Jeśli członek rodziny cierpi na depresję, inni członkowie rodziny są bardziej narażeni na rozwój tej choroby, potencjalnie z powodu czynników genetycznych zwiększających podatność. Depresja dwubiegunowa wykazuje wyższy stopień predyspozycji dziedzicznej.
Czynniki biochemiczne przyczyniające się do depresji
Dzięki obserwacjom klinicznym i analizie danych dotyczących mózgu pacjentów cierpiących na depresję współczesna nauka zidentyfikowała zaburzenia neuroendokrynologiczne w 93,2% przypadków. Na tej podstawie eksperci medyczni na całym świecie przeprowadzili szeroko zakrojone badania kliniczne, aby ostatecznie ustalić patogenezę depresji.
Czynniki osobowościowe przyczyniające się do depresji
Osoby wykazujące następujące cechy są bardziej podatne na depresję: pesymizm, niska samoocena, słaba umiejętność radzenia sobie z wydarzeniami życiowymi i nadmierne zamartwianie się. Cechy te wzmacniają wpływ czynników stresogennych, a często kształtują się one w dzieciństwie i okresie dojrzewania, kiedy to traumy psychiczne mają znaczący wpływ.Podobnie jak trudności finansowe, zakończenie związku romantycznego lub śmierć bliskiej osoby mogą wywołać melancholię. Przemiany życiowe, takie jak rozpoczęcie nowej pracy, ukończenie szkoły lub ślub, również mogą wywołać melancholię. Inne zaburzenia psychiczne przyczyniające się do depresji Zaburzenia lękowe, zaburzenia odżywiania, schizofrenia i (szczególnie) nadużywanie substancji psychoaktywnych często współwystępują z depresją.
Objawy depresji
Nadmiernie niska samoocena
Pacjenci często niepotrzebnie deprecjonują swoje umiejętności, patrząc na swoją teraźniejszość, przeszłość i przyszłość z krytycznym, negatywnym i lekceważącym nastawieniem. Znajdują błędy we wszystkim, uznając się za całkowicie bezwartościowych, a swoją przyszłość za całkowicie ponurą.Intensywne wyrzuty sumienia, poczucie winy, bezużyteczności, bezwartościowości i bezradności. W ciężkich przypadkach mogą pojawić się poczucie winy lub hipochondria.
Pesymizm i negatywne nastawienie
Wewnętrzna udręka, pesymizm i rozpacz. Postrzeganie życia jako ciężaru, niegodnego trwania, poszukiwanie ukojenia w śmierci. Mogą pojawić się silne myśli i zachowania samobójcze.
Objawy fizyczne lub biologiczne
Osoby cierpiące na depresję często wykazują objawy biologiczne, takie jak zmniejszony apetyt, utrata masy ciała, zaburzenia snu, osłabienie funkcji seksualnych i wahania nastroju w ciągu dnia. Objawy te występują często, ale nie u wszystkich.
Utrata apetytu i utrata masy ciała
Większość pacjentów doświadcza słabego apetytu i zmniejszonego spożycia pokarmów. Pyszne potrawy tracą swoją atrakcyjność; pacjenci mogą nie mieć ochoty na jedzenie lub uznawać potrawy za bezsmakowe, czemu często towarzyszy utrata masy ciała.
Zaburzenia snu
Typowym zaburzeniem snu jest wczesne budzenie się rano, występujące 2–3 godziny wcześniej niż zwykle. Po przebudzeniu pacjent nie może ponownie zasnąć i może pogrążyć się w smutnym nastroju.
Niebezpieczeństwa związane z depresją
Wpływ na zdrowie fizyczne
>Wiele osób cierpiących na depresję doświadcza nawracających lub uporczywych dolegliwości fizycznych, takich jak bóle głowy, zawroty głowy, ucisk w klatce piersiowej, duszności, ogólne osłabienie, kołatanie serca, utrata apetytu i utrata masy ciała. Gdy objawy te utrzymują się bez skutecznego rozwiązania, potęgują one cierpienie psychiczne, pogłębiając tym samym objawy depresji.
Osłabienie stabilności psychicznej
Podczas epizodów depresyjnych osoby mogą odczuwać niepokój, lęk i głęboką melancholię. Niektóre mogą nawet rozwinąć objawy halucynacyjne lub fobiczne. Ich postrzeganie staje się zniekształcone, a codzienne interakcje i wydarzenia interpretują przez pryzmat pesymizmu. Drobne problemy są nieproporcjonalnie wyolbrzymiane.Następnie angażują się w nieustanne kwestionowanie i analizowanie, co powoduje, że coraz bardziej zaplątują się we własne myśli i mają trudności z wyrwaniem się z tego stanu.
Zakłócenie funkcjonowania społecznego
Depresja nie tylko poważnie szkodzi zdrowiu fizycznemu i psychicznemu osoby cierpiącej, ale także znacząco wpływa na jakość życia osób z jej otoczenia. Osoby z ciężką depresją często doświadczają spowolnienia procesów myślowych, mówią wolniej, cichszym głosem i wypowiadają minimalną ilość słów. Ich reakcje są opóźnione, co sprawia, że interakcje międzyludzkie stają się niezwykle trudne.Z drugiej strony, głęboka depresja powoduje spowolnienie ruchowe, a nawet całkowity brak ruchu, objawiający się depresyjnym otępieniem, które niemal całkowicie pozbawia chorego zdolności do samodzielnej opieki nad sobą. Widmo śmierci Badania wskazują, że ponad połowa osób cierpiących na depresję ma myśli samobójcze. Jednak większość z nich nie jest świadoma swojego stanu, a tylko 25% rozpoznaje swoją chorobę.Wskaźnik samobójstw wśród pacjentów z kliniczną depresją wynosi 10%, a 20% z nich ostatecznie odbiera sobie życie. Chociaż wiele listów samobójczych osób cierpiących na depresję opisuje śmierć jako formę ulgi, w rzeczywistości ciężka depresja przejmuje kontrolę nad umysłem, dręcząc ducha, aż osoba cierpiąca czuje się całkowicie uwięziona i wybiera ekstremalne środki jako ucieczkę.