„Młodość nie zna smaku smutku, a jednak wymusza wersy żalu”.
Wiele osób lekceważy depresję jako bezsensowną kaprys lub przesadną wrażliwość, tworząc terminy takie jak „cyberdepresja” i „melancholia podążająca za trendami”, aby wyśmiewać tych, którzy mówią prawdę.
Jeśli podzielasz ten pogląd, świadczy to o fundamentalnym niezrozumieniu tego, czym naprawdę jest depresja.
I. Kiedy pojawia się depresja, niektórzy znajdują zbawienie, a inni toną
01 Ciężka depresja chłopaka znajduje zbawienie
W marcu zeszłego roku u mojego chłopaka zdiagnozowano ciężką depresję. Początkowo byłam całkowicie zaskoczona, ponieważ w moich oczach zawsze był wyjątkowo optymistyczną osobą – wiecznie wesołą, rzadko okazującą negatywne emocje.
Tej samej nocy rozmawialiśmy przez wiele godzin, próbując zrozumieć jego myśli i namawiając go do podjęcia leczenia. Po diagnozie jego nastrój znacznie się pogorszył. Zamknął się w domu, prawie nie jadł i wyraźnie schudł. Rzuciłam pracę, aby być z nim codziennie, obawiając się, że może mieć myśli samobójcze.
Później, dzięki rekomendacji przyjaciela, zabrałam go do lekarza i uzyskałam leki. Po prawie pół roku stan mojego chłopaka znacznie się poprawił. Regularnie przyjmował leki i chętniej wyrażał swoje myśli.
02 Dopiero po samobójstwie mojej przyjaciółki zdałam sobie sprawę, jak mało się o nią troszczyłam.
„Odebrała sobie życie”. W chwili, gdy jej matka odpowiedziała, nie mogłam powstrzymać łez.
Tej nocy nie mogłam zasnąć, przewracając się z boku na bok. W mojej głowie pojawiały się obrazy jej twarzy, kiedy po raz pierwszy wydawała się „nieobecna”. Uśmiechnęła się i zapytała mnie: „Czy myślisz, że mam depresję?”. Odparłam: „Jaką depresję? Po prostu jesteś zbyt wrażliwa”.
Później dowiedziałam się, że rzeczywiście zdiagnozowano u niej depresję i po rezygnacji z pracy wzięła długi urlop. Zakładałam, że czas wszystko uleczy, a ponieważ byłam wtedy szczególnie zajęta, nie kontaktowałam się z nią zbyt często. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że ostatecznie zdecyduje się opuścić ten świat.
Czy jako jej bliska przyjaciółka mogłam zmienić bieg wydarzeń, pocieszając ją i będąc przy niej? Ta myśl nie daje mi spokoju i czuję głęboki smutek.
II. Depresja: często pomijana
Depresja to nie tylko nadwrażliwość, ale prawdziwa choroba, która dotyka niezliczoną liczbę nastolatków i dorosłych.Chiński raport dotyczący rozwoju zdrowia psychicznego (2019–2020) wskazuje, że w 2020 r. wskaźnik wykrywalności depresji wśród chińskich nastolatków wyniósł 24,6%, co oznacza, że co piąte dziecko wykazywało objawy depresji. Sytuacja wśród dorosłych jest równie niepokojąca: chińskie badanie zdrowia psychicznego ujawnia, że wskaźnik występowania zaburzeń depresyjnych wśród dorosłych wynosi 6,8%.
Dlaczego więc rzadko słyszymy o depresji wśród osób z naszego otoczenia, mimo jej rosnącej częstości występowania?
Wynika to częściowo z tego, że pacjenci nie są świadomi, że cierpią na depresję, nie rozpoznając jej jako choroby; inni ukrywają swój stan, obawiając się dyskryminacji lub wyśmiewania.
Jak więc rozpoznać objawy depresji u siebie lub przyjaciela?Jeśli często wypowiadasz trzy poniższe zdania, bądź czujny – depresja może się nasilać. „Jestem całkowicie bezużyteczny. To wszystko moja wina”. Postrzeganie siebie przez pryzmat negatywnych emocji, ciągłe samokrytykowanie, przekonanie o własnej bezwartościowości, rosnąca niepewność i wycofanie. Niewielkie niepowodzenia łatwo wywołują poczucie porażki, prowadząc do myślenia w kategoriach bez wyjścia, z którego trudno się wyrwać.„Nic mnie już nie interesuje”. Całkowity brak entuzjazmu do czegokolwiek. Nawet podczas bezczynności umysł pracuje na pełnych obrotach, przepełniony myślami, poczuciem winy i wyrzutami sumienia. Te złożone emocje przeplatają się, wyczerpując energię fizyczną i psychiczną, pozostawiając osobę w stanie ciągłej bezsilności, pomimo jej intencji.„Nagła potrzeba płaczu”
Łatwo się denerwuję, płaczę przy najmniejszym sprowokowaniu, czuję głębokie wyczerpanie fizyczne i psychiczne. Mogę odczuwać brak motywacji, a nawet mieć myśli samobójcze, takie jak „Życie jest tak wyczerpujące, że równie dobrze mogę umrzeć”. Jeśli negatywne myśli nie zostaną szybko rozwiązane, mogą łatwo doprowadzić do ekstremalnych działań.
III. Szczerze mówiąc, powinieneś szukać pomocy
Według niekompletnych statystyk, każdego roku ponad milion osób na całym świecie umiera z powodu depresji.W rzeczywistości depresja nie jest chorobą nieuleczalną. Dzięki szybkiej interwencji i proaktywnemu leczeniu istnieje duże prawdopodobieństwo wyzdrowienia.
Dlaczego więc tak wiele osób cierpiących na tę chorobę nie chce szukać pomocy? Jak wspomniano wcześniej, mogą nie być świadomi swojego stanu, niechętnie o nim mówią lub nawet uważają leczenie szpitalne za bezcelowe.
Depresja jest chorobą uleczalną. Osoby cierpiące na tę chorobę powinny pamiętać, że choć świat może wydawać się obojętny, lekarze mogą zaoferować im prawdziwą pomoc.
Po rozpoznaniu objawów depresji należy niezwłocznie zgłosić się do akredytowanej placówki służby zdrowia. Po postawieniu diagnozy można zastosować różne metody leczenia, w tym leki, terapię fizyczną i interwencje psychologiczne, aby wyjść z głębokiej depresji.
· Farmakoterapia
Polega ona na przyjmowaniu leków przeciwdepresyjnych, które nie uzależniają, łagodzą objawy depresji i charakteryzują się stosunkowo wysokim profilem bezpieczeństwa. Dostępne opcje obejmują trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny (SNRI), wenlafaksynę i bupropion.
· Fizjoterapia
Fizjoterapia może szybko opanować objawy depresji, wspomóc powrót funkcji poznawczych i złagodzić cierpienie. Przykładem może być powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna.
Jeśli znasz kogoś cierpiącego na depresję, nie lekceważ jego stanu i nie traktuj go jako oznaki „słabości”. Zamiast tego zachęć tę osobę do podjęcia aktywnego leczenia w celu złagodzenia objawów depresji, zmniejszenia cierpienia fizycznego i psychicznego oraz jak najszybszego powrotu do lepszego, szczęśliwszego życia.