Krok pierwszy: Wyciśnij kroplę żelowej substancji ze strzykawki na biały papier. Jeśli rozprzestrzeni się oleista aureola, substancja ta z pewnością nie jest kwasem hialuronowym. Musi to być olej silikonowy, olej parafinowy lub podobne substancje. Takie materiały są wyraźnie zabronione przez prawo.
Krok drugi: Jeśli pojawi się wodnista aureola, substancja może być kwasem hialuronowym, Omedinem (lub Ingelferem), celulozą lub kolagenem.Konieczna jest dalsza identyfikacja! Metoda identyfikacji jest następująca: weź kroplę kwasu hialuronowego i umieść ją na lewej dłoni. Opuszką prawego palca wskazującego wielokrotnie dotykaj substancji. Po kilku minutach, gdy większość wilgoci wyparuje, oceń pozostałość poprzez dotyk lub oględziny. Jeśli obecne są tylko krystaliczne cząsteczki przypominające piasek, oznacza to, że jest to usieciowany kwas hialuronowy. Można potwierdzić, że jest to prawdziwy kwas hialuronowy i nadaje się do użycia.
Trzecia metoda identyfikacji: Umieść wytłoczony produkt na płaskiej szklanej płytce i obserwuj go następnego dnia.Po nocnym odparowaniu wilgoci należy przeanalizować pozostałe składniki strukturalne na szklanej płytce. Jeśli pozostałości te tworzą wyraźne skupiska cząstek przypominające „lodowy piasek”, jest to bez wątpienia kwas hialuronowy. Jeśli mają one postać nieprzezroczystej skorupy przypominającej „pierogi”, jest to zazwyczaj Omedin; jeśli są to miękkie, jasnożółte warstwy, jest to zazwyczaj celuloza.
Czwarta metoda identyfikacji: Aby ustalić, czy cząstki stałe są kwasem hialuronowym, należy zastosować test hydrolizy enzymatycznej. Procedura: Umieść cząstki stałe w pojemniku z roztworem hialuronidazy w łaźni wodnej o temperaturze 45°C. Zazwyczaj cząstki ulegają degradacji w ciągu około dwóch godzin. Brak degradacji potwierdza, że substancja nie jest kwasem hialuronowym.