Operacja powiększania piersi jest zazwyczaj wykonywana przy użyciu trzech metod nacięcia: nacięcia pachowego, nacięcia okołobrodawkowego i nacięcia podpiersiowego. Wybór najbardziej odpowiedniego nacięcia często stanowi dylemat dla kandydatów do operacji plastycznej.
Trzy powody, dla których chirurdzy odradzają nacięcia pachowe:
1. Widoczność blizny w miesiącach letnich.
Nacięcie pachowe jest ukryte w naturalnej fałdzie linii włosów pod pachą i pozostaje bardzo dyskretne w pozycji stojącej. Dlatego wiele pacjentek prosi o zastosowanie tej metody. Jednak ukrycie to jest względne; noszenie bezrękawowej odzieży latem może ujawnić bliznę pooperacyjną.
2. W przypadku powiększania piersi poprzez nacięcie pachowe często dochodzi do przemieszczenia implantów i asymetrii.
Ponadto, z czysto technicznego punktu widzenia operacji powiększania piersi, nacięcia pachowe stwarzają dwa główne wyzwania. Pierwszym z nich jest precyzyjne wykonanie nacięcia.Spośród wszystkich miejsc nacięcia, dostęp pachowy jest najdalej od fałdu podpiersiowego, co sprawia, że rozcięcie tego obszaru jest najmniej kontrolowane. W rezultacie powiększanie piersi poprzez nacięcie pachowe często prowadzi do przemieszczenia implantów i asymetrii.Chociaż techniki endoskopowe stały się bardziej powszechne, mogą one tylko częściowo rozwiązać ten problem. Zabiegi endoskopowe znacznie wydłużają czas trwania operacji, a wysokie koszty sprzętu w połączeniu z wysokimi wymaganiami technicznymi ograniczają ich powszechne stosowanie. 3. Nacięcia pachowe nie są w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb chirurgicznych. Drugim ograniczeniem nacięć pachowych jest niemożność wykonywania złożonych zabiegów piersi.Mówiąc wprost, jeśli pacjentka ma ptosis gruczołu wymagający jednoczesnej korekty, nie można zastosować nacięcia pachowego do powiększenia piersi. Ponadto ciężka kontraktura torebki, repozycjonowanie implantu lub korekcja deformacji podwójnej światłości wymagają dodatkowych nacięć wokół otoczki lub fałdu podpiersiowego.
II. Nacięcie brzegu otoczki sutkowej
Nacięcie to stanowi najbardziej bezpośrednie podejście, funkcjonując jako praktycznie uniwersalny punkt wejścia. Zapewnia ono wykonywanie wszystkich zabiegów chirurgicznych pod bezpośrednią kontrolą wzrokową, oferując wyjątkową kontrolę i większą pewność wyników operacji. Jest to również preferowane podejście chirurgiczne autora. Jednak w przypadku osób pochodzenia azjatyckiego, zwłaszcza młodych kobiet, które nie rodziły, otoczka sutkowa jest często zbyt mała, aby można było zastosować tę technikę nacięcia.
III. Nacięcie w fałdzie podpiersiowym
Nacięcie to ma wiele zalet i od dawna jest preferowane przez zachodnich naukowców.
Wiele pacjentek decyduje się na powiększenie piersi metodą nacięcia w fałdzie podpiersiowym właśnie dlatego, że akceptują koncepcję powiększania piersi metodą dwupłaszczyznową. Metoda nacięcia w fałdzie podpiersiowym jest podobna do nacięcia w otoczce sutkowej, ponieważ obie pozwalają na bezpośrednią wizualizację i precyzyjną kontrolę nad skomplikowanymi szczegółami.Wschodni naukowcy początkowo odrzucili tę metodę, uważając ją za podatną na powstawanie blizn przerostowych. Jednak wraz z dojrzewaniem i powszechnym stosowaniem technik leczenia blizn, nacięcie to daje obecnie niepozorne rezultaty. Stopniowo zyskuje ono popularność w kraju i stanowi realną metodę powiększania piersi.
Każdy rodzaj nacięcia ma swoje zalety i ograniczenia. Podejście pachowe ma tę zaletę, że nie pozostawia widocznych blizn na przedniej części ciała, ale nie pozwala na wykonywanie skomplikowanych zabiegów na gruczole i nie jest uniwersalne. Zarówno podejście okołobrodawkowe, jak i podpiersiowe pozwalają na bezpośrednią wizualizację podczas zabiegu, umożliwiając korektę różnych pierwotnych lub wtórnych problemów związanych z konturem piersi. Ich szersze zastosowanie wyjaśnia, dlaczego duże ośrodki preferują te techniki.