Wino lecznicze to eliksir będący mieszanką ziół tonizujących i alkoholu, którego właściwości lecznicze są wzmacniane przez alkohol, zwiększający jego skuteczność i korzyści terapeutyczne.Wina lecznicze można podzielić na kategorie w zależności od charakteru ich składników: pochodzenia zwierzęcego, roślinnego, mieszanego zwierzęco-roślinnego lub mineralnego. Do powszechnie stosowanych składników należą żeń-szeń, wąż, jagody goji, poroże jelenia, penis jelenia, cordyceps i żeń-szeń amerykański.
Wino lecznicze łączy w sobie podwójne właściwości alkoholu i lekarstwa, choć jego głównym przeznaczeniem pozostaje leczenie. Jak mówi przysłowie, wino jest władcą wszystkich lekarstw, posiadającym właściwości lecznicze. Ponadto alkohol skutecznie ekstrahuje zarówno rozpuszczalne w tłuszczach, jak i rozpuszczalne w wodzie składniki aktywne z ziół, znacznie zwiększając skuteczność terapeutyczną. W ten sposób alkohol wzmacnia działanie ziół, a zioła intensyfikują działanie alkoholu, wzajemnie wzmacniając swoje działanie.Podczas gdy pojedyncze zioło może wykazywać trzy części swojej mocy, w winie leczniczym może osiągnąć sześć do ośmiu części. Ponadto połączenie wina i ziół wzmacnia działanie alkoholu. Jeśli normalnie można wypić pół szklanki wina, w przypadku wina leczniczego należy wypić tylko łyk.
Należy używać klarownych alkoholi; zioła powinny być w postaci całych korzeni lub pokrojonych.
Różne rodzaje wina mają niewielki wpływ na skuteczność; ogólnie rzecz biorąc, należy wybrać zawartość alkoholu i aromat zgodnie z osobistymi preferencjami.Osoby o niskiej tolerancji mogą wybrać alkohole o niskiej zawartości alkoholu, około 38% ABV; osoby o wyższej tolerancji mogą wybrać alkohole o wysokiej zawartości alkoholu, około 52% ABV. Zazwyczaj unika się alkoholi fermentowanych, ponieważ ich charakterystyczny aromat fermentacji może mieszać się z zapachem leków, tworząc nieprzyjemny, odpychający zapach. Najczęściej preferowane są zwykłe białe alkohole lub wino ryżowe, które po zmieszaniu z ziołami dają łagodny, przyjemny zapach.
Zaletą baijiu jest jego odporność na psucie się i przydatność do długotrwałego przechowywania. W regionach południowych do celów leczniczych stosuje się czasami wina owocowe, które mają niższą zawartość alkoholu i powodują mniejsze podrażnienia organizmu. W przypadku stosowania wina owocowego zazwyczaj stosuje się metodę wywaru: zioła gotuje się, odcedza pozostałości, a powstały płyn rozcieńcza winem owocowym do spożycia.
Zioła można dodawać w całości lub pokrojone na plasterki lub kawałki o wielkości 3–5 mm, choć mielenie na granulki jest rzadkością. Granulki mają tendencję do zmętnienia płynu, co pogarsza jego klarowność, i szybko się rozpuszczają, powodując wysokie stężenie. Grubsze granulki są zarezerwowane do zastosowań wymagających szybkiego rozpuszczania.
Pojemniki na wino lecznicze to zazwyczaj szklane butelki z szlifowanym otworem, które ułatwiają hermetyczne zamknięcie i zapobiegają utlenianiu się ziół. Preferowane są butelki w ciemnych kolorach; w przypadku stosowania butelek przezroczystych należy upewnić się, że nie są one narażone na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. Istotny jest również stosunek ziół do wina. Ogólnie rzecz biorąc, namoczone zioła powinny stanowić około jednej trzeciej całkowitej objętości wina leczniczego.
Spożywać półtora lianga na porcję.
Zioła maceruje się w alkoholu w temperaturze pokojowej, wymagając hermetycznego przechowywania z dala od światła. Niezbędne jest codzienne mieszanie – ta metoda maceracji na zimno jest najczęściej stosowana. Alternatywnie, gorący wywar polega na podgrzaniu mieszanki w celu ogrzania yang i uwolnienia patogenów powierzchniowych. Powoduje to jednak odparowanie alkoholu, zmniejszając moc i nie nadając się do długotrwałego przechowywania; dlatego nadaje się tylko do krótkotrwałego spożycia.
Kiedy wino lecznicze przestaje ciemnieć, oznacza to, że składniki aktywne zostały w pełni wyekstrahowane, a stężenie osiągnęło szczyt, co oznacza, że jest ono gotowe do spożycia. Ogólnie rzecz biorąc, wina lecznicze na bazie zwierzęcej wymagają 1–2 tygodni maceracji przed użyciem, natomiast odmiany na bazie roślinnej są gotowe w ciągu 3–5 dni. Niektóre cenne zioła można ponownie wykorzystać: gdy poziom płynu spadnie do około jednego cala od dna, należy uzupełnić świeżym winem w celu ponownej maceracji.
Nie należy spożywać wina leczniczego, jeśli wystąpi którykolwiek z następujących objawów: zmętnienie konsystencji, widoczne cząsteczki kłaczków, ciemnienie koloru, oleista warstwa na powierzchni, osłabiony aromat alkoholu lub wyraźny zapach zjełczałego.
Podczas picia należy spożywać od jednego do półtora lianga (około 50-75 ml) na porcję. Osoby nieprzyzwyczajone do alkoholu mogą rozcieńczyć wino lecznicze winem ryżowym lub schłodzoną przegotowaną wodą, przestrzegając zalecanej dawki.Wina lecznicze o działaniu tonizującym nie mają ograniczeń czasowych dotyczących spożycia; odmiany terapeutyczne najlepiej nie spożywać na pusty żołądek lub podczas posiłków; natomiast wina o działaniu uspokajającym najlepiej spożywać na jedną do dwóch godzin przed snem. Powyżej opisano prawidłowy sposób przygotowania wina leczniczego. Chociaż jest ono korzystne dla zdrowia, nie należy spożywać go w nadmiernych ilościach; wystarczy półtora lianga na porcję.