Operacja podwójnej powieki jest medycznie określana jako „blefaroplastyka”. Dwie najczęściej stosowane techniki chirurgiczne to metoda szwów i metoda nacięcia.
1. Metoda szwu. Technika ta jest zazwyczaj odpowiednia tylko dla osób z cienką skórą górnej powieki, bez zwiotczenia skóry i bez wystających fałd tłuszczowych. Nie wymaga ona nacięcia skóry; zamiast tego stosuje się szwy do podwiązania i związania płytki tarsalnej z tkanką podskórną, tworząc fałd podwójnej powieki.Jej zalety to szybki powrót do zdrowia i brak widocznych blizn pooperacyjnych. Jednak z upływem czasu szwy mogą się poluzować lub tkanka może ulec resorpcji, co może spowodować zanik lub zniknięcie fałdu. Wu Sufan, Oddział Chirurgii Plastycznej, Szpital Ludowy Prowincji Zhejiang
2. Metoda nacięcia.Metoda nacięcia jest odpowiednia dla wszystkich typów powiek jednofałdowych, szczególnie tych z opuchniętymi powiekami górnymi lub luźną skórą. Można ją również stosować do korekty niezadowalających zabiegów z użyciem szwów podskórnych. Technika ta polega na wykonaniu nacięcia w skórze, usunięciu części mięśnia okrężnego oka, wyeliminowaniu nadmiaru tłuszczu i zszyciu skóry do płytki stępowej. Szwy są usuwane 5-7 dni po operacji.Zalety tej metody to doskonały i długotrwały efekt, natomiast wady to konieczny okres rekonwalescencji i obecność blizn pooperacyjnych.
3. Technika trzypunktowa. Udoskonalona metoda nacięcia znana jako „trzypunktowa” operacja powiek osiąga pożądany efekt poprzez trzy krótsze nacięcia. Łączy ona trwałe rezultaty metody nacięcia z minimalnymi bliznami.
4. Operacja odmładzania górnej powieki. Wraz z wiekiem i wiotczeniem skóry zewnętrzne kąciki oczu mogą opadać, co czasami powoduje wyraźne „trójkątne oczy”. Operacja powiek może temu zaradzić poprzez usunięcie nadmiaru skóry i podciągnięcie zwiotczałej tkanki, aby przywrócić bardziej młodzieńczy wygląd.
Epikantoplastyka
Epikantus jest charakterystyczną cechą oczu mongoloidalnych, pojawiającą się jako mała fałda skóry w kształcie półksiężyca, rozciągająca się od górnej do dolnej powieki w wewnętrznym kąciku oka.Standardowe proporcje twarzy osób bez fałdu epikantycznego opisuje się jako „trzy stopnie i pięć oczu” – co oznacza, że szerokość twarzy równa się pięciu szerokościom oczu, a odległość między oczami wynosi dokładnie jedną szerokość oka. Jednak obecność fałdu epikantycznego zasłania wewnętrzny kącik oka, przez co oczy wydają się mniejsze, a odległość między nimi większa. Stwarza to wrażenie szerokiego nasady nosa i szeroko rozstawionych oczu, co powoduje wrażenie dysharmonii.Dlatego korekcja fałdów epikantycznych równocześnie z operacją podwójnej powieki może sprawić, że oczy będą wydawały się większe i bardziej wyraziste. Należy zauważyć, że epikantoplastyka może pozostawić niewielki ślad chirurgiczny w wewnętrznym kąciku oka.
Korekcja worków pod oczami Korekcja worków pod oczami obejmuje przede wszystkim dwa podejścia chirurgiczne: nacięcie wewnętrzne i nacięcie zewnętrzne, z których każde jest dostosowane do różnych typów worków pod oczami.
1. Operacja z nacięciem wewnętrznym jest odpowiednia dla młodszych pacjentów z minimalną wiotkością skóry powiek i mięśnia okrężnego oka. Poprzez małe nacięcie w spojówce usuwa się tłuszcz z oczodołu. Powrót do zdrowia jest szybki i nie pozostawia blizn na skórze powiek. Zaletą tej metody jest brak zewnętrznych nacięć i widocznych blizn. Wadą jest brak możliwości usunięcia nadmiaru skóry lub napięcia mięśnia.
