Płyn owodniowy, jak wszyscy wiemy, jest płynem, w którym rozwija się płód w czasie ciąży. Amniopunkcja, mówiąc najprościej, polega na wprowadzeniu igły do worka owodniowego w celu pobrania niewielkiej próbki płynu do badania.
Amniopunkcja służy jako metoda diagnostyki prenatalnej, zazwyczaj odpowiednia do badań przesiewowych w połowie ciąży. Płyn owodniowy znajduje się w jamie owodniowej. Optymalny czas na wykonanie amniopunkcji to okres między 16 a 24 tygodniem ciąży. Na tym etapie płód jest stosunkowo mały i otoczony dużą ilością płynu owodniowego, co pozwala mu unosić się w szerokiej poduszce płynu. Taka konfiguracja minimalizuje ryzyko urazu płodu podczas zabiegu.
Przed amniopunkcją wykonuje się badanie ultrasonograficzne w celu ustalenia pozycji i stanu płodu, co pozwala zapobiec przypadkowemu urazowi. Po wybraniu miejsca wkłucia skóra jest dezynfekowana, nakładana jest sterylna serweta i podawane jest znieczulenie miejscowe. Następnie igła do nakłucia lędźwiowego z rdzeniem igły jest wprowadzana pionowo w wybrane miejsce. Podczas przechodzenia igły przez ścianę brzucha i macicy odczuwa się dwa wyraźne „puste” uczucia. Następnie rdzeń igły jest wyjmowany, a 2 ml płynu owodniowego jest pobierane za pomocą strzykawki o pojemności 2 ml.Następnie za pomocą pustej strzykawki o pojemności 20 ml pobiera się dodatkowe 20 ml płynu. Po pobraniu płynu igła jest wyjmowana, a miejsce nakłucia przykrywane sterylną gazą i uciskane przez 2-3 minuty. Matka musi następnie odpoczywać w łóżku przez 2 godziny. Podczas kąpieli po zabiegu należy zachować szczególną ostrożność, aby nie naruszyć miejsca nakłucia.