„Zawsze wahałem się, czy o tym wspomnieć, ale dzisiaj muszę to powiedzieć. Szczerze mówiąc, Jacky, biorąc pod uwagę twoje umiejętności i doświadczenie, już dawno powinieneś zostać awansowany na stanowisko dyrektora, a nawet wiceprezesa. Dlaczego więc nigdy nie doszło do tego awansu? Prawdę mówiąc, głównym problemem jest twoje niezrozumienie „polityki biurowej”.Ta wymiana zdań miała miejsce podczas pożegnalnego spotkania. Mówcą był Eason, który wkrótce miał zostać przeniesiony do Malezji na stanowisko zastępcy dyrektora generalnego, a adresatem tej rady był Jacky. Jacky, kierownik techniczny w międzynarodowej korporacji, pracował w firmie od piętnastu lat. Cechowała go uczciwość, sumiennie podchodził do swoich obowiązków i był powszechnie uznawany za jednego z czołowych ekspertów technicznych firmy.Jednak koledzy, którzy dołączyli do firmy mniej więcej w tym samym czasie co Jacky, awansowali już na kluczowe stanowiska kierownicze. Weźmy na przykład Easona – niegdyś najbliższego towarzysza Jacky'ego podczas „nadgodzin” – obecnie wiceprezesa działu biznesowego, który ma szansę na awans za granicą. W związku z tym, zbliżając się do czterdziestki, Jacky czuł się nie tylko zdezorientowany, ale i całkowicie zniechęcony. Gdyby nie kryzys finansowy, już dawno rozważałby odejście.
Kultura miejsca pracy: opanowanie sztuki awansu i wycofania się w obliczu konkurencji
Mała ankieta przeprowadzona wśród znajomych ujawniła wspólny wzorzec: najbliższymi przyjaciółmi większości osób są zazwyczaj byli koledzy ze studiów lub szkoły średniej, a nawet znajomi z internetu, których nigdy nie spotkali osobiście. Bardzo niewiele osób, zwłaszcza tych, które dopiero weszły na rynek pracy, utrzymuje wyjątkowo bliskie relacje z kolegami, z którymi pracują na co dzień.Powód jest prosty: w pierwszym przypadku nie ma konfliktu interesów, potencjalnych nieporozumień ani rywalizacji, natomiast w drugim nieuchronnie dochodzi do zderzenia interesów.
Miejsce pracy jest pełne uroku prestiżu społecznego i błyskawicznej kariery, ale za tym kryją się zdradliwe wody polityki międzyludzkiej, wyczerpująca wspinaczka po szczeblach kariery i pułapki zaciekłej konkurencji.W biurze, jako zespole złożonym z poszczególnych osób, każdy stawia na pierwszym miejscu swoje interesy i sprawy. Bez opanowania koordynacji interpersonalnej i poruszania się po „biurowej grze politycznej” ryzykuje się skończyć jak Jacky: posiadając ogromne umiejętności zawodowe, ale nie potrafiąc chronić siebie, dostosować się do środowiska ani zrozumieć harmonijnego współistnienia. Takie osoby walczą o przetrwanie, wyróżnienie się lub osiągnięcie zasłużonego awansu w biurowej polityce.
Dlatego poruszanie się po biurze wymaga opanowania jego „polityki” i precyzyjnej oceny sytuacji, kiedy należy iść do przodu, a kiedy się wycofać. Tylko wtedy można wyjść zwycięsko z rywalizacji (walki) i zapewnić sobie stabilną pozycję.
Zasada 1: Opanuj sztukę samoobrony
„Nie życz innym krzywdy, ale bądź zawsze czujny na krzywdę”. Należy uznać, że to starożytne powiedzenie zawiera znaczną praktyczną mądrość w kontekście rywalizacji korporacyjnej. Wiele osób, zwłaszcza mężczyźni tacy jak Jacky, posiadający silne wykształcenie akademickie i techniczne, wchodzi do organizacji wierząc, że pełne poświęcenie się pracy nieuchronnie doprowadzi do szybkiego awansu.Jest to głęboko błędne przekonanie. Osoby takie często nie potrafią się chronić, ujawniając liczne słabości i wady podczas niestrudzonej pracy. To właśnie te pozornie drobne kwestie sprawiają, że stają się one celem krytyki i intryg. Należy pamiętać, że w biurze ocenia się nie tylko wyniki pracy, ale także wiele innych aspektów. W rezultacie, pomimo dobrych wyników, osoby te często otrzymują mniej uznania, niż na to zasługują. Dlatego oprócz ciężkiej pracy należy zrozumieć znaczenie samoobrony.Konfucjusz powiedział kiedyś: „Działaj szybko, ale mów ostrożnie”. Ma to głębokie znaczenie praktyczne w miejscu pracy. Dopóki nie awansujesz na stanowisko kierownicze, wskazane jest zachowywanie niskiego profilu i skupianie się na swoich obowiązkach. Zasada działania 2: Opanuj sztukę obserwacji Sherlock Holmes powiedział kiedyś: „Ty widzisz, ale ja obserwuję”.Aby pozostać nietkniętym w polityce biurowej, należy dostrzegać potrzeby osób, które mają wpływ na przebieg kariery zawodowej. Wymaga to rozwijania umiejętności obserwacyjnych, słuchania i analizowania, charakterystycznych dla felietonisty plotkarskiego. Osobami wpływowymi mogą być przełożeni, kierownicy działów, dyrektorzy, a nawet dyrektor generalny. Codzienne interakcje i wymiana informacji z nimi dostarczają bogactwa przydatnych informacji. Następnie należy przeanalizować zjawiska powierzchniowe, identyfikując korzystne spostrzeżenia, które pomogą w precyzyjnym pozycjonowaniu się.Dlatego opanowanie sztuki plotkowania w biurze i stanie się biegłym „felietonistą plotkarskim” w miejscu pracy jest kluczem do pozostania niepokonanym.
Zasada 3: Naucz się elastyczności i taktu w rozwiązywaniu problemów
W biurze sztywne dążenie do tak zwanej sprawiedliwości i zasad często przynosi słabe wyniki i często sprawia, że stajesz się niepopularny.W obliczu wyzwań związanych z „polityką biurową” nie ma potrzeby dążenia do absolutnej sprawiedliwości i zasad. Zamiast tego należy znaleźć elastyczne podejście i metodę pracy akceptowalną dla wszystkich, precyzyjnie i z łatwością radząc sobie z sytuacjami i kontrolując je. Chociaż awans i podwyżki wymagają ciężkiej pracy, a prawdziwe umiejętności są rzeczywiście kluczowym czynnikiem, przetrwanie w biurze wymaga zdolności adaptacyjnych i umiejętności poruszania się w otoczeniu. Bez tych cech nawet najbardziej zdolna i pracowita osoba pozostanie w stagnacji i będzie miała trudności z awansem.