W telewizji często obserwujemy, że wiele dzieci ma wyjątkowo bliskie relacje z ojcami i zwierza się im z sekretów, a nie matkom. Podkreśla to zwiększone zaufanie, jakim dzieci darzą swoich ojców. Bez powiernika dzieci stają się bardziej podatne na depresję. Jak więc stać się ojcem, któremu dziecko ufa?
1. Pojawiaj się w polu widzenia dziecka wraz z matką.
W najwcześniejszym okresie rozwoju niemowlęcia najczęściej widoczną twarzą jest twarz matki. W pamięci niemowlęcia twarz ta jest zawsze ozdobiona delikatnym uśmiechem, a „ta osoba” konsekwentnie zaspokaja jego różnorodne potrzeby w odpowiednim momencie. Z czasem niemowlę zaczyna całkowicie ufać „tej twarzy” i „tej osobie”.Ojcowie powinni więc zacząć od tego, starając się jak najczęściej bawić się z dzieckiem razem z matką. Mogą również próbować zaspokajać potrzeby dziecka pod okiem matki. Z czasem dziecko stopniowo zbuduje zaufanie do ojca.
2. Trzymaj dziecko jak najczęściej.
Tylko w ramionach dorosłego niemowlę czuje się bezpiecznie, a to poczucie bezpieczeństwa jest podstawą wszystkich jego działań.Dlatego też, niezależnie od tego, jak bardzo są zajęci pracą lub jak bardzo są zmęczeni po powrocie do domu, i pomimo uzasadnionej obawy, że obudzenie dziecka może utrudnić mu ponowne zasypianie, ojcowie powinni brać dziecko na ręce zaraz po powrocie do domu. Delikatnie je głaszczą, czule przytulają i angażują w proste zabawy. Nie tylko sprawia to radość dziecku, ale także pozwala ojcu zrelaksować zmęczony umysł poprzez zabawę. Regularny kontakt fizyczny wzmocni zaufanie dziecka do ojca.
3. Często komunikuj się werbalnie z niemowlęciem.
Każdy bodziec, czy to ruch, czy dźwięk, może służyć jako środek interakcji z niemowlęciem. Słysząc głos dorosłego, dziecko odczuwa potrzebę komunikacji, która staje się siłą napędową przyswajania języka. Charakterystyczny głos ojca, różniący się od głosu matki, często ekscytuje dziecko. Z czasem dziecko rozwinie sympatię do tego dźwięku, a co za tym idzie, do osoby, która go wydaje.
Psychologia rozwoju dziecka głosi, że zrozumienie świata przez niemowlęta musi odbywać się za pośrednictwem dorosłych jako „pośredników”. Bez interakcji z dorosłymi rozwój psychiczny dziecka nie może przebiegać normalnie. W rozwoju niemowlęcia matka często odgrywa kluczową rolę, ponieważ zaspokaja wszystkie potrzeby fizjologiczne niemowlęcia i zazwyczaj pełni rolę „pośrednika” w kontakcie niemowlęcia z obiektywnym światem. W porównaniu z matką, uwaga ojca wobec niemowlęcia jest często żałośnie niewielka.
Ojcowie zazwyczaj skupiają swoją energię na karierze zawodowej, oferując co najwyżej krótką zabawę przy łóżeczku. Rzadko rozważają podniesienie niemowlęcia. Wracając do domu i widząc śpiące dziecko, mogą tylko intensywnie przyglądać się mu przez barierkę łóżeczka. Taka nieuwaga ogranicza ich spontaniczne interakcje z dzieckiem.