Nasıl iyi ebeveyn olunur? Öncelikle, bu 4 duyguyu kontrol edin
Encyclopedic
PRE
NEXT
Ebeveyn olmadan önce, çok az kişi bu rolü etkili bir şekilde yerine getirmeyi sistematik olarak öğrenir. Hazırlık aşamasındaki bu kritik eksiklik, ebeveynlerin çocuk yetiştirme zorluklarıyla mücadele etmesine ve çocuklarının sağlıklı gelişimini engellemesine neden olabilir. Dr. Lin Wencai, yaygın endişeleri ele alarak, iyi ebeveynler olmak için erişilebilir ancak derin içgörüler sunar. Bu kitap, tüm ebeveyn adayları için mutlaka okunması gereken bir kitaptır!
1.Kişi kendine iyi bir ebeveyn olabilirse, kaçınılmaz olarak çocuklarına da iyi bir ebeveyn olur.
"Kendine iyi bir ebeveyn olmak" ne demektir? Kendine hem nazik hem de kararlı davranabilmek demektir. Yani, başarısız olduğunda veya aksiliklerle karşılaştığında kendine nasıl davranırsın? Aşırı sert mi davranırsın? Kendini affedemez misin? Öyleyse, ebeveyn olduğunda, çocuğun hata yaptığında ona da aynı şekilde davranırsın.Bir başka önemli nokta da, kendinizi kontrol edebiliyor musunuz? İç sesiniz kendinize kesin bir şekilde "hayır" diyebiliyor mu? Eğer diyebiliyorsanız, zamanı geldiğinde çocuğunuza da "hayır" diyebileceksiniz. Diyemiyorsanız, çocuğunuzla ilgilenirken tamamen ruh halinize göre hareket edebilir ve uygun sınırları belirleme becerinizden yoksun kalabilirsiniz.
2. Sinirlenmeye yatkın ebeveynler, duygularını çocuklarına yansıtmak yerine, önce kendi duygusal durumlarını kontrol etmelidir.
Sinirlilik doğuştan gelen bir şey değildir; içinizdeki çözülmemiş duygulardan kaynaklanır. Aslında ben de oldukça sinirli biriyim, ancak bunu kontrol etmeyi öğrendiğim için başkalarına gelişigüzel saldırmam. Bu nedenle, sinirliliğe yatkın ebeveynler, duygularını çocuklarına yansıtmak yerine önce içsel kargaşalarını ele almalıdır. Bu, duyguları bastırmakla ilgili değildir.
Kızgın hissettiğimde, çocuklarıma üzgün olduğumu ve bundan hoşlanmadığımı söylerim. Onlar da bunu not alırlar. İlişkimiz her zaman güçlü olduğu için, onu bozmak istemezler — çocuklar, tüm duygusal ve fiziksel ihtiyaçlarının ebeveynlerine bağlı olduğunu içgüdüsel olarak anlarlar. Bu nedenle, ebeveynlerin istekleri makul olduğu sürece, çocuklar bu bağı bozmamaya çalışırlar. Sadece talepler makul olmadığında, sizi aktif olarak kızdırmaya çalışırlar.
3. Başkalarının görüşlerine aşırı önem veren ve karşılaştırma yapmaya eğilimli ebeveynler, özgüven eksikliği çekerler ve kendilerine karşı sorumlu bireyler olmak için uyum sağlamaları gerekir.
Özgüven eksikliği çeken ebeveynler, genellikle çocuklarının başarıları ve değişimleri aracılığıyla kendi değerlerini kanıtlamaya çalışırlar. Örneğin, özgüveni yetersiz bir anne, çocuğundan sürekli olarak iyi huylu, kibar, akademik olarak mükemmel olmasını isteyecektir...bunları bir anne olarak değerinin kanıtı olarak kullanabilir. Ancak özgüveniniz yeterince sağlamsa, çocuğunuz gürültücü olduğunda, onun muhtemelen üzgün olduğunu düşünebilirsiniz; sorunlarla karşılaştığında, bunları kişisel krizlere dönüştürmek yerine, bir anne olarak ona nasıl yardım edebileceğinizi düşünürsünüz, sürekli "Aman Tanrım, onu bu halde görenler benim hakkımda ne düşünecek?" diye endişelenmezsiniz.
Gerçekte, çocuklar sömürülmekten nefret ederler. Onlara sürekli "Uslu durmalısın, yoksa anneni utandırırsın" derseniz, sizin onlar için yaptığınız her şeyin nihayetinde kendi çıkarınız için olduğunu anlayacaklardır. Bu da onları daha asi hale getirecektir.
Bu nedenle, ebeveynler önce kendi benliklerini geliştirmeli, bol seçenekleri olan, kendi eylemlerinden sorumlu ve içsel benliklerini tanıyıp ifade edebilen bireyler haline gelmelidir. Satir, ancak içsel benliğini çözerek dış dünyanın sayısız zorluklarını etkili bir şekilde aşabileceğine inanıyordu.
4. Ebeveynlerin çocuklarına karşı telafi edici duygular beslemesi, kendi büyümelerini kabul edememeleri ve kendi ebeveynlerine karşı hala bir özlem duymaları anlamına gelir.
Bu gibi durumlarda, önce aşırı pişmanlık ve özlem duygularından kurtulmaya çalışmak gerekir, çünkü bu duygular çocuklarla etkileşimde belirsizlik yaratır ve aşırı telafi veya ihmal ile sonuçlanır.Ardından, kendi gelişiminizin olumlu yönlerini fark etmeye çalışın. Kendinize şunu sorun: "Kendi gelişimimi kabul edebilir miyim? Zor olabilir, ama bugün oldukça iyi bir hayatım var ve bu sayede daha güçlü, daha bağımsız ve daha hoşgörülü oldum..."
Çocukluk kaçınılmaz olarak pişmanlıklar içerir, ama şüphesiz olumlu deneyimler de getirir. Her halükarda, bu süreci atlattınız ve bu süreçte çok şey öğrendiniz.Bu nedenle, kendinizi ve yolculuğunuzu kucaklayın. Ebeveynlerinize olan özleminizi bırakın. Benzer şekilde, bir çocuğun istekleri sadece ona aittir. Ebeveynlerinizin sizin isteklerinizi yerine getirmekle yükümlü olmadığı gibi, siz de onların isteklerini yerine getirmekle yükümlü değilsiniz. Herkesin beklentileri kendine aittir. Başkaları sizin beklentilerinizi yerine getirmeyi seçerse, minnettar olun; getirmezlerse, bunu doğal kabul edin.
Çocuğum bana başka bir annenin nasıl davrandığını anlatsa, ona şöyle derdim: "Üzgünüm, bunu yapamam." Ve şunu açıkça belirtirdim: Beklentilerimi karşılayabilirsen çok sevinirim, ama karşılayamazsan da seni yine de kabul eder ve aynı şekilde severim. Anne seni koşulsuz olarak kabul ediyorsa, anne senin beklentilerini tam olarak karşılayamıyorsa, sen de anneni kabul edebilir misin?
PRE
NEXT