1. Oxaalzuur kan worden gebruikt voor het verwijderen van roest. Wees echter voorzichtig bij het gebruik, aangezien oxaalzuur sterk corrosief is voor roestvrij staal. Oxaalzuur in hoge concentraties kan ook gemakkelijk de huid aantasten. Bovendien zijn de resulterende oxalaatzouten zeer goed oplosbaar, maar ook enigszins giftig. Vermijd bij het hanteren inslikken of consumptie. Bij contact met de huid onmiddellijk met water spoelen. 2. Chemische eigenschappen van oxaalzuur.Oxaalzuur begint te sublimeren bij 100 °C, sublimeert snel bij 125 °C en sublimeert uitgebreid bij 157 °C, waarna ontleding begint. Het reageert met alkaliën en ondergaat verestering, acylhalogenering en amidatiereacties. Er vinden ook reductiereacties plaats, waarbij bij verhitting decarboxylatie optreedt. Watervrij oxaalzuur vertoont hygroscopische eigenschappen. Het vormt in water oplosbare complexen met talrijke metalen.
3. In industriële en huishoudelijke toepassingen dient oxaalzuur als oplosmiddel voor de productie van antibiotica en farmaceutische producten zoals borneol, voor de raffinage van zeldzame metalen, als kleurstofreducerend middel en als looimiddel.
4. Binnen de chemische industrie wordt het gebruikt voor de productie van pentaerythritol, kobaltoxalaat, nikkeloxalaat, basisch groen pigment, reagentia voor staal- en bodemanalyse en chemische reagentia.Het dient als kleurontwikkelingsversneller in snelle kleurstoffen en als bleekmiddel voor stro- en tarwestroproducten (vanwege zijn reducerende eigenschappen).
5. Oxaalzuur kent tal van toepassingen in andere industrieën. Binnen de organische synthese wordt het voornamelijk gebruikt voor de productie van chemische producten zoals hydrochinon, pentaerythritol, kobaltoxalaat, nikkeloxalaat en galluszuur.In de kunststofindustrie wordt het gebruikt bij de productie van polyvinylchloride, aminoplasten, ureumformaldehydeplasten en lakvlokken. Binnen de kleurstofindustrie wordt het gebruikt voor de productie van basisch groen en andere verbindingen. In de druk- en verfindustrie kan het azijnzuur vervangen als kleurontwikkelingsmiddel en bleekmiddel voor pigmentkleurstoffen. In de farmaceutische industrie wordt het gebruikt voor de productie van chloortetracycline, oxytetracycline, tetracycline, streptomycine en efedrine.
De dodelijkheid van oxaalzuur ligt in het vermogen om het calciumionengehalte in het menselijk bloed tot kritieke drempels te verlagen. Het is algemeen bekend dat calcium een onmisbare rol speelt bij het handhaven van een stabiele zuurgraad en viscositeit van het bloed, terwijl het ook cruciaal is voor het fosfaattransport en de bloedstolling in het lichaam. Als er oxaalzuurvergiftiging optreedt, is de vraag hoe de effecten ervan kunnen worden tegengegaan waarschijnlijk van belang!Vanuit het oogpunt van chemisch evenwicht is het essentieel om het calciumgehalte in het bloed snel aan te vullen. Calciumgluconaat, ooit een prominente rol spelend in televisiereclames, dient als een gericht tegengif. Zelfs wanneer het oxalaatgehalte niet onmiddellijk levensbedreigend is, blijft de invloed ervan op calciumionen aanzienlijk. Oxalaat kan onoplosbare calciumoxalaatkristallen vormen, die zich kunnen ophopen als stenen in organen zoals de blaas en de nieren, wat aanzienlijk leed veroorzaakt.Hoewel we over het algemeen overmatige consumptie van dergelijke voedingsmiddelen kunnen vermijden, is het onmogelijk om oxaalzuur volledig uit het lichaam te verwijderen, omdat het via andere kanalen kan worden verkregen. Zo pleitte de beroemde chemicus Linus Pauling voor het innemen van hoge doses vitamine C om verkoudheid te voorkomen, en tijdens de SARS-epidemie adviseerden gezondheidsdeskundigen vitamine C om de immuniteit te versterken. Een teveel leidt echter tot het tegenovergestelde effect: ons lichaam kan overtollige vitamine C niet opslaan, waardoor deze kan worden omgezet in oxaalzuur.Bijgevolg kan een overmatige inname van vitamine C diarree veroorzaken en mogelijk leiden tot nierstenen. Dit risico neemt aanzienlijk toe als de dagelijkse waterconsumptie onvoldoende is.