Samotne dusze oddają się bezczynnym rozmyślaniom, z sentymentem wspominając minione dni. W takiej samotności serce pozostaje spokojne jak ciche jezioro, na którym nawet kamyk wywołuje niezliczone fale. „Mama woła cię do domu na obiad” – zdanie to zawsze wydaje się pochodzić z tego znajomego, dziecięcego głosu.Ten głos jest jak nić, wyciągająca wszystkie te błahostki z dzieciństwa. W tych opowieściach niezmiennie występują dwie postacie: kolega z podwórka i matka. Być może od lat nie rozmawiałeś z matką o swoich przyjaciołach, zwracając się zamiast tego do nich po radę we wszystkich sprawach. Ale czy pamiętasz? Kiedy byłeś mały i pokłóciłeś się z kolegą z podwórka, często biegłeś do matki ze łzami w oczach.Żadne dziecko nie jest pozbawione przywiązania do matki, ale niektóre z nich dorastają i „poślubiają żonę i zapominają o matce”.
Przywiązanie dziecka do matki jest instynktowne i nie jest cechą charakterystyczną wyłącznie dla ludzi. Tak jak kaczęta traktują pierwszą osobę, którą widzą po wykluciu się z jaja, jako swoją matkę, tak samo dzieci instynktownie nazywają „mamą” każdego, kto je karmi.Kiedyś słyszałem, jak dziecko wychowywane przez dziadków powiedziało: „Moja babcia jest moją mamą”. Gdyby nowo narodzona małpka miała do wyboru dwie matki – jedną zimną, z drutu, z mlekiem, a drugą puszystą, z pluszu, bez mleka – którą by wybrała?Wolałaby tę matczyną – szukając „metalowej matki” tylko po to, aby się nakarmić, a resztę czasu spędzając przytulona do „puszystej matki”. W porównaniu z pożywieniem ceni sobie miękkie, ciepłe uczucie swojej matki. Jednak młoda małpka preferuje to uczucie wyłącznie ze względu na komfort, nieświadoma tego, że dotyk matki odgrywa niezastąpioną rolę w jej rozwoju.Naukowcy odkryli, że nowo narodzone białe myszy oddzielone od matek, pomimo otrzymywania wystarczającej ilości pożywienia, wody i troskliwej opieki, rozwijają się wolniej i mają słabszą odporność niż te wychowywane z matkami.
Co ciekawe, jeśli szczotka imituje matkę myszy, młode myszy nadal mogą się dobrze rozwijać.Podobnie ludzie – znacznie bardziej zaawansowani niż inne zwierzęta – nie mogą się rozwijać bez obecności matki. Dzieci pozbawione dotyku matki rosną wolniej niż ich rówieśnicy. Chociaż terminowe zrekompensowanie tej miłości może pomóc im nadrobić zaległości fizyczne szybciej niż innym, nie ma pewności, czy problemy związane z rozwojem psychicznym mogą zostać w pełni rozwiązane.
Nie wszystkie matki są takie same, podobnie jak nie wszystkie relacje między matką a dzieckiem. Matki, które wykazują większą troskę i odpowiednio zaspokajają potrzeby swoich dzieci, zapewniają im większe poczucie bezpieczeństwa. Takie dzieci niezmiennie postrzegają swoją matkę jako niezawodną przystań, z której mogą odkrywać świat. Za każdym razem witają ją z szczególną radością. Nie tylko chętnie dzielą się zabawkami z kolegami, ale rzadko mają pretensje, gdy wzywają je do domu na posiłek.
Niektóre matki nie są w stanie konsekwentnie reagować na potrzeby swoich dzieci w odpowiednim czasie. Takie dzieci, widząc matkę, reagują tak samo, jak na widok nieznajomej osoby. Niektóre nawet denerwują się lub niepokoją na widok matki, ponieważ całkowicie je zaniedbała lub zachowywała się w sposób zupełnie niegodny matki.
Matka jest pierwszą osobą, którą dziecko poznaje na tym świecie, więc relacja między matką a dzieckiem ma głęboki wpływ na przyszłe relacje dziecka z innymi, zwłaszcza z partnerami romantycznymi.Jakim światem jest ten świat w naszych oczach – bezpiecznym czy niekontrolowanym? Dla dzieci pozostawionych w rodzinnych miejscowościach, podczas gdy ich rodzice są daleko przez lata, życie nie ma pewnego portu, na którym mogłyby się oprzeć. Bawiąc się na dworze, żadna matka nie woła ich na posiłek; gdy spotka je krzywda, nie ma nikogo, kto by ich wysłuchał; gdy są najlepsi w klasie, nie ma matki, która by je pochwaliła. Można powiedzieć, że takie dzieci szybko dorastają, ale nie są szczęśliwe.Nie potrafią otworzyć się na świat, ponieważ mają trudności z okazywaniem miłości innym lub brakuje im odwagi, by to zrobić, obawiając się, że świat wymknie się im z rąk. Bez matki, która zaszczepiłaby w nich zaufanie do świata, relacje międzyludzkie nie dają im poczucia bezpieczeństwa. Chociaż matka jest zazwyczaj pierwszą osobą, do której dziecko się przywiązuje, każdy może skutecznie pełnić tę rolę, jeśli posiada miłość.Ogólnie rzecz biorąc, dzieci z rodzin niepełnych nie różnią się znacząco od tych wychowywanych przez oboje rodziców. W miarę dorastania osoby, do których są przywiązane, zmieniają się, a rolę matki coraz częściej pełnią przyjaciele i partnerzy. Jeśli nikt nie zajmie tej pozycji, nieuchronnie pojawia się samotność. Samotność nie jest już domeną żadnej konkretnej grupy; rozprzestrzenia się szybciej niż jakikolwiek wirus.Od samozwańczych „domatorów” po publiczne deklarowanie swojej samotności – jest to w zasadzie subtelna wskazówka dla innych, aby zaprosili ich gdzieś. Kiedy ta taktyka okazuje się nieskuteczna, niektórzy uciekają się do wykorzystania postaci matki jako ukrytej ekspresji. Inni kierują swoją samotność na pluszowe zabawki; starsi single kupują różne poduszki z motywami z kreskówek jako romantycznych towarzyszy, traktując je jak nieodłącznych partnerów podczas zakupów i wyjść do kina, podobnie jak prawdziwych partnerów.
Ta scena może wydawać się nieco wzruszająca, ale stanowi pewne odkrycie. Czasami oddawanie się fantazjom pozwala chwilowo uciec od presji życia, powrócić do dzieciństwa i matczynego objęcia – być może zapominając o wszystkich kłopotach. Kiedy siedzimy samotnie, stukając w zimne ekrany, często zapominamy, że ktoś cicho nas obserwuje. Tą osobą jest nasza matka.