W wieku nieco ponad dwóch miesięcy największym zmartwieniem matki Dingdinga były jego wypróżnienia. W przeciwieństwie do innych niemowląt, które wydalają smółkę w ciągu jednego lub dwóch dni po urodzeniu, on zaczął to robić dopiero czwartego dnia, wydalając tylko niewielką ilość. Następnie przez kilka dni nie miał wypróżnień, a jego brzuch puchł jak mała okrągła piłka. Matka nie miała innego wyboru, jak tylko co kilka dni stosować czopki, aby pomóc mu w wypróżnieniu.Wpłynęło to na apetyt Dingdinga, powodując opóźnienie w rozwoju w porównaniu z rówieśnikami. Nie mając innych możliwości, mama zabrała go do szpitala, gdzie odkryto, że jego zaparcia wynikały z wrodzonego rozszerzenia okrężnicy.Lekarz wyjaśnił, że w odcinku jelita Dingdinga brakowało prawidłowo rozwiniętych komórek nerwowych lub były one nieobecne. Podczas wypróżniania ten nieczuły odcinek nie kurczył się, uniemożliwiając przemieszczanie się kału i powodując jego gromadzenie się. Konieczna była operacja usunięcia tego odcinka jelita, aby przywrócić normalną motorykę jelit i funkcjonowanie jelita.
Niemowlęta zazwyczaj oddają pierwsze stolce, zwane smółką, w ciągu dziesięciu godzin od urodzenia. Smółka jest zwykle wydalana w ciągu dwóch do trzech dni. Jednak niektóre dzieci mogą nie wypróżnić się po raz pierwszy przez dwa lub trzy dni po urodzeniu lub mogą wypróżnić się tylko w niewielkiej ilości. Następnie mogą wypróżniać się tylko raz na kilka dni, a nawet raz na tydzień lub dwa.Rodzice mogą początkowo uznać to za zwykłe zaparcia i nie zwracać na to uwagi, dopóki brzuch dziecka nie stanie się wzdęty jak mała kula po kilku dniach bez wypróżnienia. Dopiero wtedy szukają pomocy medycznej i odkrywają, że problem nie wynika ze zwykłych zaparć, ale z wrodzonego rozszerzenia okrężnicy lub innych schorzeń.
Wrodzone rozszerzenie okrężnicy, znane również jako wrodzona aganglionosis lub choroba Hirschsprunga, wynika z braku komórek zwojowych w dotkniętych chorobą odcinkach jelita. Prowadzi to do uporczywych skurczów jelit, uniemożliwiających przemieszczanie się kału i powodujących jego gromadzenie się w proksymalnej części okrężnicy. W rezultacie ta część jelita ulega pogrubieniu i rozszerzeniu. Jest to stosunkowo częsta wrodzona wada rozwojowa przewodu pokarmowego, obserwowana głównie u noworodków.Częstość występowania wynosi od 1 na 2000 do 1 na 5000 urodzeń.
Po zdiagnozowaniu megakolonu zazwyczaj konieczna jest chirurgiczna resekcja dotkniętego chorobą odcinka jelita w celu przywrócenia prawidłowej perystaltyki i funkcji jelit. Niezastosowanie się do tego zalecenia powoduje dalsze rozszerzanie się jelita powyżej obszaru dotkniętego chorobą, co ostatecznie wymaga resekcji tego, co mogłoby zostać zachowane dzięki opóźnionej interwencji. Ponadto długotrwałe silne wzdęcie brzucha ma znaczący wpływ na apetyt dziecka, prowadząc do słabego odżywiania.Skutkuje to zmniejszonym wchłanianiem składników odżywczych, a w konsekwencji opóźnieniami rozwojowymi lub wychudzeniem.
Może to niepokoić niektórych rodziców, ponieważ zaparcia są częste u dzieci. Jak odróżnić zaparcia spowodowane megakolonem od zwykłych zaparć, gdy dziecko ma trudności z wypróżnieniem?
Ogólnie rzecz biorąc, jeśli niemowlę nie wydala smółki lub wydala jej minimalną ilość w ciągu 48 godzin od urodzenia lub doświadcza uporczywego zaparcia po urodzeniu — wypróżniając się tylko co 3–7 dni, a nawet raz na tydzień lub dwa — a w ciężkich przypadkach nie może wypróżnić się bez pomocy lewatywy,a badanie fizykalne wykazuje wzdęcie brzucha przypominające brzuch żaby z wyczuwalnymi twardymi masami kałowymi, rodzice powinni zachować czujność. Należy niezwłocznie zabrać dziecko do szpitala na badanie. Badania takie jak badanie palpacyjne odbytnicy, lewatywa barowa i biopsja błony śluzowej odbytnicy mogą wykluczyć wrodzone rozszerzenie okrężnicy.Oczywiście rodzice nie powinni panikować, jeśli ich dziecko nie wypróżnia się przez kilka dni. Niektóre niemowlęta, zwłaszcza karmione piersią, mogą nie wypróżniać się przez dwa lub trzy dni. Jeśli dziecko dobrze się odżywia, brzuch nie jest wzdęty, a konsystencja stolca jest normalna, nie ma powodu do nadmiernego niepokoju.Rodzice powinni: oprócz monitorowania częstotliwości wypróżnień dziecka, zwracać szczególną uwagę na inne aspekty, takie jak charakterystyka pierwszego stolca po urodzeniu, konsystencja stolca oraz to, czy występują objawy towarzyszące, takie jak wzdęcie brzucha, wymioty lub słaby apetyt. Należy przekazać lekarzowi jak najwięcej szczegółowych informacji. Po potwierdzeniu diagnozy należy postępować zgodnie z profesjonalnymi zaleceniami lekarza.
Wskazówki: dr Le Shenglin, konsultant chirurgii dziecięcej, Szpital Zdrowia Matki i Dziecka w Guangdong (wizyta u specjalisty)