Badania te pokazują, że rozdrażnieni rodzice wywierają głęboki wpływ na osobowość swoich dzieci. Wpływ ten jest subtelny, ale daleko idący i może kształtować dziecko przez całe życie.
Badacz zaobserwował, że dzieci wychowywane przez rozdrażnionych rodziców często wykazują następujące cechy:
1. Dziecko staje się bardzo ciche.
Niepewne, kiedy wybuchnie gniew rodziców, dzieci stają się ostrożne, obawiając się, że niewłaściwe słowo może sprowokować rodziców. W rezultacie wycofują się w milczenie w domu, zamykając się we własnym świecie. Z czasem sprzyja to rozwojowi głęboko samotnej osobowości.
2. Rozwija się u nich niepokój.
Takie dzieci mają tendencję do roztrząsania spraw, nadmiernego analizowania nawet drobnych szczegółów. To nadmierne rozmyślanie rodzi głęboki niepokój, pozostawiając je niepewnymi, jak sobie z tym poradzić.
3. Strach przed popełnieniem błędu.
Takie dzieci odczuwają intensywny strach przed popełnieniem błędów i spotkaniem się z reprymendą rodziców. W rezultacie podchodzą do zadań z nadmierną ostrożnością, tłumiąc swoją kreatywność.
4. Powściągliwość.
Świadome wpływu czynników dziedzicznych, dzieci te obawiają się odziedziczenia temperamentu ojca, a jednocześnie boją się stać się podobne do niego. Ta dwoistość skłania je do wykazywania się ekstremalną samokontrolą, co ostatecznie osłabia ich poczucie własnej wartości.
5. Niezdecydowanie w działaniu.
Dzieci wychowywane w takich rodzinach często mają do czynienia z rodzicami, którzy są bardzo autorytarni. Od najmłodszych lat decyzje są w dużej mierze podejmowane za nie, pozostawiając im niewiele okazji do kształtowania niezależnych osądów. W rezultacie, jako dorośli, mogą borykać się z niezdecydowaniem w załatwianiu spraw, brakując niezbędnej stanowczości.
6. Ciągłe dążenie do zadowolenia innych, prowadzące do wyczerpania.
W obawie przed niezadowoleniem innych lub sprowokowaniem ich gniewu, nieustannie starają się zadowolić otaczających ich ludzi. W rezultacie tłumią własne niezadowolenie, zachowując pozory uległości. Z czasem może to łatwo prowadzić do zaburzeń psychicznych.
7. Głęboki brak poczucia bezpieczeństwa.
Tacy rodzice nie zapewniają swoim dzieciom poczucia bezpieczeństwa. Ciągły strach przed krzykiem lub nawet fizyczną karą ze strony rodziców powoduje głęboki brak poczucia bezpieczeństwa u dziecka. Ten brak bezpieczeństwa może prowadzić do poczucia samotności i pustki w dorosłym życiu.
8. Niechęć do komunikowania się z innymi.
W obawie, że mówienie lub działanie nieuchronnie doprowadzi do popełnienia błędów, takie dzieci stają się małomówne i niechętne do nawiązywania kontaktów z innymi. Boją się, że jedno słowo może kogoś zdenerwować, a nawet sprowokować do ostrych słów w odpowiedzi. W rezultacie wolą ograniczać kontakty społeczne.
W obliczu intensywnego gniewu rodziców nieustannie czują się niezdolni do zrobienia czegokolwiek dobrze. Z czasem podważa to ich pewność siebie. W dorosłym życiu ten brak pewności siebie uniemożliwia im podejmowanie zadań z pełnym zaangażowaniem, co ma negatywny wpływ zarówno na ich życie zawodowe, jak i osobiste.
Trzeba przyznać, że tacy porywczy rodzice wywierają również pozytywny wpływ: wychowane przez nich dzieci stają się niezwykle spostrzegawcze, nieustannie oceniają uczucia innych, aby działać i mówić w sposób, który im się podoba.
Jak więc radzić sobie z tą skłonnością do gniewu?
1. Rodzice muszą kultywować samodyscyplinę i nauczyć się kontrolować swoje emocje.
2. Odwróć uwagę, zanim gniew się nasili – policz do dziesięciu lub zajmij się czymś innym.
3. Zwiększ spożycie witaminy B, znanej jako „witamina szczęścia”.
4. Naucz się rozładowywać stres, skupiając się na pozytywnych myślach lub podejmując takie działania, jak pikniki lub wędrówki.