W dzisiejszych dużych miastach rośnie liczba par borykających się z niepłodnością. Badania wskazują, że dwie dekady temu wskaźnik niepłodności wśród chińskiej populacji w wieku rozrodczym wynosił zaledwie 3%. Obecnie liczba ta wzrosła do 12,5–15%. Pod względem wieku największą grupę osób „bezdzietnych z powodu okoliczności” stanowią pary urodzone w latach 80. Przyszli rodzice powinni przede wszystkim przezwyciężyć błędne przekonania i aktywnie podjąć badania i leczenie.
Dlaczego coraz więcej par staje się „przypadkowo bezdzietnymi”?
Błędne przekonanie 1: Przedwczesne zakładanie „niepłodności”
Termin „niepłodność” jest często używany zamiennie, jednak niepłodność i bezpłodność to odrębne pojęcia.Na arenie międzynarodowej „niepłodność” definiuje się jako sytuację, w której para w wieku rozrodczym, mieszkająca razem po ślubie, nie stosująca antykoncepcji i regularnie odbywająca stosunki seksualne, nie może poczęć dziecka przez rok. W Chinach okres ten często uznaje się za dwa lata. „Bezpłodność” odnosi się do sytuacji, w której para w wieku rozrodczym, mieszkająca razem po ślubie, w której kobieta wcześniej zaszła w ciążę, ale nie urodziła żywego dziecka z powodu poronienia, przedwczesnego porodu lub porodu martwego.
Ogólnie rzecz biorąc, pary utrzymujące regularne stosunki seksualne mają 87% szans na poczęcie w ciągu pierwszego roku i 94% szans w ciągu drugiego roku. Dlatego przyszli rodzice przygotowujący się do ciąży nie powinni pochopnie uznawać się za bezpłodnych, ponieważ niepotrzebnie zwiększa to obciążenie psychiczne i osłabia ich gotowość do poczęcia.
Błędne przekonanie nr 2: utożsamianie niepłodności względnej z niepłodnością absolutną
Eksperci wyjaśniają, że niepłodność absolutna odnosi się do stanów, w których jedno lub oboje partnerów ma wrodzone lub nabyte wady anatomiczne lub funkcjonalne, których nie można wyleczyć przy pomocy współczesnej medycyny. Niepłodność względna oznacza natomiast tymczasową niepłodność jednego lub obojga partnerów spowodowaną określonymi czynnikami, którą można wyleczyć przy pomocy skutecznego leczenia.Niepłodność absolutna obejmuje takie schorzenia, jak brak macicy i pochwy u kobiet lub bezpłodność męska spowodowana azoospermią. Wszystkie inne formy niepłodności, w tym niepłodność wtórna, zaliczane są do niepłodności względnej.
Pacjenci z niepłodnością względną powinni priorytetowo traktować leczenie, takie jak farmakoterapia, immunoterapia, zabiegi pod kontrolą USG, chirurgia histeroskopowa lub laparoskopowa, oparte na badaniach naukowych i jasnej diagnozie. Prawdopodobieństwo przywrócenia naturalnego poczęcia po skutecznym leczeniu jest bardzo wysokie. Jeśli wyleczenie jest niemożliwe, można rozważyć takie opcje, jak IVF lub sztuczne zapłodnienie. W przypadku pacjentów, u których zdiagnozowano niepłodność absolutną, zaleca się unikanie dalszych niepotrzebnych wydatków na leczenie.Należy podkreślić, że tylko dokładne badania naukowe mogą ostatecznie określić, czy pacjent cierpi na niepłodność względną, czy absolutną. Nigdy nie należy rezygnować z możliwości poczęcia dziecka z powodu nieodpowiednich badań lub błędnych przekonań.
Błędne przekonanie trzecie: Niepłodność jest winą kobiety
Tradycyjne przekonania często przypisują niepłodność „winie” kobiety. W rzeczywistości około 30% niepłodnych par doświadcza niepłodności spowodowanej czynnikami męskimi. Światowa Organizacja Zdrowia klasyfikuje obecnie niepłodność męską obok chorób sercowo-naczyniowych, nowotworów i depresji jako jedną z czterech głównych dolegliwości ludzkości.
Dlatego naukowe podejście do niepłodności wymaga postrzegania obojga partnerów jako podstawowej jednostki reprodukcyjnej. Gdy para doświadcza długotrwałej niepłodności po ślubie, lekarze muszą traktować ją jako jednolitą jednostkę reprodukcyjną, a nie izolować jednego z partnerów. Oznacza to, że diagnoza i leczenie niepłodności powinny obejmować jednocześnie oboje partnerów, co daje znacznie lepsze wyniki niż oddzielne badania i leczenie.
Błędne przekonanie czwarte: pochopna decyzja o „sztucznym zapłodnieniu” lub „zapłodnieniu in vitro”
Eksperci podkreślają, że pacjenci cierpiący na niepłodność powinni w miarę możliwości unikać technik wspomaganego rozrodu (takich jak IVF) i starać się o poczęcie w sposób naturalny. Na przykład przypadki związane wyłącznie ze słabą owulacją często można leczyć za pomocą leków wywołujących owulację.
Wraz z rozwojem instytucji oferujących technologie wspomaganego rozrodu pojawiły się pewne problemy. Sztuczne zapłodnienie charakteryzuje się około 80-procentowym wskaźnikiem powodzenia, a wskaźnik implantacji zarodków po transferze wynosi od 20 do 30 procent. Niektóre kliniki zwiększają wskaźnik powodzenia IVF poprzez transfer wielu zarodków do macicy, co prowadzi do ciąż mnogich. Takie ciąże wiążą się z podwyższonym ryzykiem powikłań podczas rozwoju płodu.
Błędne przekonanie nr 5: Ślepe przyjmowanie suplementów na płodność
Wiele kobiet kupuje różne suplementy diety w nadziei na zwiększenie płodności. Jednak nadmierne spożycie takich suplementów może zaburzyć równowagę hormonalną organizmu, prowadząc do takich objawów, jak otyłość i nieregularne miesiączki. Może to wpływać na układ hormonalny, powodując zaburzenia czynności jajników, zaburzenia owulacji, a ostatecznie bezpłodność. Dlatego kobiety powinny utrzymywać zbilansowaną dietę w codziennym życiu i unikać bezkrytycznego stosowania suplementów.
Ponadto badania medyczne wskazują, że niewystarczająca aktywność fizyczna przed ciążą utrudnia prawidłową regulację hormonów żeńskich. Kobiety, które stają się otyłe z powodu braku ruchu, są bardzo podatne na cukrzycę ciążową. Podobnie, jeśli mąż nie uprawia odpowiedniej aktywności fizycznej, może to niekorzystnie wpłynąć na jakość nasienia. Dlatego też, aby zapewnić zdrowe ciało do poczęcia następnego pokolenia, oboje partnerzy powinni celowo uprawiać określone formy aktywności fizycznej, takie jak jogging lub pływanie.