Kiedy pojawia się to pytanie, wyobrażam sobie, że każdy zaproponuje różne standardy „dojrzałości”. Gdybyśmy połączyli wszystkie te kryteria, osiągnięcie idealnego standardu „dojrzałości” byłoby prawdopodobnie trudniejsze niż wspinaczka na szczyt nieba. Zastanawiam się więc, czy nie moglibyśmy nieco zawęzić pytanie do: „Co stanowi minimalny standard dojrzałości mężczyzny?”. Uważam, że dyskusja na temat minimalnego standardu zapewniłaby większości mężczyzn większą motywację do zmiany siebie.
Moim zdaniem minimalny standard dojrzałości mężczyzny powinien obejmować następujące cechy:
1. Życzliwość. Dojrzała osoba musi przede wszystkim mieć dobre serce. Nie szuka spełnienia poprzez krzywdzenie innych. Jeśli mężczyzna głęboko odpowiedzialny za swoją rodzinę ucieka się do rabunku, aby sfinansować leczenie swoich ciężko chorych rodziców, nie możemy uznać go za dojrzałego – nawet jeśli rabunek miał na celu wyłącznie dobro rodziców.
2. Pragmatyzm.Człowiek przechodzi od niedojrzałości do dojrzałości często poprzez bezpośrednią konfrontację z rzeczywistością. Akceptuje swoje pochodzenie, niedoskonałych rodziców, własne ograniczenia, brak konwencjonalnej atrakcyjności, wzrostu lub siły, możliwość, że osoby, które kocha, mogą nie odwzajemniać jego uczuć, niemożliwość natychmiastowego sukcesu, niesprawiedliwości społeczne, a nawet własne zamieszanie, niepewność i wrażliwość.Ktoś, kto nieustannie żyje w fantazjach i unika rzeczywistości, nie może być uznany za dojrzałego. Jak trafnie stwierdza @Guangzhou Ailing Psychological Counselling, takie osoby muszą nauczyć się akceptować niedoskonałości życia.Osoba dojrzała nie działa lekkomyślnie. Rozumie, że utrzymanie zdrowia fizycznego wymaga przestrzegania rytmu organizmu, prowadzenie działalności gospodarczej wymaga przestrzegania zasad rynkowych, kontakty z innymi wymagają skutecznych protokołów komunikacyjnych, a osiąganie sukcesów w nauce wymaga stosowania metodologii uczenia się i tak dalej. Ponieważ zachowują pełen szacunku stosunek do niezliczonych praw rządzących światem, wiedzą, jak się powstrzymywać i posiadają podstawową samodyscyplinę. Kiedy opisujemy kogoś jako dojrzałego, często sugerujemy, że nie jest to osoba kapryśna.
4. Miłość. Celowo umieściłem tę cechę na końcu, ponieważ kultura chińska od dawna kładzie tak duży nacisk na altruizm, że wielu uważa, iż aby zadowolić innych, trzeba poświęcić siebie. Osoba dojrzała powinna być pełna miłości, a ta „miłość” obejmuje nie tylko uczucie do innych, ale także miłość do siebie, miłość do życia i miłość do świata. Odpowiedzialność zrodzona z miłości jest najbardziej zdrową formą odpowiedzialności.
Życzliwość, pragmatyzm, szacunek dla porządku i współczucie – jeśli człowiek posiada te cztery cechy, uważam, że można go uznać za dojrzałego.
Co stanowi o dojrzałości człowieka? Dojrzałość przejawia się zarówno w sposób dorozumiany, jak i wyraźny. Nie ma absolutnej granicy między dojrzałością a niedojrzałością; zachowania różnią się w zależności od indywidualnego temperamentu. To, co w jednej sferze społecznej wydaje się dojrzałe, w innej może wydawać się dziecinne. Niektórzy uznają cię za dojrzałego, inni za niedojrzałego – każdy ma inne definicje i perspektywy dotyczące dojrzałości, co sprawia, że rozróżnienie między nimi jest niezwykle trudne!
Rozwój następuje na każdym etapie życia; absolutna dojrzałość jest nieosiągalna. W głębi każdego mężczyzny i każdej kobiety mieszka wieczne dziecko, choć niektórzy je ukrywają, a inni otwarcie je okazują. Dlatego nauka trwa przez całe życie – jest nieograniczona!
Dzisiaj zajmiemy się dojrzałością. Niezależnie od osobowości, dojrzali dorośli wykazują zazwyczaj podobne wzorce myślenia i zachowania, które obejmują:
Po pierwsze, dojrzałe osoby podchodzą do zadań z równowagą, rozważając sprawy z najwyższą starannością i dokładnością. Po latach poruszania się po świecie, znoszenia wielu niepowodzeń, intensywnego rozmyślania i obserwowania zmienności życia, osoby takie pozbyły się w dużej mierze młodzieńczej porywczości. Powoduje to zmniejszenie impulsywnej pasji, zastąpione większym opanowaniem – zarówno w mowie, jak i w działaniu budzą zaufanie!
Po drugie, dojrzałe osoby wykazują się proaktywnym poczuciem odpowiedzialności i rozliczalności. Osoby niedojrzałe, nawet wypełniając swoje obowiązki, robią to biernie, często niechętnie, nie rozumiejąc celu, jaki stoi za tą odpowiedzialnością.Dojrzałość przynosi zrozumienie celu życia, co sprawia, że osoby te traktują odpowiedzialność z głęboką powagą. Po trzecie, dojrzałe osoby cechuje samokontrola i dyscyplina. W okresie niedojrzałości ludzie mogą nie spać całą noc, oddawać się lekkomyślnej zabawie, wybuchać gniewem, gdy coś im się nie podoba, i mówić bez ograniczeń. U osób niedojrzałych całkowicie brakuje samokontroli i dyscypliny – działają one wyłącznie pod wpływem impulsu.
Po czwarte, dojrzałe osoby stawiają czoła rzeczywistości, nie będąc nadmiernie pragmatyczne. Niedojrzałe osoby oddają się fantazjom – romantyzują związki i idealizują życie – brakuje im praktyczności i przyziemności. Dopiero gdy ich iluzje zderzają się z rzeczywistością lub rozpadają, zdają sobie sprawę z ich pustki.W tym momencie nagle zdają sobie sprawę, że lepiej jest stawić czoła rzeczywistości. Jednak nadmierny pragmatyzm rodzi światowość i brak ciepła. Dlatego musimy stawiać czoła rzeczywistości, nie popadając w przesadę!
To kończy naszą dyskusję na temat dojrzałości! W rzeczywistości dojrzałość obejmuje niezliczone szczegóły – synowską cześć dla rodziców, szacunek dla starszych i troskę o młodych, uczciwość i prawość, tolerancję i wielkoduszność – choć nie będziemy tutaj omawiać każdego z nich. Te cztery podstawowe aspekty są niezbędne dla każdego dojrzałego człowieka.>