Kobiety, które wyleczyły się z pierwotnego ostrego zapalenia nerek, powinny dla większego bezpieczeństwa odczekać trzy lata po ustąpieniu objawów klinicznych przed podjęciem próby zajścia w ciążę.
Ciążę należy przerwać u pacjentek z przewlekłym zapaleniem kłębuszków nerkowych, u których występuje nadciśnienie lub łagodna azotemia.
Kobiety z zespołem nerczycowym mogą zajść w ciążę, jeśli nie mają nadciśnienia i mają prawidłową czynność nerek. Jednak znaczny spadek stężenia albuminy w czasie ciąży może prowadzić do ograniczenia wzrostu płodu lub przedwczesnego porodu. Ponadto ciąża zwiększa ryzyko zakrzepicy, potencjalnie powodując uszkodzenia innych narządów.
Pacjentki z toczniowym zapaleniem nerek mogą zajść w ciążę dopiero po osiągnięciu całkowitej remisji, normalnej czynności nerek, ujemnych wynikach badań serologicznych przez ponad rok, odstawieniu leków cytotoksycznych na mniej niż sześć miesięcy oraz za zgodą specjalisty nefrologa. Aby zapobiec nawrotom tocznia, konieczne jest ścisłe monitorowanie przez cały okres ciąży i przez dwa miesiące po porodzie.Niewydolność nerek wynikająca z chorób ogólnoustrojowych zazwyczaj nie pogarsza się w czasie ciąży. Jednak często występuje nadciśnienie i stan przedrzucawkowy, a ryzyko śmiertelności płodu wzrasta.
Kobiety w ciąży z chorobą nerek, zwłaszcza te z podwyższonym ciśnieniem krwi lub umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek, powinny bezwzględnie unikać ciąży.
Kobiety z chorobą nerek rozważające ciążę powinny skonsultować się z nefrologiem w sprawie jej wskazania. Po zajściu w ciążę niezbędne są regularne badania kontrolne. Od 32 tygodnia ciąży wymagane są cotygodniowe wizyty w szpitalu, głównie w celu monitorowania analizy moczu, ciśnienia krwi, czynności nerek i stanu płodu. W przypadku wystąpienia nadciśnienia zaleca się leżenie w łóżku, a w przypadku pogorszenia czynności nerek może być konieczne przerwanie ciąży.