Yüksek Maaşlı Beyaz Yakalı Çalışanlar Aslında Sadece
Encyclopedic
PRE
NEXT
Pekin, Şanghay, Shenzhen ve Guangzhou'da çeşitli sektörlerde çalışan 1.380 beyaz yakalı çalışanı kapsayan bir ankette, aylık geliri 3.000 ile 8.000 yuan arasında olanların yaklaşık üçte birinin, normdan belirgin şekilde farklı kişilik ve davranış kalıpları sergilediği ortaya çıktı. Bazıları çevreleriyle uyumsuz görünüyor ve bu da onlara "işyerinde tuhaf tipler" etiketi takılmasına neden oluyor.Aylık maaşı 8.000 yuan'ı aşan yüksek gelirli beyaz yakalı çalışanlar arasında, bu tür "anormal" bireylerin oranı %80'in üzerindedir.
İşyeri uzmanları, bu "anormal" olarak adlandırılan kişilerin aslında "mesleklerinde öncü" olduklarını ve daha fazla anlayış ve saygıyı hak ettiklerini savunuyor.
Olağanüstü yetenekleri onları "alışılmadık" kılıyor ve "anormal" etiketini haksız kılıyor.
Kıdemli psikolojik danışman Chen Yang, "anormal"ın bu grup için haksız ve uygunsuz bir tanım olduğunu savunuyor."Anormal" aslında biyolojik faktörlerin neden olduğu ciddi bir zihinsel bozukluğu ifade eder ve psikolojide "vücut fonksiyonlarının bozulmasından kaynaklanan ve normdan belirgin şekilde sapma gösteren davranışlara yol açan psikolojik anormallikler" olarak tanımlanır.
Chen Yang, bu işyeri elitlerinin, toplumun çelişkili talepleri nedeniyle topluca "sapık" olarak etiketlendiğini savunuyor: hem onların olağanüstü olmalarını istiyor, hem de buna karşı hoşgörülü davranmıyor.
Aşırı rekabet ve maddi başarıyı savunan bir çağda yaşıyoruz. Bireyler, bu tür toplumsal baskılara karşı temelde güçsüzdür. Sonuç olarak, bazıları "Değiştiremezsek, yönlendirelim" tutumunu benimsiyor.Onlar, sözde "işkolikler" haline gelirler ve diğerlerini de kendileriyle birlikte koşmaya zorlarlar, "başarı"ya daha az hevesli olanları ise acı içinde bırakırlar. Bireysel duyguları giderek daha fazla göz ardı ederler, iş performansıyla ilgisi olmayan hem kendi hem de başkalarının duygularını hor görürler.
Çoğu insan, "ana akım" görüşlere uyanları kendi türleri olarak sınıflandırır, diğerlerini "dışarıdakiler" olarak etiketler, hatta "ucube" veya "anormal" olarak damgalar. Bu "işkoliklerin" davranışları çoğu zaman birçok kişi için dayanılmazdır ve öfke ve hayal kırıklığından doğan "anormal" suçlamalarına yol açan rahatsızlığa neden olur.
Ancak bir organizasyon içinde performans ve karlılık her zaman önceliklidir. "İşyerindeki ucubeler"den şikayet edenler, genellikle kar elde etmek için birer araç olarak görülmelerinden ve buna karşılık uygun maddi ödülleri alamamalarından dolayı kızgındırlar. "Olağanüstü" olmak, onlara "anormal" etiketi kazandırır – bu da son derece haksız bir damgalamadır."İşkolikler", hedonistik ahlak anlayışına karşı çıkarlar, entelektüel tatmini ve öncü ruhu önceliklendirirler. Bazıları bu grubu, materyalist çağın "ye, iç ve eğlen" felsefesinden sapan, anormal kişiler olarak görür. Chen Yang, genellikle bireylerin maddi açıdan güvende olduklarında bu kadar acımasızca çalışmayı bırakıp hayatın tadını çıkarmak için geri çekileceklerini varsaydığımızı, ancak bunun gerçekçi olmaktan çok idealist bir "ana akım görüş" olduğunu belirtir.
