Zator płynem owodniowym jest wyjątkowo trudny do zdiagnozowania i szybkiego, skutecznego leczenia. Ponadto pewne kwestie, które należy rozważyć przed rozpoczęciem leczenia, mogą mieć istotny wpływ na cały proces terapeutyczny. W związku z tym należy poświęcić wiele uwagi zapewnieniu sprawnego przebiegu leczenia zatoru płynem owodniowym.
1. Kobiety w ciąży muszą regularnie zgłaszać się na badania prenatalne. Badania ultrasonograficzne pozwalają zdiagnozować 90% przypadków łożyska przodującego, a urządzenia do monitorowania płodu umożliwiają wczesne wykrycie przedwczesnego odklejenia łożyska. Kluczowe znaczenie ma wczesne rozpoznanie nadciśnienia ciążowego; w przypadku wystąpienia objawów nadciśnienia, obrzęków lub białkomoczu należy niezwłocznie rozpocząć leczenie, aby zapobiec ciężkiej postaci stanu przedrzucawkowego.
2. Kobiety powyżej 30. roku życia, kobiety w ciąży przedwczesnej lub przeterminowanej, kobiety wieloródki, a zwłaszcza kobiety z przedwczesnym pęknięciem błon płodowych lub niedorozwojem macicy/szyjki macicy są narażone na zwiększone ryzyko zatorowości płynem owodniowym. Kluczowa jest ścisła współpraca z personelem medycznym w celu zapewnienia odpowiedniego postępowania.
3. Podczas porodu należy niezwłocznie zgłaszać wszelkie dolegliwości, takie jak ucisk w klatce piersiowej, niepokój lub dreszcze, aby umożliwić podjęcie odpowiednich działań w odpowiednim czasie.
4. Należy ściśle przestrzegać wskazań do podania oksytocyny, stosować ją rozważnie i przeprowadzać niezbędne monitorowanie. Jeśli skurcze macicy podczas porodu staną się nadmiernie intensywne, matka powinna współpracować z lekarzem w zakresie podania środków uspokajających w celu zmniejszenia skurczów macicy i zapobieżenia pęknięciu macicy.
5. Jeśli w pierwszej fazie porodu wystąpi zator płynem owodniowym, ponieważ płodu nie można natychmiast urodzić, stan może ulec poprawie po resuscytacji, ale nadal istnieje ryzyko pogorszenia się stanu z powodu utrzymującej się przyczyny podstawowej. W razie potrzeby należy współpracować z lekarzem w celu wykonania cesarskiego cięcia w celu szybkiego zakończenia porodu, unikając w ten sposób krytycznego ryzyka pęknięcia macicy.
6. Należy ściśle przestrzegać wskazań do sztucznego pęknięcia błon płodowych; nie należy wykonywać zabiegu oddzielania błon płodowych i unikać pęknięcia błon podczas aktywnych skurczów.
7. Należy ściśle przestrzegać wskazań do wykonania cesarskiego cięcia; podczas pękania błon płodowych należy chronić brzegi nacięcia gazikami.
8. W przypadku nadmiernych skurczów podczas porodu należy zastosować środki rozluźniające macicę, takie jak siarczan magnezu lub Bolucan, aby zmniejszyć skurcze. W celu uspokojenia należy podać diazepam.
9. Podczas indukcji porodu w połowie okresu ciąży za pomocą kleszczy należy najpierw przebić błony płodowe i poczekać na całkowite opróżnienie płynu owodniowego przed zastosowaniem kleszczy i podaniem oksytocyny.
10. Należy zachować szczególną czujność w przypadku zatorowości płynem owodniowym u kobiet z czynnikami predysponującymi.
11. Należy przeprowadzić dokładną obserwację podczas czwartego etapu porodu, aby szybko rozpoznać wstrząs niezgodny ze stopniem krwotoku.