Częsty kontakt fizyczny między rodzicami a dzieckiem ma bardzo korzystny wpływ na rozwój fizyczny i umysłowy niemowlęcia. Po pierwsze, dotyk sprzyja rozwojowi. Niemowlęta, które od urodzenia są regularnie dotykane, wykazują lepszy wzrost fizyczny. Podobnie jak inne ciepłokrwiste stworzenia, ludzie od urodzenia mają wrodzoną potrzebę stymulacji dotykowej. Niezaspokojenie tej potrzeby może skutkować opóźnieniem wzrostu i zaburzeniami rozwoju.Kiedy rodzice często mają kontakt skórny z niemowlęciem, nie tylko stymuluje to rozwój komórek nerwowych pod skórą, ale także przekazuje bodźce dotykowe do mózgu, wspomagając jego rozwój.
Po drugie, dotyk łagodzi emocje.
Delikatny dotyk rodziców nie tylko wyraża miłość do dziecka, ale także pozwala niemowlętom rozpoznać rodziców i doświadczyć czułej miłości. Taki kontakt łatwo sprzyja uzależnieniu od opiekunów, co wyjaśnia, dlaczego dzieci śpią najspokojniej w ramionach matki. Kiedy dziecko jest zestresowane, kojąca pieszczota i uścisk rodzica szybko uspokajają płaczące dziecko.
Być może nie rozumieją jeszcze dokładnie skutków takiego dotyku. Jednak spostrzegawczy rodzice mogli zauważyć, że ciepłe objęcie i delikatne pieszczoty mogą szybko przywrócić spokój. To tylko jeden z aspektów wpływu dotyku; w rzeczywistości jego znaczenie jest znacznie głębsze.
Po trzecie, dotyk sprzyja rozwojowi charakteru.
Dzieci, które od najmłodszych lat mają częsty kontakt fizyczny z rodzicami, czują się bezpieczniej w rodzinie i są bardziej skłonne do budowania zaufania do innych. To poczucie zaufania stanowi podstawę zdrowego rozwoju osobowości dziecka i sprzyja kształtowaniu pozytywnych cech charakteru. Takie dzieci często wyrastają na radosne, pewne siebie, współczujące i łatwo przystosowujące się społecznie.
Wreszcie, fizyczna bliskość pogłębia więź między dzieckiem a rodzicem.
W wielu zagranicznych rodzinach rodzice i dzieci często mają ze sobą kontakt fizyczny – całują się przed wyjściem z domu lub przed snem, spontanicznie się obejmują, gdy jest to potrzebne. Taka atmosfera zmniejsza bariery między rodzicami a dziećmi, wzmacnia ich więź emocjonalną i sprzyja relacjom, w których członkowie rodziny odnoszą się do siebie jak przyjaciele.