Dzięki postępom w technikach ortodontycznych korygowanie nieprawidłowego ustawienia zębów, wystających zębów i kłów nie stanowi już wyzwania. Jednak wiele osób dbających o estetykę nadal ma obawy: czy leczenie ortodontyczne może uszkodzić nasze zęby? Jakie ryzyko się z tym wiąże?
1. Wpływ na miazgę zębową: W początkowej fazie leczenia może wystąpić łagodne, przejściowe zapalenie miazgi, objawiające się dyskomfortem lub bólem w ciągu pierwszych kilku dni po regulacji. Jednak badania potwierdzają, że efekt ten jest zazwyczaj niewielki.
II. Ruchomość zębów: Niektórzy wskazują na zwiększoną ruchomość zębów jako potencjalne ryzyko związane z leczeniem ortodontycznym. W rzeczywistości każdy ząb posiada naturalny stopień ruchomości fizjologicznej, który pozwala mu absorbować siły żucia i zapobiegać urazom.
Podczas leczenia zwiększona ruchomość zębów jest normalną reakcją fizjologiczną.
Przemieszczanie zębów wymaga przebudowy kości wyrostka zębodołowego i więzadła ozębnego, ponieważ zęby są zakotwiczone w kości wyrostka zębodołowego za pomocą więzadła ozębnego. Proces ten z natury prowadzi do przejściowej ruchomości zębów.
Dlatego też, w przypadku zaobserwowania klinicznie istotnej ruchomości zębów, należy tymczasowo zawiesić wywieranie siły, aby umożliwić powrót do stanu sprzed leczenia przed jego wznowieniem.
III. Wpływ na wysokość kości wyrostka zębodołowego: Może wystąpić niewielkie zmniejszenie wysokości kości wyrostka zębodołowego. Wynika to z trudności w utrzymaniu higieny jamy ustnej podczas noszenia aparatów ortodontycznych, co zwiększa ryzyko zapalenia dziąseł.
Ma to pewien wpływ na kość wyrostka zębodołowego. Po zakończeniu leczenia dalsza resorpcja kości ustanie. Przy dobrej higienie jamy ustnej kość wyrostka zębodołowego stopniowo powróci do normy.
Wszystkie choroby rozwijają się stopniowo w organizmie. Dlatego zaleca się, aby w miarę możliwości poddawać się badaniom i leczeniu w odpowiednim czasie. Najważniejsze jest wczesne wykrycie, szybka ocena i natychmiastowa interwencja.
Jednak po przesunięciu zębów do prawidłowego położenia i ustaniu ruchu mogą one ustabilizować się dzięki naturalnemu procesowi ponownego przyczepiania się więzadła ozębnego. Zapobiega to trwałym uszkodzeniom.