Dokładna klasyfikacja worków pod oczami ułatwia odpowiedni dobór technik chirurgicznych, zapewniając w ten sposób optymalne wyniki pooperacyjne. 1. Worki pod oczami typu czysto hipertroficznego mięśnia okrężnego oka: Wynikające z predyspozycji genetycznych, objawiają się workami pod dolną powieką w młodości. Charakteryzują się wyraźnym, łukowatym rozmieszczeniem w pobliżu krawędzi dolnej powieki bez wiotkości skóry i dotykają głównie osoby w wieku 20-32 lat.
2. Typ czystej wiotkości skóry: Obejmuje wiotkość skóry dolnej powieki i bocznego kącika oka bez wiotkości przegrody oczodołowej, a zatem bez wystającego tłuszczu oczodołowego. Wokół oczu pojawiają się drobne zmarszczki, często obserwowane u osób w średnim wieku, w przedziale 33–45 lat.
3. Łagodne do umiarkowanego wybrzuszenie dolnej powieki wynika głównie z wrodzonego nadmiernego rozwoju tłuszczu oczodołowego, często obserwowanego u młodych dorosłych w wieku 23–36 lat.
4.Umiarkowane do ciężkiego wybrzuszenie dolnej powieki, któremu towarzyszy wiotkość skóry, wiąże się przede wszystkim z rozluźnieniem skóry, mięśnia okrężnego oka i przegrody oczodołowej. Powoduje to grawitacyjne wypadnięcie tłuszczu oczodołowego. W ciężkich przypadkach dochodzi do wiotkości więzadła kąta bocznego oka, wywinięcia płytki tarsalnej i wypadnięcia gałki ocznej, co często prowadzi do nadmiernego łzawienia. Stan ten często obserwuje się u osób w średnim wieku i starszych w wieku od 45 do 68 lat.
5. Zwiotczenie skóry, któremu towarzyszy zapadnięcie się skóry między brzegiem dolnej powieki a brzegiem oczodołu, jest również częste u osób w średnim wieku i starszych. Oprócz zwiotczenia skóry schorzenie to obejmuje zanik zarówno tłuszczu oczodołowego, jak i tłuszczu przedskorupowego.