Stap één: Knijp een druppel van de gelachtige substantie uit de spuit op wit papier. Als er een olieachtige halo ontstaat, is deze substantie zeker geen hyaluronzuur. Het moet siliconenolie, paraffineolie of een soortgelijke substantie zijn. Dergelijke materialen zijn uitdrukkelijk bij wet verboden.
Stap twee: Als er een waterachtige halo ontstaat, kan de substantie hyaluronzuur, Omedin (of Ingelfer), cellulose of collageen zijn.Nu is verdere identificatie nodig! De identificatiemethode is als volgt: neem een druppel hyaluronzuur en plaats deze op de linkerhandpalm. Raak de substantie herhaaldelijk aan met de vingertop van de rechterwijsvinger. Beoordeel na enkele minuten, wanneer het grootste deel van het vocht is verdampt, het residu door het aan te raken of visueel te inspecteren. Als er alleen zandachtige kristallijne deeltjes aanwezig zijn, duidt dit op verknoopt hyaluronzuur. Dit kan worden bevestigd als echt hyaluronzuur en is geschikt voor gebruik.
Derde identificatiemethode: plaats het geëxtrudeerde product op een vlakke glasplaat en bekijk het de volgende dag.Analyseer na het verdampen van het vocht gedurende de nacht de resterende gestructureerde componenten op de glasplaat. Als deze resten duidelijke, "ijs-zandachtige" deeltjesclusters vormen, is het ongetwijfeld hyaluronzuur. Als ze eruitzien als ondoorzichtige, "potstickersachtige" korstjes, is het meestal Omedin; als ze een zachte, lichtgele film vormen, is het over het algemeen cellulose.
Vierde identificatiemethode: Om te bepalen of vaste deeltjes hyaluronzuur zijn, wordt een enzymatische hydrolysetest uitgevoerd. Procedure: Plaats de vaste deeltjes in een container met hyaluronidase-oplossing in een waterbad van 45 °C. Normaal gesproken worden de deeltjes binnen ongeveer twee uur afgebroken. Als ze niet worden afgebroken, is de stof geen hyaluronzuur.