Poronienie jest niewątpliwie tragedią dla nienarodzonego dziecka, ale stanowi również głęboki cios fizyczny i emocjonalny dla przyszłej matki. Jednak ślepe próby utrzymania ciąży są niewskazane; należy podjąć racjonalną decyzję.Z medycznego punktu widzenia przerwanie ciąży przed 28 tygodniem ciąży, gdy masa płodu wynosi poniżej 1000 gramów, określa się mianem poronienia. W zależności od postępu i nasilenia objawów, poronienie samoistne dzieli się na poronienie zagrożone, poronienie nieuniknione, poronienie niekompletne, poronienie kompletne lub poronienie zatrzymane.
Co zrobić w przypadku wystąpienia objawów poronienia (Sieć Zdrowia Publicznego)
Zagrożenie poronieniem objawia się niewielkim krwawieniem z pochwy po braku miesiączki, często ciemnoczerwonym lub zabarwionym krwią wydzieliną, bez wydalenia tkanki ciążowej. W ciągu kilku godzin lub dni po krwawieniu może wystąpić łagodny ból w dolnej części brzucha lub dyskomfort w okolicy krzyżowej. Jeśli objawy ustępują po odpoczynku i leczeniu, ciąża może być kontynuowana; nasilenie objawów może wskazywać na postęp nieuniknionego poronienia.Nieuniknione poronienie występuje, gdy zagrożenie poronieniem przechodzi w nasilone krwawienie z pochwy, nasilony ból brzucha lub pęknięcie błon płodowych. Na tym etapie poronienia nie da się uniknąć, stąd jego alternatywna nazwa. Konieczna jest natychmiastowa interwencja szpitalna w celu usunięcia pozostałości tkanki. Długotrwałe zatrzymanie fragmentów łożyska może prowadzić do powstania polipów łożyskowych, powodujących nawracające krwawienia, anemię, wtórne infekcje lub cięższe niekompletne poronienie.Poronienie niekompletne objawia się uporczywym silnym krwawieniem, które w ciężkich przypadkach może spowodować wstrząs i jest bardzo niebezpieczne. W takiej sytuacji konieczna jest natychmiastowa pomoc szpitalna. Innym skutkiem zagrożenia poronieniem jest poronienie całkowite, w którym cała tkanka ciążowa zostaje wydalona, a krwawienie stopniowo ustaje. Jeśli nie dochodzi do infekcji, nie jest konieczne żadne specjalne leczenie. Niektóre przyszłe matki uważają, że leki podtrzymujące ciążę mogą zapobiec zagrożeniu poronieniem. Jednak takie leki nie zapobiegają poronieniu we wszystkich przypadkach zagrożenia poronieniem.Kwestia stosowania leków w celu utrzymania ciąży musi być rozpatrywana indywidualnie dla każdego przypadku. Poronienie może być spowodowane wieloma czynnikami. Jednym z nich są wrodzone wady zapłodnionej komórki jajowej, w wyniku których zarodek nie rozwija się lub rozwija się nieprawidłowo. Nieprawidłowości chromosomowe, problemy z łożyskiem lub wady rozwojowe płodu mogą prowadzić do poronienia w ciągu pierwszych trzech miesięcy ciąży.Inną przyczyną są schorzenia samej przyszłej matki, takie jak mięśniaki macicy, niedorozwój macicy, ciężka anemia, choroby układu krążenia, nadciśnienie nerkowe, opryszczka lub różyczka, które mogą prowadzić do poronienia. Dlatego też, gdy pojawią się oznaki poronienia, przyszła matka powinna natychmiast zgłosić się do szpitala i postępować zgodnie z zaleceniami lekarza, aby podjąć decyzję o kontynuowaniu ciąży lub jej przerwaniu.Ogólnie rzecz biorąc, jeśli badania wykażą nieprawidłowości płodu, a lekarz zaleci łyżeczkowanie, nie należy zwlekać, aby zapobiec nadmiernej utracie krwi lub zapaleniu wewnętrznych narządów rozrodczych, które mogłyby wpłynąć na przyszłą płodność. Kobiety w ciąży powinny zrozumieć, że w takich przypadkach większość poronionych embrionów ma zazwyczaj wady wrodzone i stanowi wynik naturalnej selekcji. Ślepa próba utrzymania ciąży może spowodować większe szkody.