Odnosi się to do pionowej fałdy skórnej w wewnętrznym kąciku oka, klasyfikowanej jako łagodna, umiarkowana lub ciężka, wpływającej przede wszystkim na tworzenie się podwójnych powiek w wewnętrznym kąciku. Rozwiązaniem jest epikantoplastyka. Poziom satysfakcji z tego zabiegu jest niski, a blizny są widoczne w krótkim okresie, dlatego nie jest on odpowiedni dla wszystkich. Tylko osoby z ciężkimi fałdami epikantycznymi i dużą odległością między wewnętrznymi kącikami oczu są odpowiednimi kandydatami do epikantoplastyki.Niektóre osoby mają niski grzbiet nosa, co sprawia, że oczy wydają się szeroko rozstawione. W takich przypadkach wystarczająca może być sama plastyka nosa, eliminująca potrzebę wykonania kantoplastyki.
2. Opuchnięte oczy
Osoby z opuchniętymi oczami mają zazwyczaj grube poduszeczki tłuszczowe, tkankę mięśniową i skórę. Stworzenie podwójnych powiek w takich przypadkach jest trudne i wymaga bardzo doświadczonego chirurga. Najprostszym i najskuteczniejszym rozwiązaniem w przypadku opuchlizny spowodowanej wyłącznie tłuszczem jest usunięcie nadmiaru tłuszczu.W przypadku, gdy zarówno mięśnie, jak i skóra są grube, chirurg musi zastosować specjalistyczne techniki podczas planowania i wykonywania zabiegu. 3. Ptosis Częściowa lub całkowita utrata funkcji mięśnia podnoszącego powiekę górną powoduje trudności w pełnym otwarciu oczu, co prowadzi do ptosis. Stan ten klasyfikuje się jako łagodny, umiarkowany lub ciężki w zależności od stopnia pokrycia źrenicy przez powiekę.Osoby z ciężkim opadaniem powiek nie mogą poddać się operacji podwójnej powieki; korekta wymaga zabiegów takich jak podwieszenie płata mięśnia czołowego lub skrócenie mięśnia podnoszącego. Należy pamiętać, że w niektórych przypadkach nadmiernie luźna skóra powieki zasłania źrenicę, co nie jest opadaniem powiek. Osoby takie nie powinny poddawać się operacji korekcji opadania powiek; problem można rozwiązać za pomocą prostego zabiegu podwójnej powieki polegającego na wycięciu skóry.
4. Zwiotczenie skóry górnej powieki
Zwiotczała skóra górnej powieki może zniekształcać fałd powiekowy. Poważne zwiotczenie może utrudniać widzenie i powodować zmęczony wygląd, szczególnie widoczny w zewnętrznej jednej trzeciej części górnej powieki.Rozwiązaniem jest usunięcie nadmiaru skóry, co daje doskonałe rezultaty. Ponieważ wraz z wiekiem skóra nieuchronnie w różnym stopniu wiotczeje, operacja powiek nie powinna być zbyt konserwatywna, szczególnie w zewnętrznej jednej trzeciej części.
5. Odległość między brwiami a oczami
Z estetycznego punktu widzenia należy priorytetowo traktować ogólną harmonię urody, równoważąc kształt brwi, kształt oczu i proporcje twarzy.Mała odległość między brwiami a oczami wyklucza zbyt szerokie podwójne powieki; z kolei większa odległość pozwala na umiarkowanie szerokie, dostojne podwójne powieki, które nie wyglądają nienaturalnie. U niektórych osób w średnim wieku lub starszych znaczne opadanie brwi spowodowane wiotkością skóry twarzy w połączeniu z nadmierną wiotkością skóry górnej powieki zniekształca kształt podwójnej powieki, tworząc tak zwane „trójkątne oczy”.Korygowanie tego za pomocą operacji usunięcia skóry powiek podwójnych tylko pogorszyłoby opadanie brwi, jeszcze bardziej zmniejszając odległość między brwiami a oczami. Zakłóciłoby to również naturalny gradient pogrubienia skóry górnej powieki w kierunku do góry, sprawiając, że górna warstwa podwójnej powieki wyglądałaby na bardziej opuchniętą.Dlatego też w przypadku osób z opadającymi brwiami podstawowym podejściem powinno być skorygowanie opadania poprzez lifting brwi lub zabieg redukcji zmarszczek na czole. Przywraca to normalną odległość między brwiami a oczami, poprawiając w ten sposób problem podwójnej powieki.
6. Wypadanie tłuszczu z oczodołu lub gruczołu łzowego
Tłuszcz z oczodołu górnej powieki składa się głównie z trzech mas: przyśrodkowej, środkowej i bocznej. Nadmiar tłuszczu powoduje opuchnięte, matowe powieki; w ciężkich przypadkach boczna masa tłuszczowa wypada poniżej przegrody oczodołowej, pogłębiając wiotkość powiek.W przypadku wiotkości i opuchlizny powieki bocznej ważne jest rozróżnienie między przemieszczeniem tłuszczu a przemieszczeniem gruczołu łzowego. Interwencja chirurgiczna może polegać na odpowiednim usunięciu lub zmianie położenia tych struktur.
7. Krótka szczelina powiekowa
Ogólnie rzecz biorąc, osoby z krótką szczeliną powiekową nie są odpowiednimi kandydatami do operacji powiek. W przypadku osób z relatywnie wąskimi szczelinami nie należy tworzyć zbyt szerokiej fałdy powiekowej.Wiele osób rozważa kantoplastykę (operację wewnętrznego/zewnętrznego kącika oka) w przypadku krótkiej szczeliny powiekowej. Zabieg ten wiąże się jednak z ryzykiem cofnięcia się skóry i potencjalnym zniekształceniem oka, przez co nie jest odpowiedni dla wszystkich. Po wykonaniu kantoplastyki nie ma możliwości korekty ze względu na brak nadmiaru skóry, co sprawia, że zabieg jest nieodwracalny. Przed operacją należy dokładnie rozważyć wszystkie za i przeciw.
8. Szerokość płytki tarsalnej
Płytka tarsalna górnej powieki jest stosunkowo sprężysta, a jej normalna szerokość wynosi około 10 mm, chociaż u niektórych osób może wynosić poniżej 7-8 mm. Szerokość płytki tarsalnej jest kluczowym czynnikiem branym pod uwagę przez chirurgów przed zabiegiem, ponieważ determinuje ona maksymalną możliwą szerokość podwójnej powieki. Zaprojektowana szerokość podwójnej powieki nie powinna zasadniczo przekraczać górnej krawędzi płytki tarsalnej.Wiele przypadków trudności z otwieraniem oczu po operacji wynika z przedłużenia fałdu podwójnej powieki poza górną krawędź płytki tarsalnej lub z przylegania mięśnia dźwigacza powieki górnej.
Podsumowując, operacja podwójnej powieki jest zabiegiem, w którym biorą udział różne warstwy. Każdy szczegół podczas operacji ma wpływ na jej wynik. Minimalny uraz chirurgiczny i dobrze zaplanowana technika prowadzą do skrócenia okresu rekonwalescencji. Można to trafnie opisać jako „sukces zależy od szczegółów”.