Maddi arzuların müthiş cazibesi, sürekli bir kıtlık hissi yaratarak bireyleri sonsuz bir arayış ve tatminsiz özlem döngüsüne hapseder. Temel maddi ihtiyaçları karşılayan yüksek öğrenim, genellikle kişinin manevi arayışlara olan ilgisini artırır. "İşkolik" olarak nitelendirilenler, işin getirdiği sürekli başarı hissini gerçekten zevkle yaşarlar ve "risk – kontrol – fetih" döngüsünü, tanınırlık kazanma ve kişisel değeri fark etme süreci olarak görürler.
Başka bir açıdan bakıldığında, Çin'in sürdürülebilir ve dikkat çekici ekonomik büyümesi, büyük ölçüde bu "takıntılı" profesyonel öncülerin çabalarına borçludur. Bunların bazıları, mal akışına uyum sağlayarak, yavaş yavaş rasyonellik ve mantık, eylem ve sonuçlara öncelik vermiş ve kendilerini tamamen kariyerlerine adamışlardır. İlerlemekle kalmayıp, başkalarını da takip etmeye teşvik etmişler ve bu süreçte kaçınılmaz olarak bazı geleneksel konforlardan vazgeçmişlerdir.Bu onların "anormalliği" değil, zamanın kaçınılmaz bir gerekliliğidir.
Maddi çağın ön saflarında yer alırken, maddi tüketim dalgasını değil, öncü bir girişimcilik ruhunu yönlendirdikleri söylenebilir. Bu grubun çoğu, yüksek operasyonel verimliliği koruyarak, meslektaşlarının geçim kaynaklarını güvence altına alarak ve sürekli yeni istihdam fırsatları yaratarak, işletmelerin temelini oluşturmaktadır.Bu nedenle, saygı ve hayranlığı hak ediyorlar. "Ana akım" olmayan yaşam tarzları nedeniyle boş zamanlarına çok az zaman ayırabildikleri için bu grubu "anormal" olarak kınamak, aşırı bir kişisel saldırıdır. "İşkolikler" kınama değil saygı hak eder: Toplumun anlayış ve hoşgörüye ihtiyacı var Birçok kişi için "işkolik" yaşam tarzı kabul edilmesi zor bir kavram olmaya devam ediyor.Chen Yang, bireyler için böyle bir yaşamın mutluluk olarak nitelendirilemeyeceğini belirtir. Hatta maddi zevkler ve aile uyumu gibi birçok "ana akım" kavramın feda edilmesini gerektirebilir. Belki bu, daha fazla yanlış anlaşılma ve hoşnutsuzluğa yol açar, ancak bu bireyler nihayetinde kuruluşları içinde gerçek bir takdir ve saygı kazanırlar. Zorlu çabaları, ailelerine büyük fayda sağlayan önemli maddi ödüllerle sonuçlanır.
Kuruluşlar içinde "iyi bir insan olmak" önemli olmakla birlikte, bunun temeli "işini iyi yapmak" olmalıdır. Eğer kişi "işini yapmak"tan kaçınır ve bunun yerine sadece "iyi bir insan olmak"a odaklanırsa, sonuç kaçınılmaz olarak "dar görüşlü bireylerden" oluşan bir grup olacaktır.
Chen Yang, bu "öncülerin" yaşam tarzının hayranlık uyandırıcı olduğunu, ancak mutlaka taklit edilmesi gereken bir yaşam tarzı olmadığını belirtir. Onlar saygı duyulan, ancak mesafeli bir grup insandır; iyi maaş almalarına ve toplumsal iş bölümünde hayati roller oynamalarına rağmen, yalnız bir yaşam sürerler ve halkın anlayışını kazanmak için mücadele ederler.
Bu mesleki öncüler, aslında sadece patronlarının takdir ve terfilerini değil, meslektaşlarının hoşgörüsünü ve anlayışını da arzulamaktadır. Ancak günümüzün sosyal iklimi, "anormal" ve "deli" gibi terimlere aşırı düşkün görünmekte ve "ana akım" olmayan tüm yaşam felsefelerini kolayca sapkın olarak etiketlemektedir. Ancak bu zihniyet, Çin'in şu anki "ekonomik gelişme" dönemiyle uyumlu değildir.
Tarihsel olarak, gerçek öncüler her zaman kişisel ve hatta ailevi çıkarlarını feda etmişlerdir – bu, çoğu kişi için taklit edilmesi çok zor bir başarıdır. Ancak, bu kadar yüksek hedeflere ulaşmaya çalışmadan önce, en azından iyi niyetli hoşgörü ve samimi hayranlık geliştirmeliyiz.
PRE
NEXT