuje infiltracji ani dyfuzji, jest łatwy do usunięcia i rzadko powoduje reakcje odrzucenia. Silikon ma stabilne właściwości fizykochemiczne, jest nietoksyczny, nie jest rakotwórczy i nie powoduje wad płodu. Jego zgodność z tkanką jest stosunkowo stabilna, a ryzyko starzenia się lub deformacji minimalne.
Jego największą zaletą jest łatwość całkowitego usunięcia, jeśli pacjent uzna wygląd pooperacyjny za niezadowalający, bez pozostawiania żadnych defektów. Chociaż większa sztywność silikonu może powodować przemieszczenie w wyniku uderzenia, jego przystępna cena sprawia, że jest to opłacalna opcja implantacji.
Autologiczna chrząstka jest jednym z najbardziej pożądanych materiałów do plastyki nosa. Najczęściej wykorzystywane źródła to chrząstka żebrowa, chrząstka małżowiny usznej i chrząstka przegrody nosowej. Ta autologiczna tkanka osiąga trwałą integrację ze strukturami nosa, eliminując ryzyko odrzucenia i zapewniając wysoką odporność na infekcje. Uzyskany kontur nosa ma cechy wizualne i dotykowe nie do odróżnienia od naturalnej tkanki, co sprawia, że jest bardzo popularny wśród osób poszukujących zabiegów kosmetycznych.