Osoby cierpiące na jadłowstręt psychiczny często wykazują tendencje perfekcjonistyczne, cechy obsesyjno-kompulsywne i ducha rywalizacji, w połączeniu z podwyższoną wrażliwością, nadmierną troską o opinie innych i nieśmiałością. Cechy te sprawiają, że są one podatne na rozwój jadłowstrętu. Badania wskazują, że jadłowstręt może mieć podłoże genetyczne.
Czynniki fizjologiczne
Osoby cierpiące na jadłowstręt psychiczny wykazują wyraźne zaburzenia czynnościowe podwzgórza. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe mogą również przyczyniać się do problemów trawiennych i zaburzeń odżywiania. Gdy zmiany organiczne utrzymują się bez leczenia, prowadząc do długotrwałej utraty apetytu, wzrasta podatność na jadłowstręt.
Czynniki behawioralne
Długotrwała dieta, a nawet post w celu utraty wagi mogą wywołać anoreksję. Początkowo osoby te mogą sporadycznie ograniczać spożycie pokarmów, stopniowo dochodząc do nudności i wymiotów na widok jedzenia, aż w końcu rozwijając pełną anoreksję. Wiele kobiet wykazuje również epizody objadania się, po których następują wywoływane samodzielnie wymioty, co prowadzi do powstania uwarunkowanego odruchu wymiotnego po jedzeniu – zachowania, które łatwo przyczynia się do anoreksji.
Czynniki społeczno-psychologiczne
Współczesny ideał estetyczny szczupłej sylwetki wprowadza w błąd wiele kobiet. Anoreksja występuje szczególnie często wśród tancerek, modelek i osób wykonujących podobne zawody. Presja społeczna napędza nieustanne dążenie do szczupłej sylwetki, często kosztem zdrowia fizycznego, co ostatecznie prowadzi do anoreksji.
Czynniki farmakologiczne
Długotrwałe nadmierne stosowanie niektórych leków może również wywołać anoreksję.
Na przykład długotrwałe stosowanie antybiotyków może zaburzać funkcjonowanie układu pokarmowego, powodując niestrawność i dyskomfort po jedzeniu. Z czasem może to doprowadzić do anoreksji.