Ebeveynler ve çocuk arasında sık sık fiziksel temas, bebeğin fiziksel ve zihinsel gelişimine büyük fayda sağlar.
İlk olarak, dokunma gelişimi destekler.
Doğumdan itibaren düzenli olarak dokunulan bebekler, daha üstün fiziksel gelişim gösterir. Diğer sıcakkanlı canlılar gibi, insanlar da doğumdan itibaren dokunsal uyarılmaya doğuştan gelen bir ihtiyaç duyar. Bu ihtiyacın karşılanmaması, büyüme geriliği ve gelişim bozukluklarına neden olabilir.Ebeveynler bebekleriyle sık sık ten teması kurduğunda, bu sadece deri altındaki sinir hücrelerinin gelişimini uyarmakla kalmaz, aynı zamanda dokunsal uyaranları beyne ileterek beynin gelişimine yardımcı olur.
İkincisi, dokunma duyguları yatıştırır.
Ebeveynlerin nazik dokunuşları, çocuğa olan sevgilerini somutlaştırmakla kalmaz, aynı zamanda bebeklerin ebeveynlerini tanımasını ve sevgiyi deneyimlemesini sağlar. Bu tür temas, bakıcılara bağımlılığı kolayca teşvik eder ve bebeklerin neden annelerinin kollarında en derin uykuda olduklarını açıklar. Üzgün olduklarında, ebeveynlerin yatıştırıcı okşamaları ve kucaklamaları ağlayan çocuğu hızla sakinleştirir.
Çocuklar henüz bu tür dokunmanın kesin etkilerini anlamayabilirler. Ancak gözlemci ebeveynler, sıcak bir kucaklama ve nazik okşamaların hızla sakinliği geri getirebileceğini fark etmiş olabilirler. Bu, dokunmanın etkisinin sadece bir yönünü temsil eder; aslında, bunun önemi oldukça derindir.
Üçüncü olarak, dokunma karakter gelişimini destekler.
Küçük yaşlardan itibaren ebeveynleriyle sık sık fiziksel temas kuran çocuklar, aile içinde daha fazla güvenlik hissederler ve başkalarına karşı güven duygusu geliştirme olasılıkları daha yüksektir. Bu güven duygusu, çocuğun sağlıklı kişilik gelişiminin temelini oluşturur ve olumlu karakter özelliklerinin gelişmesini teşvik eder. Bu tür çocuklar genellikle neşeli, kendine güvenen, şefkatli ve sosyal olarak uyumlu bireyler olarak büyürler.
Son olarak, fiziksel sevgi, çocuk ve ebeveyn arasındaki bağı derinleştirir.
Birçok yabancı ailede, ebeveynler ve çocuklar sık sık fiziksel temas kurarlar; evden çıkarken veya yatmadan önce öpüşürler, gerektiğinde spontan olarak sarılırlar. Bu atmosfer, ebeveynler ve çocuklar arasındaki engelleri azaltır, duygusal bağlarını güçlendirir ve aile üyelerinin arkadaş gibi etkileşimde bulunduğu ilişkiler geliştirir.