Według Yangcheng Evening News, niedawno w Pekinie odbyła się impreza promocyjna filmu science fiction Passengers, podczas której niespodziewanie pojawili się główni bohaterowie filmu, Jennifer Lawrence i Chris Pratt.Podczas konferencji prasowej zaprezentowano kluczowy element scenografii filmu – „kapsułę hibernacyjną”. Lawrence wyjaśniła, że jej bohaterka podróżuje międzygwiezdnymi odległościami z prędkością światła, pozostając w stanie hibernacji w kapsule przez 120 lat. Przyznała jednak, że rekwizyt ten wywoływał u niej znaczny niepokój: „Cierpię na klaustrofobię, którą odziedziczyłam po ojcu.Za każdym razem, gdy wchodziłam do kapsuły, potrzebowałam pomocy kilku członków ekipy. Gdy już znalazłam się w środku i zamknięto pokrywę, czułam się całkowicie przerażona”.
Klaustrofobia (lęk przed zamkniętymi przestrzeniami) to zaburzenie lękowe wywołane przez zamknięte środowiska. Jako rodzaj agorafobii, osoby cierpiące na tę dolegliwość boją się zamkniętych lub zatłoczonych miejsc z powodu obaw przed nieznanymi niebezpieczeństwami, które mogą się tam pojawić. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić objawy lęku i obsesji kompulsywnej, chociaż zarówno reakcje fizyczne, jak i behawioralne szybko normalizują się po opuszczeniu takich miejsc. Dlaczego więc rozwija się klaustrofobia?
Pochodzi z traumy z dzieciństwa
Pacjenci boją się zamkniętych lub zatłoczonych przestrzeni z powodu obaw przed nieznanymi zagrożeniami, które mogą się w nich pojawić. W ciężkich przypadkach mogą pojawić się objawy lękowe i obsesyjno-kompulsywne. Po opuszczeniu takich środowisk reakcje fizjologiczne i behawioralne szybko wracają do normy – jest to charakterystyczna cecha etiologii klaustrofobii.
Niewłaściwe wychowanie w dzieciństwie
Nadmiernie surowe i dogmatyczne wychowanie może hamować rozwój psychiczny, powodując osłabienie zdolności rozumienia społecznych relacji i adaptacji oraz utrudniając trafną ocenę obiektywnych okoliczności. Zbyt surowe lub represyjne środowisko może również zaburzać normalny rozwój psychiczny, prowadząc do błędnych ocen lub błędnych interpretacji bodźców zewnętrznych.
Predyspozycje genetyczne
Etiologia klaustrofobii jest również głęboko powiązana z czynnikami dziedzicznymi i temperamentem. Pokazuje to, że wczesne doświadczenia rozwojowe danej osoby nie tylko kształtują jej późniejszy styl życia, ale także znacząco wpływają na podatność na zaburzenia psychiczne, takie jak klaustrofobia. Stan Lawrence'a był rzeczywiście odziedziczony po ojcu.
Specyficzne terapie klaustrofobii
Leczenie 1: Metoda zalewania
Jest to obecnie najskuteczniejsza terapia psychologiczna stosowana w leczeniu klaustrofobii. W oparciu o poradnictwo psychologiczne pacjent zostaje nagle skonfrontowany z przedmiotem lub środowiskiem, którego się boi. Może to obejmować wyobrażenia z przewodnikiem lub fizyczne umieszczenie pacjenta w najbardziej przerażającej dla niego sytuacji.Pacjent jest zachęcany do wizualizacji najbardziej przerażającego scenariusza; alternatywnie terapeuta może wielokrotnie i wytrwale opisywać szczegóły sytuacji budzącej lęk; lub wykorzystuje się filmy i slajdy przedstawiające najbardziej przerażające scenariusze, aby zwiększyć niepokój pacjenta. Przez cały czas pacjent nie może angażować się w zachowania unikowe, takie jak zamykanie oczu, krzyczenie lub zakrywanie uszu.
Podczas wielokrotnego narażania na bodziec budzący strach, nawet jeśli pacjent doświadcza reakcji autonomicznego układu nerwowego, takich jak przyspieszone tętno, duszności, bladość i zimne kończyny spowodowane lękiem i napięciem, najbardziej przerażająca katastrofa, której się obawia, nie następuje. W rezultacie reakcja lękowa odpowiednio słabnie, a objawy strachu stopniowo ustępują.
Leczenie klaustrofobii 2: Systematyczna desensytyzacja
Jest to najbezpieczniejsza i najskuteczniejsza terapia behawioralna dostępna obecnie w leczeniu klaustrofobii. Lekarz ustala stopniowaną skalę intensywności strachu, stopniowo narażając pacjenta na kontakt z przedmiotem lub środowiskiem budzącym strach. To stopniowe narażanie zmysłów zmniejsza reakcję strachu pacjenta na bodziec, ostatecznie prowadząc do całkowitego ustąpienia objawów.
Metoda ta jest stosunkowo łagodna i łatwo akceptowana przez pacjentów. Jej wadą jest długi czas trwania leczenia i wolniejsze pojawianie się efektów. Na przykład poziom strachu pacjenta można ocenić w skali: brak lęku to 0, a najbardziej przerażający i niepokojący moment podczas jazdy metrem przez tunel to 100. Skala ta jest następnie podzielona na kilka poziomów, z których każdy reprezentuje inny stopień lęku.
Terapeuta rozpoczyna trening od niższych poziomów, takich jak wejście do stacji metra, ucząc pacjenta radzenia sobie ze strachem i lękiem. Postęp polega na zbliżaniu się do kabiny maszynisty, wejściu do niej, uruchomieniu pociągu i przejechaniu przez tunele – prowadząc pacjenta krok po kroku do pokonania fobii. W ciężkich przypadkach można jednocześnie przepisać leki przeciwlękowe.
Leczenie klaustrofobii 3: farmakoterapia
Podstawowymi metodami leczenia klaustrofobii są psychoterapia i farmakoterapia, które wzajemnie się uzupełniają i są niezbędne. Podobnie jak w przypadku psychoterapii, omówionej w poprzednich punktach, farmakoterapia jest również niezbędna.Rynek jest zalewany lekami rzekomo leczącymi klaustrofobię, co sprawia, że osoby cierpiące na tę dolegliwość i ich rodziny nie mają pewności, który z nich zapewnia optymalną skuteczność przy minimalnych skutkach ubocznych. To zamieszanie często prowadzi do niewłaściwego wyboru leków, co pogarsza objawy i powoduje poważne konsekwencje. Po latach badań klinicznych, preparat Jing Shen Ding Kong Agent, zawierający wyłącznie składniki ziołowe, wykazał wyjątkową skuteczność bez skutków ubocznych, stanowiąc rozsądną opcję terapeutyczną.