2. Plastyka powiek z nacięciem zewnętrznym polega na wykonaniu nacięcia 1–2 mm poniżej linii rzęs, równolegle do krawędzi powieki. Zabieg ten usuwa wystającą tkankę tłuszczową z oczodołu, napina zwiotczały mięsień okrężny oka i usuwa nadmiar skóry. Po rekonwalescencji dolna powieka wygląda na gładszą, z mniejszą ilością zmarszczek i minimalnymi bliznami.Zaletą tej metody jest jednoczesne rozwiązanie problemu zwiotczenia skóry, mięśni i tłuszczu. Wadą jest pozostawienie widocznych śladów operacji na skórze.
Ptoza
Ptoza oznacza niezdolność do pełnego otwarcia oczu, w której płytka tarsalna powieki górnej zasłania ponad 3 mm górnej krawędzi rogówki. Powoduje to zmęczony wygląd, a w ciężkich przypadkach utrudnia normalne funkcjonowanie w ciągu dnia.
Istnieje wiele technik chirurgicznych korygujących opadanie powiek, które można podzielić na trzy główne grupy: skrócenie mięśnia dźwigacza, podwieszenie płytki tarsalnej i podwieszenie mięśnia czołowego.
1. Zabieg skracania mięśnia dźwigacza dobrze odpowiada wymaganiom fizjologicznym i estetycznym, ale jest odpowiedni tylko dla pacjentów z zachowaną funkcją mięśnia dźwigacza;
2. Techniki podwieszania polegają na zamocowaniu górnej powieki do głębokiej powięzi lub okostnej czoła za pomocą szwów, powięzi lub pasków PTFE w celu ułatwienia otwierania oczu.
3. Zabiegi oparte na mięśniu czołowym polegają na przeniesieniu fragmentu mięśnia czołowego nad oko i przymocowaniu go do płytki tarsalnej. Kiedy mięsień czołowy kurczy się (unosi brwi), podnosi płytkę tarsalną, ułatwiając otwieranie oczu. Metoda ta jest odpowiednia dla pacjentów z poważną dysfunkcją powięzi mięśnia dźwigacza.
Konkretna technika zależy od indywidualnych okoliczności. Dokładne badanie przedoperacyjne jest niezbędne do określenia odpowiedniego podejścia chirurgicznego w oparciu o stopień opadania powiek, funkcję mięśnia podnoszącego powiekę oraz obecność schorzeń, takich jak miastenia.
Przygotowania do operacji okuloplastycznej
1. Rutynowe badania krwi przedoperacyjne: morfologia krwi i szybkie badanie przesiewowe w kierunku antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B. 2. Pacjentki powinny unikać planowania operacji w okresie menstruacji. 3. Na dwa tygodnie przed operacją należy odstawić leki przeciwzakrzepowe (np. aspirynę, warfarynę). 4. Należy zabrać ze sobą okulary przeciwsłoneczne do ochrony oczu po operacji.
Jak należy dbać o siebie po operacji oczu?
1. Należy utrzymywać czystość rany, aby zapobiec infekcji. Jeśli na nacięciu pojawią się strupy lub wydzielina, należy delikatnie przetrzeć je sterylnym roztworem soli fizjologicznej lub kroplami do oczu.
2. Należy unikać uderzeń w oczy, forsownych ćwiczeń fizycznych lub gwałtownego wstrzymywania oddechu, ponieważ może to spowodować krwawienie lub powstanie krwiaka.
3. Należy przyjmować doustne antybiotyki przez 3-5 dni.
4. Przez pierwsze 48 godzin po operacji należy stosować zimne okłady, a następnie przejść na ciepłe okłady, aby przyspieszyć zmniejszenie obrzęku i zasinienia.
3. Przez 3–5 dni należy przyjmować doustne antybiotyki.
4. Przez pierwsze 48 godzin po operacji należy stosować zimne okłady, a następnie ciepłe, aby przyspieszyć ustępowanie obrzęku i zasinienia. Podczas odpoczynku należy unieść głowę na poduszkach, aby zapobiec nadmiernemu obrzękowi.
5. Po operacji należy unikać tytoniu, alkoholu i pikantnych potraw.
6. Szwy są usuwane tydzień po operacji; ranę można zamoczyć w wodzie 24 godziny po usunięciu szwów.
7. Przez 48 godzin po operacji należy stosować opatrunek uciskowy na okolice powiek. Przez tydzień należy unikać czynności takich jak schylanie się, pochylanie lub wstrzymywanie oddechu, aby zapobiec krwotokowi wewnątrzoczodołowemu.